ამონარიდები ირაკლი ჩარკვიანის ინტერვიუებიდან

15 აგვისტოს, Check in Georgia-ს ფარგლებში Black Sea Arena-ზე ირაკლი ჩარკვიანის საღამო – ირაკლი ჩარკვიანი / ისტორია გაიმართება.

ირაკლი ჩარკვიანის გარდაცვალებიდან უკვე 11 წელი შესრულდა. რაც დრო გადის, მისი მუსიკა კიდევ უფრო ღირებული ხდება და, შეიძლება ითქვას, აქტუალურობას არასოდეს კარგავს. მისი დამსახურება ქართული მუსიკის და არა მარტო მუსიკის, არამედ მთლიანად თანამედროვე ქართული კულტურის წინაშე დიდია. ამას მსმენელი კარგად გრძნობს და შეიძლება ითქვას, „მეფე“ დღემდე ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ქართველი მუსიკოსია, რომლის სიმღერებსაც ახალი თაობაც კარგად იცნობს და ზეპირად მღერის.

ანდერგრაუნდიდან წამოსული მუსიკოსი, რომელიც ცდილობდა საქართველოში ხარისხიანი პოპ-მუსიკის კულტურა დაემკვიდრებინა, ახალი საუკუნის დასაწყისის პირველ წლებში (2000 – 2003) არაერთხელ ჩამიწერია სატელევიზიო თუ საგაზეთო ინტერვიუსთვის, სადაც იგი გულისწყვეტით საუბრობდა იმ რეალობაზე, რომელშიც ყველას გვიხდებოდა ცხოვრება. ბევრი მაშინდელი პრობლემა დღემდე აქტუალურია.

ირაკლი მუსიკოსებს, ბიზნესმენებსა და პოლიტიკოსებს შორის ურთიერთობების შესახებ:

„ჩვენ ანომალურ ქვეყანაში ვცხოვრობთ, თორემ გიჟი უნდა იყო მუსიკოსი, პოლიტიკოსთან რომ მიხვიდე. კონტრკულტურა, მართალია, ოპოზიციაშია, მაგრამ მისი გამოვლენის საშუალებები დიდ ან მცირე ბიზნესთან მაინც არის დაკავშირებული. კონტრკულტურა იყო ენდი უორჰოლი, პიკასო და დალი, მაგრამ ყველამ თავისი ხელოვნება, გარკვეულწილად ბიზნესს დაუკავშირა. ჩვენთან ადამიანი უარესს მდგომარეობაშია. ჩვენი მუსიკოსი ვერ ახერხებს რაღაც ერთ ხაზს გაჰყვეს, რადგან ჩვენს გაუბედურებულ ყოფაში ჟღერს კითხვა: იარსებებ თუ არა? ყოფილა შემთხვევა, ერთი ნაჭერი პურიც აღარ მქონია და მუსიკა ვერ გამიკეთებია. ეს ყველაზე დიდი ტრაგედიაა. რა თქმა უნდა, პოლიტიკა და დიდი ბიზნესი ანდერგრაუნდთან წინააღმდეგობაშია, უბრალოდ, უნდა გავითვალისწინოთ ჩვენი ქვეყნის მდგომარეობა, სადაც, თუნდაც ჩემი ალბომი „ამო“ არ გამოვიდოდა, რომ არა „მაკდონალდსი“. ჩემი ალბომები შეიძლება მიიღო, როგორც წინააღმდეგობა, აგრეთვე, როგორც მეინსტრიმი, რომელიც მომავალში შესაძლოა პოპი გახდეს. მე ახლა ყველას ვთავაზობ იმას, თუ როგორი უნდა იყოს პოპი. თუკი ადამიანები მიდიან პოლიტიკოსებთან, ეს იმიტომ, რომ ჩვენს სახელმწიფოში მარტო პოლიტიკოსებს აქვთ ფული. შეიძლება საინტერესო ადამიანი ანდერგრაუნდში იყოს, მაგრამ პროდუქციის კეთება აღარ შეეძლოს. საერთოდ, ჯობს, ბაზარმა შექმნას ისეთი პირობები, რომ ალბომის გამოცემას პოლიტიკოსები და მსხვილი ფირმები არ დასჭირდეს, მაგრამ ეს, სამწუხაროდ, ჩვენთან არ გამოდის“.

პატრიოტიზმის შესახებ:

„პატრიოტიზმი, ვფიქრობ, ჩვეულებრივი გრძნობაა. უპირველეს ყოვლისა, ალბათ, ეს არის სიყვარული საკუთარი თავისა. ანუ შენ შენივე თავის პატრიოტი ხარ, ხოლო ასე, გლობალურად, პატრიოტიზმი ცოტა სასაცილოდ ჟღერს.“

„მეფეს“ საუკეთესო სიმღერები

რაც დრო გადის, ირაკლი ჩარკვიანის, იგივე „მეფეს“ გარდაცვალებიდან, მის შემოქმედებაზე მოთხოვნა სულ უფრო და უფრო იზრდება. მისი მუსიკით განსაკუთრებით ახალგაზრდები არიან დაინტერესებულნი. თანამედროვე მუსიკის ლეგენდის ძველი ალბომები სულ უფრო რთული საშოვნელი გახდა. რამდენიმე ცალად შემორჩენილ მუსიკალურ მაღაზიებში საერთოდ აღარ დარჩა „მეფეს“ ჩანაწერი. სწორედ ამიტომ „ბრავო რექორდსმა“, საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს მხარდაჭერით, კომპაქტ-დისკებზე გამოუშვა ალბომი The Best Of King, რომელშიც ირაკლი ჩარკვიანის 11 ჰიტი და მსმენელისთვის უცნობი 5 სიმღერა შევიდა. ამათგან 3 ძველი, ფირიდან აღდგენილი სიმღერაა, ერთიც დათო მაჭავარიანის, „კაკადუს“ გარემიქსებულია, ხოლო ბოლო კომპოზიცია კახაბერ ცისკარისძესთან ერთადაა ჩაწერილი.

