გოგა ჟორჟოლაძე – ჩემი სახლი ანდერგრაუნდია

ქუთაისური როკის ერთ-ერთი პიონერი, გოგა ჟორჟოლაძე დაიბადა 1962 წლის 23 მაისს. 1986 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. პროფესიით არქიტექტორია. ამავე დროს, ის არის კარგი მხატვარი, რადიოს შესანიშნავი დისკ-ჟოკეი (დიჯეი „ჰოტეი“), ზოგიერთი საკუთარი სიმღერის ტექსტის ავტორი და, რაც მთავარია, მუსიკოსი (მღერის, უკრავს გიტარასა და კლავიშებზე), ბიბლიომანი, კინომანი, მელომანი. აქვს საკუთარი, საკმაოდ მაღალი დონის სტუდია GOS. 1999 წელს გამოუშვა პირველი ალბომი Homegrown, თუმცა რამდენიმე სიმღერა მან ჯერ კიდევ 1992 წელს ჰოლანდიის სტუდიაში ჩაწერა. მოსწონს „ახალი ტალღა“, რეგეი და სხვა მუსიკალური მიმდინარეობები, განსაკუთრებით კი პანკი. ჰყავს მეუღლე ოლღა და ქალიშვილი ქრისტინა.

გოგა ჟორჟოლაძე: – მე-7 კლასიდან უკვე რაღაცეებს ვაკეთებდი. დამთავრებული მაქვს მუსიკალური შვიდწლედი. მაშინ რადიო „ამერიკის ხმა“ ხშირად ატრიალებდა პანკს და დაკვრაც დავიწყე, თუმცა მანამდე ძალიან სერიოზულად ვუსმენდი მუსიკას. პატარაობიდანვე დიდი მელომანი ვიყავი. სამხატვრო აკადემიაში გვქონდა ჯგუფი, სადაც ფორტეპიანოზე ვუკრავდი. აკადემიის დამთავრების შემდეგ არქიტექტორად ვმუშაობდი ქუთაისში ჯერ „ქალაქპროექტში“, მერე რესტავრაცია-რეგენერაცია-რეკონსტრუქციის კომბინატში. 1991 წელს არეულობისას მუშაობას თავი გავანებე, რადგან აღარც ხელფასი და აღარც სამუშაო იყო. ამის შემდეგ უკვე ინტენსიურად ვწერ მუსიკას.

– ბავშვობისას რომელი ჯგუფები მოგწონდა?

– 1969-70 წლებში მოვუსმინე „ფარფლებს“. მანამდე კი „ბითლზებს“ ვუსმენდი „ნეკნებზე“, ანუ რენტგენის ფოტო-ფირფიტებზე. შემდეგ მოჰყვა ჯიმი ჰენდრიქსი, „გრენდ ფანკი“, „ლედ ზეპელინი“, „როლინგ სთოუნზი“ და სხვა. 1970 წელს მაჩუქეს პირველი ფირფიტები: „ჰუს“ (The Who) ნაკრები და საიმონი და გარფუნკელის დუეტი. მას შემდეგ ფირფიტების შეგროვება დავიწყე. ახლა 200-ზე მეტი მაქვს. 1975 წელს პანკის შემოვარდნამ გამაცოფა. განსაკუთრებით პანკების იდეოლოგია მომწონდა. დღეს „რედ ჰოთ ჩილი პეპერსი“, ლენი კრავიცი, „ოფსპრინგი“, „გრინ დეი“, ნიკ ქეივი, ტომ უეიტსი, ანუ უფრო ნაკლებად კომერციული მუსიკა მომწონს. თუმცა, ამათგან „ოფსპრინგი“ ნაღდად კომერციულია, მაგრამ კარგი პროექტია.

– დღეს გავრცელებულია აზრი, რომ პანკი ნაკლებადინტელექტუალური მუსიკაა, სადაც წივიან, კივიან, ჩხავიან და ა.შ. შენ რას ფიქრობ?

