4 წლის დუმილის შემდეგ Soft Eject-მა კვლავ შეახსენა მუსიკისმოყვარულებს თავი. მაგრამ ეს „დუმილი“ არ ყოფილა აბსოლუტური. 1990 წელს შექმნილი ჯგუფი ამ პერიოდში ნაყოფიერად მუშაობდა საკუთარ სტუდიაში და საკუთარი თავის ძიებასა და განახლებაში, ანუ რეანიმაციაში – როგორც ეს კოლექტივის ერთ-ერთმა დამფუძნებელმა 22 დეკემბერს „ბითლზ-კლუბში“ გამართულ პრესკონფერენციაზე აღნიშნა – აკეთებდა ექსპერიმენტებს. თუნდაც ის რად ღირს, რომ ჯგუფმა ქართული ხალხური საკრავების მსოფლიოში ერთადერთი აუდიო-ვიზუალური კომპიუტერული კატალოგი შექმნა, რომელიც CD-ზე გამოსცა. მათ საქართველოს სხვადასხვა კუთხეებში ჩაწერეს ამ ინსტრუმენტებზე შემსრულებლები, რომელთა ფაილებიც შესაძლოა მოიძიოთ ამ კომპაქტ-დისკზე. ბენდმა სერიოზულად დაიწყო ქართული ხალხური მუსიკის შესწავლა და მის სათავეებში ჩაღრმავება. სახეცვლილი „სოფთ იჯექთი“ დღეს წარმოადგენს სეპტეტს: ვახო ბაბუნაშვილი (ბასი, აკუსტიკური გიტარა, ვოკალი, კომპოზიტორი), გია ქარჩხაძე (ელექტრო და აკუსტიკური გიტარა, ბასი, ვოკალი, კომპოზიტორი, პროდიუსერი), ნოდარ მანჩხაშვილი (დასარტყამები), ემზარ ბურდული (ვალტორნა), სანდრო ნიკოლაძე (ფლეიტა), გიორგი კობახიძე (გიტარა) და ანა სიხარულიძე (აკორდეონი, კლავიშები). არის კიდევ ერთი დაუსწრებელი წევრი ტატო გეგეჭკორი (კლავიშები, პერკუსიები), რომელიც დღეს იმყოფება ვენაში, სადაც სწავლობს ტაბლაზე დაკვრას. ჯგუფის ერთ-ერთ ფრონტმენთან გია ქარჩხაძესთან საუბარი ჩაწერილია Soft Eject-ის (შემდგომში SE) საკუთარ სტუდიაში.
* * *
– ვინ იყავით ამ ჯგუფის სასტარტო შემადგენლობაში და რატომ ჰქვია მას SE როგორ განმარტავ სახელწოდებას?
– თავდაპირველად ვიყავით ხუთნი: ნოდარი, ვახო, პეჩო ჭეიშვილი, მე და ოთარ ყარალაშვილი. SE ჯგუფს შემთხვევით დაერქვა. 1990 წელს, როდესაც ჯერ კიდევ სახელი არ გვქონდა, რადიოში უნდა გასულიყო ჩვენი ერთსაათიანი ინტერვიუ და მეორე დღეს რაღაც სახელით უნდა წარვმდგარიყავით. ვახომ დათქვა, რასაც დილით პირველს დავინახავ, ჯგუფსაც იმას დავარქმევო. ზაფხული იყო, ჩვენ ყველანი ქალაქიდან წავედით და ეს პრობლემა ვახოს შევატოვეთ. დილით კი, როდესაც მან გაიღვიძა, მაგნიტოფონზე წაიკითხა წარწერა Soft eject system, რაც ნიშნავს კასეტის რბილად გამოგდების სისტემას. eject ხომ კასეტის გამოგდებაა. ამის გამო ვახო ჩვენ მაგრად ვლანძღეთ და ვაგინეთ (ეღიმება.). გვეგონა, ეს დროებითი სახელი იქნებოდა, ერთხელ გაიჟღერებდა და მორჩა. მერე მან აზრობრივი დატვირთვა მიიღო. სიტყვა eject ნიშნავს ამოგდებას და ასევე თუნდაც ვულკანის, ანუ რაღაც შინაგანის ამოფრქვევას. ხელოვანის საქმეც ხომ გარკვეულწილად eject-ია? ზოგი აგრესიულად აფრქვევს, ზოგიც – ძალით, ჩვენ კი ამას soft-ად ანუ რბილად, ფრთხილად ვაკეთებთ. ასე რომ, სახელწოდებამ გაამართლა თავისი მიზანი.