ალბომის ორიგინალური გაფორმება ნამდვილად შთამბეჭდავია და მისი კონცეფცია მხატვარ-დიზაინერსა და მუსიკოს დათო „კაკადუ“ მაჭავარიანს და ქეთათო პოპიაშვილი-ჩარკვიანს ეკუთვნით. დისკის ჩასადები ხავერდოვანი ქაღალდითაა დამზადებული. ალბომს თან ერთვის 20-გვერდიანი ბუკლეტი, რომელშიც შესულია ირაკლის ექსკლუზიური ფოტოები, მისი ლექსები და ჩანახატები. ბუკლეტს გადაშლით თუ არა, მუსიკოსის სიტყვებს ამოიკითხავთ: „მე ვარ გმირი, რომელიც არასოდეს ჩაიდენს გმირობას. მე ვარ მეფე, რომელიც არასოდეს მოახვევს თავის აზრს ქვეშევრდომებს და იმ ხალხს, რომლებმაც ჯერ ვერ მიაღწიეს სულიერების იმ პიკს, საიდანაც ყველაფერი მოჩანს. მე არ მჭირდება მოწაფეები და არც მოწაფეებს სჭირდებათ მეფე, რომ მათ სულიერი ნახტომი განახორციელონ. ყოველი მათგანი მეფეა და ადრე თუ გვიან, დარწმუნდებიან ჩემი სიტყვების სისწორეში“.

ჟურნალი „თბილისი Out“ #44, ნოემბერი, 2014 წელი

ჩემი ძველი სატელევიზიო სიუჟეტი სოციალურ მუსიკაზე

სიუჟეტი ეთერში გავიდა 2003 წლის შემოდგომაზე არჩევნების წინ ტელეკომპანია "მე-9 არხის" საინფორმაციოში.

ირაკლი ჩარკვიანი კომპრომისული და შემგუებლური მუსიკის შესახებ

გადავწყვიტე, ირაკლი ჩარკვიანის შესახებ დამეწერა. ძალიან არ მინდოდა, სტანდარტული გამოსულიყო. გადავათვალიერე თითქმის ყველაფერი, რაც ირაკლის შესახებ დამიწერია, ვნახე ჩემი სატელევიზიო სიუჟეტები, სადაც მას მონაწილეობა მიუღია, გადავიკითხე ირაკლის მოწერილი მეილები... დაბოლოს, წავაწყდი ძველ ინტერვიუს, რომელიც 2002 წლის თებერვალში მასთან ჩავიწერე ერთი გაზეთისთვის. ირაკლი თანამედროვე ქართულ მუსიკაზე საუბრობს და წუხს, რომ თანამედროვე ქართველ შემსრულებლებს და, ზოგადად, ახალგაზრდებს პროტესტის გრძნობა არა აქვთ, რაც ძალიან ცუდია. ბევრი ფიქრი არ უნდა იმას, რომ ამ სფეროში 10 წლის შემდეგაც აბსოლუტურად არაფერი შეცვლილა.

ირაკლი ჩარკვიანი: „თანამედროვე ქართული მუსიკა დღეს ნაკლებად პრობლემატურია. არადა, მეტი სოციალური მუხტი უნდა იყოს, რადგან ირგვლივ ბევრი სიმწვავეა. ახალგაზრდები ამას არ გამოხატავენ თავიანთი შემოქმედებით. მათი მიდგომა მუსიკის მიმართ ძალიან კომპრომისულია, რაც, ცოტა არ იყოს, შემაშფოთებელიცაა. ყოველ შემთხვევაში, მე მგონი, ეს ჩვენი კულტურული ჩაკეტილობის ბრალია. დასავლურ კულტურებში ჩვენ ვხედავთ, რომ ამ მხრივ ახალგაზრდები აქტიურები არიან. ეს კიდევ იმის ბრალია, რომ, საუბედუროდ, საქართველოში არ განვითარდა დემოკრატიული ინსტიტუტები და როკ-ენ-როლი – დემოკრატიის მუსიკა. სამწუხაროდ, სოციალურად აქტიურ მუსიკაში მე დღეისათვის ვერავის ვხედავ. ეს ცუდია. ჩვენი ახალგაზრდები ნაცადი, უკვე განვლილი გზებით მიდიან და ეთნოგრაფიულ მუსიკას ეჭიდებიან... არავის უჩნდება სურვილი, მუსიკით გამოხატოს საკუთარი აზრი დღევანდელ მდგომარეობასთან დაკავშირებით. ეს, ალბათ, ჩვენი ხასიათის კომპრომისულობა და აღმოსავლური შემგუებლობაა, რომელიც ძალზედ თვალშისაცემია...

ჩვენთან რევოლუცია ყოველთვის ელიტურია. არასოდეს ხდება ნორმალური სვლა, რადგან ეს არ არის მასობრივი. ჩემი აზრით, ეს დამღუპველია საერთოდ ქვეყნისთვის. ახალგაზრდები იმ საკითხებში ერთიანდებიან, რომელიც აბსოლუტურად ჩაკეტილი და კონსერვატორულია და არა იმ საკითხებში, რომლებმაც შესაძლოა ქვეყნის ბედი გადაწყვიტოს. არც ერთი დამრღვევი ახალგაზრდა არ ჩანს. ჩვენ თაობაში ასეთი დამრღვევები ვიყავით: მე, კოტე ყუბანეიშვილი და კიდევ სხვები, ანუ იყვნენ ისეთები, რომლებიც არღვევდნენ იმ წესებს და საზოგადოებას აიძულებდნენ, ადრენალინი გამოეყო. დღეს ახალგაზრდებს შორის ასეთ პერსონაჟს ვერ ვხედავ. ესენი არიან ყველაფერთან შეგუებულები, რომელთაც სურვილიც კი არ უჩნდებათ, რომ სოციალურად აქტიური პოზიცია გამოხატონ და მიღებული წესრიგი დაარღვიონ.

ეროვნულმა მოძრაობამ ახალგაზრდების მუსიკალური პროტესტი იმ თვალსაზრისით ჩაკლა, რომ ახალგაზრდებმა გააკეთეს მხოლოდ ერთი დასკვნა – მათი პოლიტიკურ აქტივობის შედეგად შესაძლებელი იყო ისინი პარლამენტში მოხვედრილიყვნენ და ამით ფინანსური მომავალი გასჩენოდათ. ეს, უბრალოდ, ცხოვრებასთან პრაგმატული დამოკიდებულებაა. დასავლეთისგან განსხვავებით, აქ ადამიანს ერთადერთი შანსი აქვს – გახდეს პოლიტიკოსი. მხოლოდ მაშინ ექნება ფინანსური დივიდენდები და შეძლებს ცხოვრებას. ეს, საუბედუროდ, ამ საკითხისადმი ძალიან პრაგმატული, ვიწრო და აღმოსავლური მიდგომაა“.