– პანკი აგრესიული პროტესტის სახეა. პირველად როკში იყო ჰიპების პროტესტი, რომელიც მხოლოდ სიყვარულსა და ყვავილებზე იყო დაფუძნებული. ჰიპების შემდეგ სიტუაცია რადიკალურად შეიცვალა და პანკური პროტესტი წამოვიდა. პანკი იაფფასიან დისკოკულტურას დაუპირისპირდა. ამას წინ უსწრებდა ბრიტანეთში ლეიბორისტების გამარჯვება, ფუნტის დევალვაცია, საწვავის კრიზისი და უმუშევრობის მაღალი დონე. მუსიკოსებს აღარ ჰქონდათ საშუალება ეყიდათ მაღალხარისხოვანი აპარატურა. გაბრაზებული ხალხი ქუჩაში გამოვიდა და დაიწყო პანკის სიმღერა. პანკი სუბკულტურად ჩამოყალიბდა, ამიტომ მისგან იდეალურ ტექნიკურ შესრულებას არ უნდა ველოდოთ, მაგრამ დღევანდელი დასავლური განვითარებული პანკი ძალიან მაღალი დონისაა. პანკ-როკს ეკუთვნოდა „პოლისიც“. მხეცი მუსიკოსები იყვნენ სტინგი, სამერსი და კოპლენდი.

„მესამე კლასის ვაგონის“ პრეზიდენტი პლანეტა აცეკორზე

მხატვარი ანდრეი ზვერევი საკუთარი სამყაროს შესახებ

მხატვარი ანდრეი ზვერევი დაიბადა 1974 წლის 28 სექტემბერს. ის ქუთაისურ სამხატვრო არტკლუბ „მესამე კლასის ვაგონის“ ერთ-ერთი პრეზიდენტია. ამ კლუბის შესანიშნავი ნახატები მრავალ დამთვალიერებელს იზიდავდა ფესტივალზე „მზიური“. ანდრეი და არტკლუბის წევრები საკუთარი ძალებით აწყობენ სხვადასხვა გამოფენებს, აქციებს, პერფორმანსებს. ანდრეის ნახატებმა არა მარტო ქართველი ხელოვნების მოყვარულები დააინტერესა, მისი ნამუშევრები უცხოეთშიც გავიდა. „ვარსკვლავებში“ პირველი პრეცენდენტია, როდესაც ჩვენი ჟურნალის სტუმარია ახალგაზრდა მხატვარი.

 

ანდრეი ზვერევი: – ჩვენი არტ-კლუბი „მე-3 კლასის ვაგონი“ უკვე წელიწადნახევარია არსებობს. მომავალი კლუბის წევრები მის შექმნამდეც ვიცნობდით ერთმანეთს და ვმეგობრობდით. ვაწყობდით საკუთარ გამოფენებს, გვქონდა ჩვენ-ჩვენი იდეები და სახელოსნოები, მაგრამ მეტ-ნაკლებად ერთნაირი სულიერი მისწრაფებები გვქონდა. თავდაპირველად ვიყავით მე და გია ჭიღლაძე, რომელიც ამავე დროს, ჩემი მეზობელიცაა. სხვათა შორის, გიამ მიმიყვანა მასწავლებელთან და ხატვა დამაწყებინა. ჩვენთან ერთად იყვნენ მაკა ვეკუა და თემურ ტუკვაძე. ვიფიქრეთ, თუ არსებობს მუსიკალური კოლექტივები, სრულიად შესაძლებელია შევქმნათ მხატვრული კოლექტივი-თქო. დასაშვებია ერთი იდეის ირგვლივ მხატვართა გაერთიანება.

ადრე ჩვენ გვერქვა „პალატა №108“, რომელიც საგიჟეთთან ასოცირდებოდა. მერე სახელწოდება შეიცვალა. ცხოვრებიდან გამომდინარე, საქართველოში გინდა თუ არა, ხელოვნება „მე-3 კლასის ვაგონში“ იმყოფება. დასავლეთში ვიცი, რაც ხდება, მაგრამ აქ ასეთი რეალობაა. ჩვენ ყველანი პრეზიდენტები ვართ, გააჩნია ვინ წარადგენს კლუბს.