– თქვენ ასრულებთ ინტელექტუალური პოსტ-ბითლზურ როკს. როგორ ფიქრობ, მაინც რა სტილში მუშაობთ და გეგმაში თუ გაქვთ ქართულენოვანი სიმღერების შესრულება?
– მიჭირს საკუთარი მუსიკის გარედან შეფასება, თანაც, მაინცადამაინც ვერ ვერკვევი თეორიულად მუსიკალურ სტილებში. ასე გეგმიურად არ ვაპირებთ რომელიმე ენაზე სიმღერას. ჩვენი შემოქმედება მთლიანად ჩვენს იმპულსებზეა დამოკიდებული. თუ წამოვიდა ქართული ბგერა, ტექსტი, უყოყმანოდ ჩავრთავთ. წინასწარ არ ვიცით, რა მოგვივა თავში. დღემდე მიმაჩნია, რომ როკ-მუსიკა ინგლისურენოვანია. როკიდან მერე რა შრეებში გახვალ და სად წახვალ, კაცმა არ იცის. რაც უფრო უღრმავდები, მით უფრო სცდები კონკრეტულ საზღვრებს. ჩვენს მუსიკას შეერია ფოლკლორული ნაკადი, ძალიან უცნაური რიტმიკა გაჩნდა. შესაბამისად, კომპოზიციებიც შეიცვალა. ერთ-ერთ მათგანში ძველი ლათინური ენა გამოვიყენეთ. მოვიწვიეთ თბილისის წამყვანი მეცო-სოპრანო ნატაშა ვოლჩენკო და ამ ენაზე განთიადის ქალღმერთის არიას ასრულებს. აგრეთვე მოწვეული ტენორი გია გაბელაია დუეტს ასრულებს მეცო-სოპრანოსთან ერთად ფსევდო იტალიურ ენაზე. ახლა ქართულის მოთხოვნილება გაგვიჩნდა და უყოყმანოდ გამოვიყენეთ, ამიტომ წინასწარ განზრახვას ვერიდებით, ამან შესაძლოა, მუსიკა დააზიანოს.
– გია, რა შეგიძლია SE-ის უცხოეთის კონცერტებზე გვიამბო?
– 1992 წელს, როგორც კი საზღვრები გაიხსნა, ჩვენს ინსტრუმენტებს ხელი დავავლეთ და გერმანიაში გავიქეცით, თავიდან ქუჩა-ქუჩა ვუკრავდით, გვშიოდა, თავშესაფარი არ გვქონდა. ოთხი წლის განმავლობაში პერიოდულად ჩამოვდიოდით და მივდიოდით. მერე საკმაოდ მაღალ საფეხურებს მივაღწიეთ, ფესტივალებზეც დავუკარით, სტუდიებში ოთხი სიმღერა ჩავწერეთ – სამი ერთში და ერთიც – მეორეში. იმ სამ სიმღერას შორისაა ჩვენი ჰიტი Please, Just Carry On. იგი ისეთ სტუდიაში ჩავწერეთ, რომლის მსგავსში იწერებიან თუნდაც სტინგი ან მაკარტნი. ძალიან ძვირი დაგვიჯდა, მაგრამ კმაყოფილები ვართ, რადგან კარგი პროდუქტი შევქმენით. თავად ჩანაწერის ხარისხი შესანიშნავია, სულ სხვა დონეა. იქ ხმის რეჟისორს ისეთი განსაცვიფრებელი ყური აქვს, რომ მუსიკოსს არც დაგესიზმრება. მართლა ბედნიერებაა ასეთ ადამიანთან ერთად ყოფნა და მუშაობა. დღეს კი მე ვარ SE პროდიუსერი, ვიწერ ყველაფერს აქ, ჩვენს სტუდიაში.
– რას ფიქრობ ჩვენს შოუბიზნესზე, განვითარების როგორი მომავალი აქვს მას?