ჟურნალი „თბილისი Out“ #13, ოქტომბერი 2011 წელი

მოუსმინე:

„სავსე“

მსოფლიოს თანამედროვე მუსიკაში არსებობენ მუსიკოსები და ჯგუფები, რომელთა ახალი ალბომის გამოსვლას მუსიკისმოყვარულები თუ კრიტიკოსები სულმოუთქმელად ელოდებიან. ვინაიდან დღეს საქართველოში ყველა ამტკიცებს, რომ მუსიკალური კრიტიკა არ არსებობს, ირაკლი ჩარკვიანის ახალ ალბომს მხოლოდ მელომანთა ის წრე ელოდებოდა, რომლისთვისაც ამ მუსიკოსის შემოქმედება მეტ-ნაკლებად ნაცნობია. კულტურის სფეროში მომუშავე ტელეჟურნალისტების უმრავლესობისთვის კი გასულ ოთხშაბათს ამ ალბომის პრეზენტაცია კიდევ ერთი რიგითი სიუჟეტის მოსამზადებელი მასალა, ერთი მორიგი კულტურული ღონისძიება იყო, სადაც ბლომად ირეოდნენ ე.წ. ცნობადი სახეები, – დათო ტურაშვილით დაწყებული, „უცნობით“ და პოლიტიკოს მაია ნადირაძით დამთავრებული.

ის, ვინც ირაკლი ჩარკვიანს დღეს ანდერგრაუნდის მუსიკოსად მიიჩნევს, მწარედ ცდება. ანდერგრაუნდი საქართველოში უკვე კარგა ხანია, აღარ არსებობს. ის მუსიკოსები კი, ვინც ადრე ანდერგრაუნდობდნენ, ანუ იატაკქვეშ იმყოფებოდნენ, დღეს საკუთარი ნაწარმოებების საპრეზენტაციოდ ელიტურ კულტურულ დაწესებულებებს ირჩევენ და არა ნახევრადდანგრეულ შენობებს, სარდაფებს, ან თუ გნებავთ – საკუთარ ბინებს.

ერთ მშვენიერ მზიან დღეს ე.წ. ალტერნატივის მამებმა, ბაბუებმა და ბიძებმა გაიღვიძეს, მიიხედ-მოიხედეს და განაცხადეს, რომ ისინი ქართული კულტურის (და არა – კონტრკულტურის) განუყოფელი ნაწილები არიან და მათი შემოქმედება მასკულტურის ნაწილია. და თუკი დღეს ვინმე ამტკიცებს, რომ ის საკუთარ ხელოვნებას იატაკქვეშ ქართველი ვირთხების გარემოცვაში ქმნის, არ არის გულწრფელი, რადგან ძალიან ბევრი ახალბედა მუსიკოსი „კაიბიჭობასა“ და მატერიალურ კეთილდღეობაზე ხმამაღლა ოცნებობს, რაც იმთავითვე გამორიცხავს ხელოვნებისთვის საკუთარი თავის მსხვერპლად შეწირვის წმინდა რიტუალს. ხოლო იატაკქვეშად წოდებულ ზოგიერთ მუსიკოსს დღეს უკვე იატაკზედა ჭუჭყის სუნი უდის.

ირაკლი ჩარკვიანმა ოცნება აისრულა და უკვე საკუთარი ციფრული სტუდია-ლეიბლი „მანგო-ზანგო“ აქვს. ამ სტუდიაში ციფრებისმოყვარულმა ირაკლიმ ახალი ალბომი „სავსე“ ჩაწერა. „სავსე“ უკვე „ლიტერატურულ კაფეს“ დახლზე გამოჩნდა. მუსიკოსს სურს, მოსახლეობამ რაც შეიძლება მეტი წიგნი იკითხოს. სწორედ ამიტომ გადაწყვიტა მან ალბომის ექსკლუზიურად ზემოაღნიშნულ დაწესებულებაში გაყიდვა.

ახალი ფირფიტა ირაკლი ჩარკვიანის გასული წლის შეგრძნებების კრებულია. ალბომს სიმღერა „დრო“ ხსნის, რომელიც მუსიკალური თუ ტექსტობრივი შინაარსით წინა ალბომში შესული ჰიტის, „საქართველოს“ გაგრძელებაა. ეს უკანასკნელი კი „ვარდების რევოლუციის“ ერთგვარ სიმბოლოდ იქცა. ირაკლი თვლის, რომ სიმღერა „დრო“ საქართველოს უახლესი ისტორიის მეორე, რევოლუციისშემდგომი სერიაა. სიმღერაში „საქართველო“ გამოყენებული ფრაზა „ჩვენ მოვიგებთ ომს“ უკვე გამართლდა. ირაკლის აზრით, „სავსეში“ ნათქვამი სიტყვები თავისუფლად შეიძლება გახდეს იმ მოვლენების წინასწარი ვარაუდი, რომელიც 2-3 წელიწადში ქვეყანაში მოხდება.

„დღეს ქართულ ხელოვნებაში რევოლუციას აღარ უნდა ველოდოთ, – პირად საუბარში მიმტკიცებს მუსიკოსი, – ამ სფეროში რევოლუცია უკვე გასული საუკუნის 80-90-იან წლებში მოხდა, როდესაც არსებობდა „რეაქტიული კლუბი“ და როცა დაიწყო ექსპერიმენტები ქართულ ლიტერატურასა და მუსიკაში. რევოლუცია, რომელიც ახლახან მოხდა, ჩვენ მაშინ დავიწყეთ. დემოკრატიის ბაზა სწორედ ჩვენმა მუსიკამ და პოეზიამ მოამზადა. ახლა, ვინც ხელოვნებაში რაიმეს მოწყობას დააპირებს, მტყუანი იქნება, რადგან რევოლუცია უკვე მოხდა. დღეს რევოლუცია გრძელდება“, – ამბობს მუსიკოსი.

ირაკლის ახალი ალბომი მუსიკალურად მრავალფეროვანია, სწორედ ამიტომაც ჰქვია „სავსე“. ირაკლი უმღერის პატარა შვილს, იხსენებს ლეგენდარულ მესაყვირეს მაილს დეივისს, რეჩიტატივით, ძალიან საინტერესოდ ასრულებს ვლადიმერ მაიაკოვსკის ლექსს „პასპორტი“ (კომპოზიციაში „კავშირი“), უმღერის სიტკბოს („მანგო“)... ალბომში ერთმანეთის გვერდიგვერდ ჟღერს მეტად ხალისიანი და საცეკვაო „წელს“ და ოდნავ პირქუში, მაგრამ იმედიანი „აქ ხარ“, რომელიც მუსიკოსის ერთგვარი ლოცვა, ღმერთთან გასაუბრებაა. ქეთათო კი, გარდა ირაკლისთან ერთად დუეტში ნამღერი სიმღერებისა, რეტრო განწყობილების სიმღერას „გელოდები“, მარტო ასრულებს...