– რომელი სასწავლებელი დაამთავრე და სად გქონდა გამოფენები?

– დავამთავრე ქუთაისის ხელოვნებისა და პედაგოგიკის უნივერსიტეტი, თუმცა პედაგოგობის არაფერი მესმის. უბრალოდ, ვხატავ. მეორე კურსზე ავურიე სავალდებულო და საკუთარი თემები. ლექტორი მთხოვდა დამეხატა „იმერეთი“, ბარზე, თოხზე მომუშავე კაცი და ა.შ. ძალიან მიყვარს ქართული, ტრადიციული თემა, მაგრამ უკვე მაშინ დავიწყე მექსიკის, ჩინეთის, ტაილანდის კომპოზიციების ხატვა, როცა იქ საერთოდ არ ვყოფილვარ. ერთმა ტაილანდში ნამყოფმა პიროვნებამ გაიკვირვა, თუ იქ არ ყოფილხარ, ასე ზუსტად როგორ დახატეო. კურსიდან კინაღამ გამრიცხეს, მაგრამ ჩემი მაინც გავიტანე. მე-5 კურსზე მივხვდი, რომ ყინული დაიძრა და სადღაც შორს წავედი.

Young Georgian Lolitaz

ნიკა კოჩაროვი: რეპეტიციებზე ვყვირი და ვიგინები

ჯგუფი პირველად წლევანდელ ფესტივალ „მზიურში“ გამოჩნდა და იმთავითვე მიიპყრო ალტერნატიული როკის მოყვარულთა ყურადღება, თუმცა მის ფრონტმენ ნიკა კოჩაროვს ადრეც ჰქონდა მუსიკალური პროექტები. მიუხედავად იმისა, რომ ჯგუფის სახელწოდება ბევრს თავგზას უბნევს, მის ლიდერს მიაჩნია, რომ ეს ჩვეულებრივი ძველი ხუმრობაა. ჩემი სტუმრები არიან ჯგუფის წევრები: ნიკა კოჩაროვი და დათო სვანიძე.

* * *

ნიკა კოჩაროვი: ამ ჯგუფის გაკეთება ფაქტიურად „მზიურის“ დაწყების წინ გადავწყვიტეთ, რათა ფესტივალზე დაგვეკრა. მე ძირითადად სახლში ვმუშაობ. ჯგუფის სახელი კონცერტზე გასვლის წინ მოვიფიქრეთ. სახელწოდება შეიძლება მალე შევცვალო, რადგან „იანგ ჯორჯიან ლოლიტაზ“ ძველი ხუმრობაა. დღეს ჩვენი შემადგენლობაა: დათო სვანიძე, დათო შენგელია და მე – ნიკა კოჩაროვი. ზოგჯერ სიმღერის შესრულებაში გიორგი „ბახალა“ გიორგანაშვილი გვეხმარება. მანამდე მყავდა ჯგუფები „ნაგვის ხე“ და „ვირუსი“. ბაკურ ბურდულთანაც ვუკრავდი.

– სხვათა შორის, ვისაც თქვენი ჯგუფის არსებობა ვაცნობე, სახელწოდებიდან გამომდინარე ყველას რატომღაც ქალების ჯგუფი ეგონა.

ფოტო გადაღებულია 2005 წელს

ნიკა: არა, ყველანი კაცები ვართ.

– თქვენი ძველი და ახალი სახელწოდებებიდან გამომდინარე, მგონი მხიარული განწყობის, ოღონდ მძიმე სტილის ჯგუფი ხართ...

დათო: ჰო, მძიმე სტილში ვუკრავთ.

ნიკა: ოღონდ მხიარული ხალხი ვართ და მხიარულ მუსიკას ვუკრავთ. მძიმე მუსიკა საერთოდ მოგვწონს.

– რომელ უცხოურ ჯგუფებს უსმენთ ხშირად ამ ბოლო დროს?