საქართველოში უკვე დადგა დრო, როდესაც მუსიკოსი მიმდინარეობებით კი არა, ინდივიდუალურობით უნდა შეფასდეს. ამისთვის კი არ არის აუცილებელი, ხელოვანი კაშკაშა ვარსკვლავივით ბრწყინავდეს და თვალს სჭრიდეს, არამედ სრულიად საკმარისია, იყოს თუნდაც ტომ უეიტსივით ან სერჟ გინსბურივით მოკრძალებულად ამბიციური და უბრალო, რადგან გემოვნებიან ხელოვნებას, ჩემი აზრით, სწორედ ასეთები ქმნიან. ინდივიდუალურმა ირაკლი ჩარკვიანმა დამოუკიდებლობას უკვე მიაღწია, ხოლო მისი ბოლო ექსპერიმენტული ალბომის შეფასება შენთვის მომინდვია, ჩემო ძვირფასო მკითხველო. პირადად მე, ფირფიტა „სავსე“ შინ მაქვს და უკვე სიამოვნებით მოვუსმინე კიდეც.

„ჩვენ ერის აიბოლიტები ვიყავით“

ირაკლი ჩარკვიანისა და კოტე ყუბანეიშვილის „რეაქტიული კლუბის“ ერთდღიანი გაცოცხლება 13 წლის შემდეგ

გასული საუკუნის 90-იანი წლების დასაწყისში თბილისში გაჩნდა ერთგვარი ნონკონფორმისტული შემოქმედებითი ჯგუფი – „რეაქტიული კლუბი“. მისი შემქმნელები იყვნენ ირაკლი ჩარკვიანი და კოტე ყუბანეიშვილი. ახლახან „აჭარა მიუზიკ ჰოლში“ კლუბმა დაარსების 13 წლისთავი აღნიშნა. ეს საღამო იყო ამ კლუბისათვის დამახასიათებელი მუსიკისა და პოეზიის შერწყმა. საღამოზე, ასევე, წარმოდგენილი საცეკვაო ლექსები. მიუხედავად იმისა, რომ კლუბი უკვე კარგა ხანია დაშლილია, ირაკლი და კოტე შეეცადნენ გაეცოცხლებინათ დროის ის მონაკვეთი, რომელიც ერთად და ცალკ-ცალკე განვლეს.

13 წლის შემდეგ „ახალი ვერსიის“ სახელით ვესაუბრე კლუბის დამაარსებლებს – ირაკლი ჩარკვიანსა და კოტე ყუბანეიშვილს.

ირაკლი ჩარკვიანი: „რეაქტიულ პოეზიას“ თავიდანვე ესკულატურული მისია ჰქონდა. ნებისმიერ კრიზისულ პერიოდში ერი უნდა განიკურნოს, რათა გადარჩეს. სწორედ ერის ავადმყოფობაზე ჩვენი – თანამედროვე ხელოვანთა რეაქცია იყო „რეაქტიული პოეზია“. კლუბს თერაპიული მიზნები ჰქონდა. ჩვენ, ფაქტობრივად, „ერის აიბოლიტები“ ვიყავით. კონკრეტულად იმ სტერეოტიპებს ვებრძოდით, რომელმაც ქართველი ერი დეგრადაციამდე მიიყვანა. სტერეოტიპები კი ქართველებს მთელი მე-20 საუკუნის განმავლობაში არ გვაკლდა, თუნდაც კომუნიზმი. ჩვენ ვებრძოდით იმ კულტურულ პრესს, რომელიც მე-20 საუკუნეში შესამჩნევად ზემოქმედებდა ქართულ კულტურაზე“.

კოტე ყუბანეიშვილი: „კლუბი ჩამოყალიბდა ირაკლის სახლში. მასთან ინგლისურს ვსწავლობდი. სწავლების პროცესი თანდათან პოეზიაზე საუბრებში გადაიზარდა. დღე და ღამე ერთად ვიყავით. ჩვენს ირგვლივ წრე შეიკრიბა. ირაკლი გიტარაზეც უკრავდა. როდესაც ჩვენით დაინტერესდნენ გერმანელები, ფრანგები, ამერიკელები, სწორედ მაშინ დავიშალეთ. ჩვენ გვინდოდა შევბრძოლებოდით პროვინციალიზმს, რაც ირგვლივაა გამეფებული. როგორც ხედავ, – ვერ მოვახერხეთ. პროვინციალობა გენიალური და ბუნებრივია, როდესაც ის პროვინციაში ხდება, მაგრამ როცა ცენტრში გადმოდის და ყველაფერს ავიწროვებს, მაშინ უკვე სიმახინჯეა. კარგია, როდესაც გლეხი ყანაშია, მაგრამ გლეხი პარლამენტში – ტეხავს. მუშა ქარხანაში უნდა იყოს და არა მწერალთა კავშირის თანამდებობაზე“.

„საბჭოთა დისკოთეკა დამთავრდა“... „ჩვენ გავპოპსავდით...“

პატრონები და უბედურები

„ჩვენ გავპოპსავდით“, – თქვა ცოტა ხნის წინ პოპულარულმა ტელეწამყვანმა სერგი გვარჯალაძემ. სწორედ იმ პერიოდში, ჩვენგან მრავალჯერ ნაქებმა ირაკლი ჩარკვიანმა დისკოთეკაზე იმღერა. ლადო ბურდულმა კი, წინასაარჩევნო პოლიტიკურ აქციაში მიიღო მონაწილეობა. მკითხველები გვწერენ – რა ხდება? ხომ არ გადაეშვნენ თავით ქართული ანდერგრაუნდის მამები „პოპსას“ მორევში? სად ანდერგრაუნდი და სად დისკოთეკა ან პოლიტიკა?

გადავწყვიტე, ამ თემაზე სასაუბროდ ნომრის სტუმრებად სწორედ ლადო ბურდული, ირაკლი ჩარკვიანი და სერგი გვარჯალაძე მომეწვია. ბოლოს და ბოლოს, გაბატონებული და ხშირად გაცვეთილი კულტურული ფასეულობების გვერდით არსებობს თუ არა საქართველოში კონტრკულტურა, რომელსაც მუდამ ახალი ჰაერი მოაქვს?