ნიკა: კომპიუტერი გამიფუჭდა და ახლა მუსიკას ვეღარ ვუსმენ. ისე კი, ჯგუფი „ინკუბუსი“ მომწონს, რომელსაც თბილისში არ იცნობენ.

დათო: აბსოლუტურად ყველაფერს – ვუსმენ რადიოს, ვუყურებ MTv-ს. უბრალოდ, ყველაფერს უნდა მოუსმინო.

– ყველაფერი მოგწონს თუ ინფორმაციის მისაღებად აკეთებ ამას?

დათო: ინფორმაციისათვის, ხოლო მერე შესაბამისად ვაფასებ.

– ე.ი. გამორჩეული შემსრულებელი არა გყავთ?

ნიკა: არა, ეს პერიოდი წავიდა ჩვენი ცხოვრებიდან.

– რა პერიოდს გულისხმობ?

ნიკა: გამორჩეულად ერთ ჯგუფს რომ ვუსმენდით. ახლა უკვე გავიზარდეთ და შეგვიძლია ყველაფერს ვუსმინოთ, თუ კარგია.

– რატომ დაიწყეთ დაკვრა, თქვენი რომ „გაისწოროთ“ თუ საქმის საკეთებლად?

რობერტ ბარძიმაშვილი – ხელმძღვანელობა ყოველთვის შეცდომაში შემყავდა

რობერტ ბარძიმაშვილი ნახევარსაუკუნოვანი ქართული პოპულარული მუსიკის სათავეებთან დგას. ბ-ნმა რობერტმა, პირველმა ყოფილ საბჭოთა კავშირში, შექმნა ვოკალურ-ინსტრუმენტული ანსამბლი „ორერა“, რომლის სიმღერებმა დროის მკაცრ გამოცდას გაუძლო. „ორერას“ შემდეგ იყო არანაკლებ პოპულარული „75“ და ანსამბლი „ჯორჯია“. ჩვენი რესპონდენტი შესანიშნავი მოსაუბრეა. ის გულახდილად და საინტერესოდ პასუხობდა დასმულ შეკითხვებს.

– როგორ მოხდა თქვენი ზიარება მუსიკასთან? 

– სკოლაში სწავლისას 5-6 უბნის ბიჭმა სამეგობრო წრე შევკარით. ჩვენ სხვადასხვა სკოლაში ვსწავლობდით და სიმღერით ვიყავით დაინტერესებულები. ამავე დროს, გიტარაზეც ვუკრავდით. არ ვფიქრობდი, რომ პროფესიონალი მუსიკოსი დავდგებოდი. სწორედ ამიტომ უცხო ენათა ინსტიტუტში ფრანგული ენის ფაკულტეტზე ჩავაბარე. მაშინ იქ ლექციებს კითხულობდა უნიჭიერესი ქალბატონი ინოლა გურგულია, რომელმაც შემამჩნია და საკუთარ ტრიოში ჩამრთო, სადაც ერთად ვმღეროდით ქალბატონები ინოლა გურგულია, გიული დარახველიძე და მე. აქედან დაიწყო მუსიკისადმი ჩემი დიდი სიყვარული და ბევრი რამ ქ-ნი ინოლა გურგულიასგან ვისწავლე. 

მესამე თუ მეოთხე კურსზე მსურდა საკუთარი ვაჟთა ვოკალური კვარტეტის ჩამოყალიბება, მაგრამ უცხო ენათა ინსტიტუტი ბიჭების დეფიციტს ყოველთვის განიცდიდა. მიუხედავად ამისა, მაინც შეიქმნა უცხო ენათა ინსტიტუტის ვოკალური კვარტეტი. იმ დროს აკრძალული იყო უცხოური სიმღერების რეპერტუარში შეტანა, მაგრამ ჩვენ ეს შეგვეძლო, რადგან პრაქტიკულ მეცადინეობაში გვეთვლებოდა. ჩვენ ვმღეროდით როგორც ქართულ, ასევე უცხოურ სიმღერებს, ამიტომ სწრაფად გავხდით პოპულარულები არა მარტო სტუდენტებს შორის, არამედ ქალაქშიც. ხშირად პროფესიონალების გვერდით დიდი წარმატებით გამოვდიოდით.

ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ფილარმონიაში მიგვიწვიეს იგივე შემადგენლობით და ფილარმონიის ვოკალური ანსამბლი გავხდით. აქაც სწრაფად მივაღწიეთ წარმატებას. მუსიკალურ აკომპანიმენტს ჩვენ თვითონ აკუსტიკური გიტარების თანხლებით ვაკეთებდით. პოპულარობასთან ერთად შემოგვიერთდნენ: ნანი ბრეგვაძე, ბუბა კიკაბიძე, გენო ნადირაშვილი და ლენინგრადელი ქართველი, თეიმურაზ მეღვინეთუხუცესი. გამიჩნდა იდეა ვოკალურ-ინსტრუმენტული ანსამბლის შექმნისა. სხვათა შორის, საბჭოთა კავშირის მუსიკალურ ენციკლოპედიაში „ორერა“ შევიდა, როგორც პირველი ვია (ვოკალურ-ინსტრუმენტული ანსამბლი) მთელი სოციალისტური ბანაკის ქვეყნებს შორის. სწორედ „ორერას“ შემდეგ გაჩნდა რუსეთში თუნდაც „პესნიარი“ და სხვა ვია-ები.  

– რატომ დაარქვით ანსამბლს „ორერა“?

– „ორერამდე“ არ იყო მიღებული სახელწოდებები. არსებობდა ვაჟთა (ქალთა) ტრიოები, კვარტეტები და ა.შ. მსურდა ეფექტური სახელი მომეძებნა. ვარჩიე „ორერა“, რადგან უფრო თანამედროვედ ჟღერდა ესტრადაზე. როგორც ვიცი, „ორა“ ძველი ურარტუდან მოდის და ქართული სიმღერების მისამღერში ხშირად გვესმის „რერო-ორერა“. „ორა“ ნიშნავს ჰიმნი მზეს. ეს მოხდა 1963 წელს. 

– დაახლოებით, „როლინგ სთოუნზის“ ასაკის ყოფილა.

– „როლინგ სთოუნზის“ გარდა სხვა დამთხვევებიც არსებობს. 1964 წელს გაზეთმა „პრავდამ“ გაგვამგზავრა ლონდონში, სადაც პირველად მოვუსმინე „ბითლზებს“. 1960 წელს ჩვენ რომ ინსტიტუტში ჩამოვყალიბდით, „ბითლზები“ მაშინ იწყებდნენ სარდაფებში დაკვრას. სხვათა შორის, მაშინ ჩვენმა ლონდონელმა კომუნისტმა მასპინძლებმა დაგეგმეს „ორერას“ მათთან შეხვედრა ჯემ-სეიშენის სახით. მაგრამ ბოლო მომენტში გაირკვა, რომ „ბითლზებს“ ლივერპულში გადაღებები ჰქონდათ და ლონდონში ვერ ჩამოვიდოდნენ. მასპინძლებმა სანაცვლოდ სხვა ჯგუფს შეგვახვედრეს, რომელსაც, რა თქმა უნდა, ვაჯობეთ. ჩვენ ოთხ ხმაში ვმღეროდით, რადგან ძალიან მოგვწონდა ამერიკული კვარტეტები: The Hi-Lo's და The Four Freshmen, მაგრამ მერე და მერე ისე მომხიბლა „ბითლზების“ შესრულების მანერამ, რომ მათი ადრეული შემოქმედების ორი სიმღერა გავაკეთე. თბილისში კონცერტების დროს დარბაზს ვუხსნიდი, რომ ინგლისში ასეთი ჯგუფი არსებობდა.