„მამისტოლა კაცები ქუჩაში გახსნილი დანებით დგანან“

ლადო ბურდული: „მე ვფიქრობ, რომ საქართველოში საერთოდ კულტურა არ არსებობს და კონტრკულტურა როგორ იარსებებს? ადრე კულტურა სახელმწიფო დოტაციაზე იყო და ეს იყო სიყალბე. ახლა ის დრო წავიდა. თუ მაშინ მაგარი დრო იყო, ამ კულტურის შემქმნელები დღეს სადღა არიან? რატომ არ განვითარდა ის კულტურა? გინახავთ, მაგარი შემოქმედება ისე მოკვდეს, მისგან აღარაფერი დარჩეს? ისიც მინდა ვთქვა, რომ ის კულტურა ქართული კი არა, საბჭოთა ფენომენი იყო. მე ისეთ ქვეყანაში გავიზარდე, რომლის დედაქალაქს მოსკოვი ერქვა. ეს ქვეყანა დაინგრა. ახლა საქართველო ხუთმილიონიანი ქვეყანაა და დროა, საბჭოეთისდროინდელი ამბიციები უკან დავტოვოთ, თორემ ეს ქვეყანა აუცილებლად დაიღუპება.

საბჭოთა დისკოთეკა დამთავრდა! ამას ვერ ხვდებიან და კიდევ ბაქიაობენ. მოდით, ქუჩაში გავიდეთ და ადამიანებს თვალებში ჩავხედოთ. სად არის ეს კულტურა, სად დაიკარგა? იყო და აღარ არის? როდესაც ხუთმილიონიან ქვეყანაში 15 წელი სინათლე ვერ გაუყვანიათ, რა კულტურაზე უნდა ვილაპარაკოთ? ის, რომ მთელი ქალაქი გადააგვარეს და სიმახინჯეებს აშენებენ, კულტურაა? თბილისი ხომ ქალაქი-მუზეუმი უნდა გამხდარიყო? საქმე მარტო არქიტექტურასა და დენში არ არის. ზოგს ჰგონია, კულტურა მარტო თეატრში უნდა არსებობდეს და ოჯახში ცხოველი უნდა იყოს. კულტურა ოჯახიდან იწყება და ის უფრო ღრმაა, ვიდრე მხატვრობა ან მუსიკა. მამისტოლა კაცები ქუჩაში გახსნილი დანებით დგანან. ეს ნორმად იქცა ამ ქალაქში. ასეთებს ხომ პოლიცია უნდა იჭერდეს? ისინი კი, თავიანთი გახსნილი დანებით ადამიანებს ნერვებს უშლიან. ჰოდა, თუ ეს კულტურაა, მაშინ მე დღესაც კონტრკულტურას წარმოვადგენ“.

რატომ არ აფრენენ ქართველი როკ-მუსიკოსები

„დამპალი ვაშლის გამყიდველები“ და სოციალური მუსიკა

[რამდენად სოციალურია და პრობლემური დღევანდელი თანამედროვე მუსიკა]

მუსიკა, რომელსაც დღეს ჩვენ თანამედროვეს ვეძახით, მარტივი საცეკვაო მელოდიების სინთეზით შეიქმნა. მასობრივ მუსიკას, რომელიც შემდეგ ახალგაზრდების ერთგვარ მოძრაობად იქცა, გასული საუკუნის 50-იან წლებში ჩაეყარა საფუძველი. თუმცა, 60-იან წლებში, თუნდაც „ბითლზისა“ და „როლინგ სტოუნზის“ შემოქმედებამ ტრადიციული არასერიოზული დამოკიდებულება თანამედროვე მუსიკის მიმართ, რადიკალურად შეცვალა.

ახალგაზრდებისთვის ახლადშექმნილი როკ-ენ-როლის მოსმენა ერთგვარ ამოსაცნობ ნიშნად იქცა, – თუნდაც, მათი ჩაცმულობიდან, თმების ვარცხნილობიდან გამომდინარე. მუსიკაში გაჩნდა დიდი პროტესტი სოციალური გარემოს მიმართ, რომელიც მკვეთრად აისახა მისი ჟღერადობის დამძიმებით ან შინაარსის გართულებით. მუსიკოსები ამღერდნენ გლობალურ და სოციალურ პრობლემებზე. მაგალითად, ჰიპები ეწინააღმდეგებოდნენ ყოველგვარ ძალადობას, ომს, რასობრივ დისკრიმინაციას და ა.შ. ეს ყველაფერი კი ვიეტნამის ომის ფონზე ხდებოდა. მსგავსი პროცესები დატრიალდა და მძლავრი საპროტესტო ტალღა ააგორეს 70-იანი წლების ბოლოს პანკებმა, რომელთაც უარყვეს ყველანაირი პოლიტიკური ღირებულებები და საყოველთაო ანარქიას დაუჭირეს მხარი. მაგრამ ნათქვამია: „არ არსებობს კვამლი უცეცხლოდ“. მათი ნიჰილიზმის აღზევება დაემთხვა დიდი ბრიტანეთის ფინანსურ და პოლიტიკურ კრიზისს, აგრეთვე, სულიერ შიმშილს თავად მუსიკაში, სადაც პოპის ერთ-ერთი ჟანრი, „დისკო“ გახდა ყველაზე პოპულარული კომერციის წყარო.

ძალიან მძლავრ პროტესტს დაუდო სათავე კომუნიზმის დასამარებამ, როდესაც 70 წლიან მონობაში მყოფი მოსახლეობა თავდაპირველად გაურკვეველი სიტუაციის, შიშველი რეალობის, შიმშილისა და დიდი სოციალური პრობლემების წინაშე აღმოჩნდა. ამას თან ისიც დაერთო, რომ მათ პირველად მიეცათ შანსი, ხმამაღლა გამოეხატათ საკუთარი თავისუფალი აზრი. ძალიან საინტერესო ჯგუფები გამოჩდნენ ყოფილ საბჭოთა ქვეყნებში, მათ შორის, საქართველოში. ჯერ კიდევ „პერესტროიკის“ დროს ერთ-ერთი პირველი ქართველი მეამბოხე დადა დადიანი (ჯგუფი „ტაქსი“) სიმღერაში „ზამთარი“ ყვიროდა: „მე მინდა კაცს, რომელიც ყვირის ჰქონდეს რწმენა, მე მინდა ერს, რომელიც ლპება, ჰქონდეს გონება“. პროტესტული მუხტი არ აკლდათ: ლადო ბურდულს, ირაკლი ჩარკვიანს, „აუტსაიდერს“, ქიშოს და სხვებს.

„ამო“ – ამო-ვძვრეთ ძველი ქერქიდან!