„ორერას“ არსებობის ათი წლის თავზე მომეჩვენა, რომ ანსამბლმა უკვე ამოწურა თავისი შესაძლებლობები და დავიწყე ახალგაზრდების აყვანა. ჩემმა მეგობრებმა იეჭვიანეს, რომ „ორერას“ არავის მიღება არ სჭირდებაო. ამის შემდეგ ანსამბლს ჩამოვცილდი 1975 წელს და შევქმენი „75“. საერთოდ, მიმაჩნია, რომ ანსამბლი უნდა არსებობდეს 10 წელი, რადგან შემდეგ ახალს ვეღარ აკეთებს და მეორდება. „ბითლზი“ შექმნიდან 9 წლის შემდეგ დაიშალა.

„75“ აბსოლუტურად განსხვავდებოდა „ორერასაგან“. არც მინდოდა ძველის განმეორება. მუსიკალური სასწავლებლებიდან და კონსერვატორიიდან ავიყვანე სრულიად უცნობი მუსიკოსები, რომლებიც დახვეწილად უკრავდნენ, მღეროდნენ; საერთოდ მომწონს, როდესაც ინსტრუმენტალისტი მღერის, რადგან ის უფრო სხვანაირად ასრულებს სიმღერას, ვიდრე სუფთა ვოკალისტი. ბიჭები ამ პრინციპით შევარჩიე. ჩემი აზრით, „75“-მა საკუთარი კვალი დატოვა.

– როგორც მახსოვს, „75“-ს მხოლოდ ქართული სიმღერები ჰქონდა.

დავით ჟორჟოლაძე – „ვარსკვლავების ადგილი ცაზეა“

„რადიომსმენელს ვუსურვებ არ გამხდარიყოს რადიომანიაკი“

ინტერვიუს ასაღებად მისულ ჟურნალისტს ბევრად უადვილდება საუბარი რესპონდენტთან, რომელიც, ამავე დროს, მისი კოლეგაცაა. ამ შემთხვევაში ნაკლები კითხვები ჩნდება, მითუმეტეს, როცა ამ უკანასკნელსაც კარგად ესმის, რისთვის მიხვედი მასთან, რა გაინტერესებს და თავადაც იგივე თემითაა დაინტერესებული. ასე მოხდა ჩემი „პირველ რადიოში“ (FM 106,4) დავით (ჟორა) ჟორჟოლაძესთან სტუმრობისას. ჟორას რადიომოყვარულთა წინაშე რამე განსაკუთრებული წარდგენა არ სჭირდება. მათ, ალბათ, ისიც იციან, რომ ჟორა ძველი როკ-მუსიკოსია და ძალიან მელოდიურ სიმღერებსაც წერს, რომლებსაც თავად, გიტარის თანხლებით ასრულებს. ჟორას გადაცემას, „საღამოს სტუმარს“ ყოველ სამშაბათს და ხუთშაბათს შეგიძლიათ მოუსმინოთ „პირველი რადიოს“ ეთერით 21 საათზე. ამავე დროს, ის აღნიშნული რადიოს ერთ-ერთი მხატვრული ხელმძღვანელი და პროდუქციის სტუდიის მენეჯერია.

* * *

დავით ჟორჟოლაძე: – დავიბადე 1972 წლის 12 აპრილს თბილისში. დავამთავრე პირველი ექსპერიმენტული სკოლა და თეატრალური ინსტიტუტის კინომენეჯერის ფაკულტეტი. კინო დღემდე მიყვარს და, ალბათ, მთელი ცხოვრება მეყვარება. მსურდა ბევრი რამ გამეკეთებინა, მაგრამ არსებული სიტუაციის გამო, მე კი არა, ვინც მთელი ცხოვრება კინოში არიან, ისინი ვეღარ აკეთებენ ვერაფერს. ჩემი დაბადების სახელი და გვარია დავით დავითის ძე ჟორჟოლაძე.

– ზედმეტსახელი „ჟორა“ როდის შეგარქვეს? 

– აღარ მახსოვს, ბავშვობისას ვინ შემარქვა ეს ზედმეტსახელი. ჟორას, ალბათ, გვარიდან გამომდინარე მეძახიან.

– როდის დაიწყო შენი შემოქმედებითი საქმიანობა რადიოში? 