ირაკლი ჩარკვიანის ახალი ალბომი მდგომარეობიდან ამო-სავალს გვთავაზობს

სულ ახლახან, 12 დეკემბერს, მუსიკალურ მაღაზიებში ირაკლი ჩარკვიანის ახალი ალბომი „ამო“ გაჩნდა, რომელიც ჩაწერა და სავაჭრო ქსელში ჩასაშვებად ხმისჩამწერმა სტუდია „ქართულმა ჩანაწერებმა“ (Geo Records) მოამზადა. როგორც სტუდიის ერთ-ერთმა ხელმძღვანელმა და პროდიუსერმა ბასა ჯანიკაშვილმა მითხრა, ალბომის პოლიგრაფია, კომპაქტ-დისკები და აუდიოკასეტები მოსკოვში დამზადდა. დისკის დიზაინის იდეა მაქსიმე ჩარკვიანს ეკუთვნის, ყდაზე გამოსახული ფოტო 1912 წელს უცნობი ფოტოგრაფის მიერაა გადაღებული.

ჯანიკაშვილის ინფორმაციით, ალბომის ჩაწერა საკმაოდ ძვირი დაჯდა, თუმცა მისი სავაჭრო ღირებულება სხვა ქართული ანალოგიური პროდუქციების ფასებისგან განსხვავებული არ იქნება. საავტორო უფლებები Geca-შია დაცული. ალბომ „ამო“-ს ჩაწერას დაეხმარნენ ორგანიზაციები „მაკდონალდსი“, Georgia Online, Georgian Airlines, „კომუნა“, „ალმა +“, „პირველი რადიო“ და „მწვანე ტალღა“. გაისად ირაკლი ჩარკვიანის „ოქროს ჰიტების“ გამოცემაცაა დაგეგმილი.

ალბომ „ამო“-ს ჩაწერაში ირაკლი ჩარკვიანის (ვოკალი, გიტარა, დასარტყამები, კლავიშები, მუსიკისა და არანჟირების ავტორი) გარდა მონაწილეობა მიიღეს: ქეთათო პოპიაშვილმა, რომელმაც ქალის ყველა ვოკალური პარტია შეასრულა; გია მირზაშვილმა სიმღერებში „საქართველო“ და „უსაფრთხოება“ პერკუსიებზე დაუკრა; გიგა მიქაბერიძემ, რომელიც ბექ-ვოკალისტია სიმღერაში „დისკო“; გიორგი შამანაურმა საყვირზე დაუკრა სიმღერაში „ჭერს“; უჩა გუგუნავამ ბასის პარტია შეასრულა კომპოზიციაში „როგორც ჩანს“. ამავე დროს, იგი ალბომის დიზაინის ავტორიცაა. საინტერესო ფაქტია ისიც, რომ სიმღერაში „როგორც ჩანს“ კახა ცისკარიძე დასარტყამ ინსტრუმენტებზე უკრავს.

– ირაკლი, რა დრო მოანდომე ამ ფირფიტის ჩაწერას?

– შემიძლია გითხრა, რომ რეალურად ეს ერთი წლის მუშაობის შედეგია. თუმცა „საქართველოს“ და „უსაფრთხოების“ კონცეფციაზე მუშაობა ორი წლის წინ დავიწყე.

– ალბომის ჩაწერისას რაიმე ეგზოტიკური ინსტრუმენტი ხომ არ გამოგიყენებია?

– თითქმის ყველა სიმღერაში ბრინჯჩაყრილი ჩინური ჩაის ქილა გამოვიყენე. ეს სახელდახელოდ გაკეთებული ინსტრუმენტი მარაკასის ფუნქციას ასრულებს. აგრეთვე, სიმღერებში „მოგიტან წყალს“ და „ერთად“ რუსული ნაციონალური ინსტრუმენტი გამოვიყენე, რომელსაც პერეპელკა ჰქვია. ეს სიმებიანი ინსტრუმენტია და სიმები რაღაც დაფაზეა გადაჭიმული. ის ძალიან წააგავს არფას, მაგრამ პატარაა და მას მუხლებზე იდებენ. ალბომში, ძირითადად, როკის სტანდარტის ცოცხალი ინსტრუმენტებია გამოყენებული. ზოგიერთ კომპოზიციაში კომპიუტერული დასარტყამების ხმაც ისმის.

– ეს ალბომი არის თუ არა შენთვის კონცეპტუალური?

– ჩემი ყველა ალბომი ასეთია და ეს ალბომიც, მე მგონი, ყველაზე უფრო კონცეპტუალურია იმათ შორის, რაც კი დღემდე გამიკეთებია. თავად ალბომის სახელწოდება – „ამო“ ძალიან ბევრ რამეს გულისხმობს. ჩემთვის მთავარია, ქართულ საზოგადოებას, მსმენელს სტიმული მივცე, რომ იგი ამო-ვიდეს იმ მდგომარეობიდან, რომლიდანაც დიდი ხანია ვერ გ-ამო-ვიდა. თუ მდგომარეობიდან გ-ამო-სავალი არ არსებობს, შეიძლება არსებობდეს ამო-სავალი. ეს ალბომი, სწორედ ამო-სვლის და არა გ-ამო-სვლის მომენტია. ამ ალბომის ერთ-ერთი მთავარი კონცეფცია სწორედ სულიერების სტიმულაციაა. დისკში პოზიტიური სიმპტომატიკაც არის, რადგან ადამიანს ეუბნები წ-ამო-დი, მოგიტან წყალს, მეორეს მხრივ, კი სიმღერებში „ბუია“, „უსაფრთხოება“ აჩვენებ, როგორი რეალობაცაა ირგვლივ.

– „ამო“ ხომ შეიძლება აბრევიატურადაც მივიჩნიოთ და, ვთქვათ, ამოუცნობ მფრინავ ობიექტში ირაკლი ჩარკვიანი ვიგულისხმოთ?

– მშვენიერი კონცეფციაა, ლაშა. როდესაც ალბომი კონცეპტუალურია, იგი გახსნილია და საინტერესო. თუ კონცეფცია ჩაკეტილია, იგი მსმენელს იმპროვიზაციისა და ვერსიების მოფიქრების საშუალებას არ აძლევს. ასეთი კონცეფცია მკვდარია. თუნდაც ფარდობითობის თეორია ბევრ შანსს გვაძლევს, ამიტომ „ამო“-ში ბევრი რამ შეიძლება ვიგულისხმოთ. თუნდაც ამო-სავალი, ან შელოცვა – „ამო, ამო, მზეო“. ამ შელოცვას მართლაც შეუძლია რაღაც ზემოთ ამო-იყვანოს და გლობალურად რომ ვთქვათ, საქართველო მართლაც უკეთესი ქვეყანა გახადოს.

– მახსოვს, ადრე ახსენე, რომ მთელი სამყარო ციფრებისგან შედგება და ძალიან გიყვარს აინშტაინის ფარდობითობის თეორია. საინტერესოა, საკუთარი ალბომი რამდენად კარგად გათვალე?

– ვფიქრობ, მასში ბევრი რამ არის გათვლილი, მაგრამ ბევრი რამ გაუთვლელიცაა, რაც ირაციონალური მომენტია, რომელიც გათვლის მერე ჩნდება. საშინელებაა, როდესაც მთლიანად სისტემა გაუთვლელი რჩება. რა თქმა უნდა, იგი გათვლილი უნდა იყოს, მაგრამ გათვლილ სისტემაში მერე შეცდომები ჩნდება, რომლებიც, ჩემი აზრით, უფრო ღვთაებრივი მოვლენაა. ეს ის ღვთაებრივი ხელია, რომელიც ზოგჯერ ციდან გვეფერება ხოლმე, რასაც ლოგიკა უკვე ვერ ხსნის. ამიტომ წარმოუდგენელია, ყველაფერი მთლიანად იყოს გათვლილი, მაგრამ ხელოვნების ნიმუში, ნაწილობრივ მაინც, გათვლილი თუ არ არის, ის ნიმუში ისტორიისთვის ფასეული არაა.

– საინტერესოა, ალბომის კონცეფციის ჩამოყალიბებაში შენმა ცხოვრების თანამგზავრმა ქეთათომ რა როლი შეასრულა?

– ეს პროექტი ჩვენ ერთად გავაკეთეთ. იგი ბევრი იდეის გენერატორია...

– ამაში მუზას ხომ არ გულისხმობ?

– რა თქმა უნდა, გეთანხმები. როგორც ტექნიკური, ასევე, სულიერი თვალსაზრისით, ქეთათო ნამდვილად ჩემი მუზაა. ეს იყო აბსოლუტურად ჩამოყალიბებული გზა, რომელსაც ქეთათო, თავის მხრივ, მთავაზობდა, ხოლო მე ჩემს რაღაც გ-ამო-სავალს და ამო-სავალს ვთავაზობდი. აქედან გ-ამო-მდინარე, ამ პროექტში ორთავემ ერთნაირი ძალ-ღონე, გული, ტვინი და ენერგია ჩავდეთ.

– ირაკლი, რა რეაქცია გქონდა, როცა ალბომში შესული სიმღერა „სექსი“ როტაციაში ჩაშვებისთანავე საქართველოს ოფიციალურ ჰიტ-პარადში („კომუნა Top-20“) პირველივე კვირას სათავეში მოექცა. ეს ბუნებრივი იყო თუ მოულოდნელი?

– საერთოდ არ ვიცოდი ამის შესახებ, პირველად შენ მითხარი. ეს მართლაც, ძალიან სასიამოვნოა. თუმცა რეაქცია ბუნებრივი არ არის, რადგან ეს კომპოზიცია რაღაც ცოტა უცნაურად შეიქმნა და ნამდვილად არ მოველოდი, რომ იგი პირველივე კვირას პირველ ადგილზე გავიდოდა. ეს სიმღერა ალბომში ყველაზე ბოლოს გაკეთდა. მეგონა, რომ „სექსი“ საკუთარ თავს მსმენელს უფრო მერე მოასმენინებდა. თუკი ასეთ წარმატებას მიაღწია, ე.ი. იგი თავისებურად „ჯანმრთელი ბავშვი“ აღმოჩნდა.

– რას აპირებ, სტუდიურ მუსიკოსად დარჩები თუ კონცერტებიც გაქვს დაგეგმილი?

– მომავალში ცოტ-ცოტას დავუკრავ, რადგან მიმაჩნია, რომ თუკი პროდუქცია არსებობს, მასზე ლაპარაკია საჭირო, ხოლო მუსიკაში ლაპარაკი დაკვრაა. ჩვეულებრივი საქმეა, როცა მსმენელს რაღაც პროდუქციას სთავაზობ, ხოლო „ლაივი“ არის ის, თუ როგორი დამოკიდებულება გაქვს შენ ამ პროდუქციასთან. სწორედ ამიტომ აქვს აზრი ცოცხალ მუსიკას და ამიტომ არის იგი საინტერესო. მე ვფიქრობ, მარტო ცოცხალი კონცერტი ნაკლებად საინტერესოა, მაგრამ, როდესაც პროდუქციას სახლში მოუსმენ და მერე კონცერტზე მოხვალ, პირიქით, ძალზედ მიმზიდველია.

– ირაკლი, რა საახალწლო და საშობაო სურვილები გაქვს?

– ძალიან მსურს, ჩემი ალბომის სახელწოდებიდან გ-ამო-მდინარე, ჩვენი ქვეყანა გ-ამო-ვიდეს, წ-ამო-ვიდეს და ამო-ვიდეს იქიდან, რასაც მე-20 საუკუნე ჰქვია. მე ვთვლი, რომ ამ საუკუნიდან ბევრი ნეგატიური რამ არის შემორჩენილი. რა თქმა უნდა, კულტურაში ბევრი პოზიტიურიც არსებობს, რაც აუცილებლად უნდა დარჩეს. ჩვენ, ალბათ, ძველისგან განთავისუფლება მაინც უნდა შევძლოთ, რათა უფრო ახლები ვიყოთ. სუყველას განახლებას ვუსურვებ. ხომ იცით, ახალ ღვინოს რა დაემართება თუ მას ძველ ტიკებში ჩავასხამთ? თვით იესო გვარიგებს, რომ ეს ასე არ ვარგა. შევეცადოთ, ცოტა ახლები გავხდეთ, ძველი ქერქიდან ამო-ვძვრეთ და სამყაროს შემეცნების ახალ სისტემაში ჩავერთოთ.

ქართული და რუსული როკის ურთიერთსიყვარულისა და მეობის ამბავი

„ჩვენ გადავურჩით რუსული პოპ-მუსიკის ექსპანსიას, მაგრამ, სამაგიეროდ, რუსული ნაგავი ქართულით შეიცვალა“

საბჭოთა კავშირში შემავალ ხალხებს თავის დროზე საერთო კულტურული სივრცე, ხელოვნების თითქმის ერთიანი აღქმა ჩამოუყალიბდათ. ეს განსაკუთრებით შეიმჩნეოდა ქრისტიანული ორიენტაციის რესპუბლიკებში, თუნდაც რუსეთსა და საქართველოს შორის. მიუხედავად ინდივიდუალური კულტურული ფასეულობებისა, ამ ორ ქვეყანას შორის მაინც იყო და დღესაც თვალშისაცემია საერთო კულტურული სივრცე.

რა თქმა უნდა, ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ ასეთი კულტურული ურთიერთგავლენა არასოდეს ყოფილა ცალმხრივი ან ექსპანსიური. ყველა ვარიანტში, კულტურული ურთიერთობები, პოლიტიკურისგან განსხვავებით, თავად ქვეყნის შიგნით მაინც ინარჩუნებდა თანასწორ-უფლებიანობას, მიუხედავად იმისა, რომ ტოტალიტარული რეჟიმის დროს ქართულ კულტურას უცხოეთში ძალიან ხშირად რუსულად მიიჩნევდნენ.

შესაძლოა, ძალით თავსმოხვეული, ერთი შეხედვით, ხელოვნური ატმოსფერო სუფევდა საერთო ქვეყნის ამ ორ სუბიექტს შორის, მაგრამ თავად ხელოვანები არც ისე დაჩაგრულად გრძნობდნენ თავს და ურთიერთშორის ძალიან კარგი დამოკიდებულება დაამყარეს, რაც დღესაც გრძელდება.

იატაკქვეშეთიდან მიწის ზემოთ ამოსულნი

მედიტაციური ხასიათის ირაკლი ჩარკვიანი ბეთჰოვენის ნიღბით ღრუბლებში

მახსოვს, ინტერნეტში ჩემს მეგობართან ერთად ხეტიალის დროს წავაწყდი ცნობილ ანდერგრაუნდში მომღერალი ქალის PJ Harvey-ის ვებ-საიტს, სადაც მის ავტობიოგრაფიულ მონახაზებში უბრალოდ რამდენიმე სიტყვა ეწერა. „PJ Harvey დაიბადა“ და მორჩა. დღევანდელი ჩემი ინტერვიუს შესავალს ცნობილ ქართველ ანდერგრაუნდ მუსიკოსთან – ირაკლი ჩარკვიანთან ანალოგიურად დავიწყებ.

ირაკლი ჩარკვიანი დაიბადა და ცხოვრობს თბილისში. დაამთავრა სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთ ევროპის ენების ლიტერატურის ფაკულტეტი. ფლობს ინგლისურ ენას. როკ-მუსიკაში 80-იანი წლებიდანაა, უკრავდა ჯგუფებში „ტაქსი“ და „საბავშვო მედიცინა“, წერდა „რეაქტიულ ლექსებს“. 

მისი პირველი სოლო ალბომი Svan Songs გამოვიდა 1993 წელს და იგი გერმანიის ქალაქ კიოლნში ჩაიწერა. ამ ალბომის სამი სიმღერა „ქაღალდის გემი“ („მე გადავცურავ ზღვას“), „მენატრები“ და „ჰგავდე სხვას“ მაშინვე ჰიტებად იქცა. ჩემის აზრით, აღნიშნული ალბომი ერთ-ერთი საუკეთესო პროდუქტია ქართული ანდერგრაუნდის და საერთოდ, საქართველოს როკ-მუსიკის მცირე ისტორიაში როგორც მუსიკალურად, ასევე იდეურად. 

1998 წელს ირაკლი ჩარკვიანი უშვებს მეორე სოლო ალბომს „აფრენ“. მასში გაჩნდა ელექტრონული ჟღერადობის ოთხი კომპოზიცია, რომელიც მუსიკოსმა დიდ ბრიტანეთში დადა დადიანთან ერთად ჩაწერა. ტელემაყურებელი უკვე გაეცნო ირაკლის სამ ახალ სინგლს, რომლებიც, სავარაუდოდ, მის მომავალ ალბომში აჟღერდება. ირაკლისთან ეს ინტერვიუ ტელეფონის საშუალებით ჩავიწერე.

* * *

– ირაკლი, თქვენი აზრით, რა არის როკი, – ეს ხელოვნებაა თუ უფრო სოციალური მოვლენა?

– სოციალური მოვლენაც არის და ხელოვნებაც.

– თქვენთვის რას ნიშნავს ანდერგრაუნდი?

– ეს არის ადგილი მიწის ქვეშ.

– მიგაჩნიათ, რომ მიწისქვეშ ცხოვრობთ?

– მე მგონი, ადამიანი მიწისქვეშაც ცხოვრობს და მიწის ზემოთაც ამოდის ხოლმე. მერე ისევ ჩადის და ისევ ამოდის...

– თუ მიგაჩნიათ, რომ საქართველოს ანდერგრაუნდში არსებობს მძლავრი მოძრაობა?

– ანდერგრაუნდი არ არის მოძრაობა. მასში ყოფნა უბრალოდ უნდება ადამიანს.

– მსოფლიოს თანამედროვე მუსიკაში რომელ შემსრულებლებს სცემთ პატივს და თქვენი შემოქმედების დასაწყისში რომელიმე მათგანს თქვენს მუსიკაზე თუ მოუხდენია გავლენა?

– არავის დავასახელებ, რადგან ჯობს, ყველამ საკუთარი თავი დაასახელოს. მსოფლიოში ყველას ყველაზე აქვს გავლენა. ვფიქრობ, თუ ადამიანი ამ საუკუნის კულტურულ პროცესებშია ჩართული, ის განიცდის გავლენას. კონკრეტულად ვიღაცეების დასახელება, მე მგონი, არ ღირს.

– ირაკლი, თქვენს ახალ სიმღერაში ამბობთ – „მე აღარ გადავცურავ ზღვას“, რატომ? 

– იმიტომ, რომ მე ის უკვე გადავცურე. უკან დაბრუნება რაღა საჭიროა? ერთხელ უნდა გადმოცურო ზღვა, მეორედ უკვე აღარ არის საჭირო. 

– პოეზიის „რეაქტიულ კლუბთან“ თუ გაქვთ კავშირი?

– აბსოლუტურად არანაირი. მეგობრები კი მყავს, მაგრამ უკვე მეექვსე წელია მასთან შემოქმედებითი ურთიერთობა აღარ მაქვს.

– „ჯეოსელის“ ჟურნალ „დიALOგის“ მეორე ნომერში დაიბეჭდა ფრაგმენტი („შავიმე“) თქვენი რომანისა „მშვიდი ცურვა“. დამთავრებული გაქვთ თუ არა ეს რომანი და თუ აპირებთ მის დაბეჭდვას?