– როდესაც ინსტიტუტს ვამთავრებდი, რადიოში მაშინ მოვედი. 1994-95 წლებში სამსახურს ვეძებდი და უსაქმურობის პერსპექტივა მქონდა. მოგეხსენებათ, მაშინ ქვეყანაში დღევანდელზე უარესი სიტუაცია იყო. როდესაც „პირველი რადიო“ გაიხსნა, არ ვუსმენდი მას და არც სხვებს, რომლებიც 106-ის შემდეგ გაჩნდა. მსურდა, ცენტრალურ რადიოში ღამით მემუშავა, რადგან მაშინ იქ არ არსებობდა ღამის ეთერი. მერე დამოუკიდებელ რადიოკომპანიებში გადავწყვიტე ამ იდეის განხორციელება. ის დრო იდგა, როცა FM რადიო საქართველოში ფეხს იდგამდა. პირველად რადიო 105-ში დავრეკე, მაგრამ იქიდან პასუხი არ მიმიღია. როდესაც ტელევიზიით რადიო 106-ის შესახებ გავიდა სიუჟეტი, აღმოვაჩინე, რომ მისი ერთ-ერთი დამფუძნებელი ჩემი ძველი ნაცნობი, ლევან იაშვილი იყო. გადავწყვიტე, ბედს აქ ვცდი-მეთქი, ოღონდ არა ნაცნობობით, არამედ გასაუბრებით. ამ პერიოდში ლალო ბურდული აწყობდა ტუსოვკებს, სადაც იკრიბებოდნენ ერთნაირად მოაზროვნე და ერთნაირი გემოვნების ადამიანები. ისინიც მესაუბრებოდნენ ამ რადიოზე. ლევან იაშვილმა მითხრა, სცადეო. მაშინ ვიწრო მუსიკალური თვალსაწიერი მქონდა იმ გაგებით, რომ ასეთ მუსიკას საქართველოში დღემდე არა ჰყავს ბევრი მსმენელი. მიუხედავად იმისა, რომ „ბითლზების“ მუსიკაზე გავიზარდე, რადიოში მოსვლისას განსაკუთრებით ალტერნატიულ მუსიკას ვუსმენდი. კერძოდ, „ნირვანას“ (Nirvana), ნიკ ქეივს (Nick Cave), „სიუზი ენდ ზე ბენშიზს“ (Siouxsie And The Banshees), „ქიუას“ (The Cure), „იუ თუს“ (U2) და კიდევ მრავალს, ანუ ჩვენებური გაგებით, არაკომერციულ, პირქუშ, ხალხისთვის მიუღებელ შემსრულებლებს. აგრეთვე, მეტალისტური დუმ და გოთიკური ჯგუფებიც მომწონდა: „მაი დაინ ბრაიდი“ (My Dying Bride), „ტაიპ ო ნეგატივი“ (Type O Negative) და სხვები. ასეთი ჩანაწერები ქალაქში ერთეულებს ჰქონდა და ასეთი მუსიკის ეთერში გასვლაზე საერთოდ არ იყო ლაპარაკი. 

მეგობარმა აუდიო კასეტების ჩასაწყობი შავი ყუთი მაჩუქა. ამ ყუთით მოვედი აქ და პირველი ერთსაათიანი პროგრამა წავიყვანე. ეთერში გავედი ზედმეტსახელით ჟორა, მაშინ სტუდიაში იდგა საკომუნიკაციო საშუალება – რაცია. პროგრამის დასრულების შემდეგ რაციით გავიგონე რადიოს პრეზიდენტის, ზურა ჭელიძის ხმა, რომელმაც იკითხა, ეთერში ვინ მუშაობსო. მის ხმაში დაინტერესება შევამჩნიე. ამან სიმხნევე შემმატა. მეორე დღეს უკვე ოთხსაათიანი ეთერი დამითმეს. ძალიან გამიჭირდა, ტექსტობრივი იაღლიშიც კი მომივიდა, მაგრამ შემდეგ ავეწყვე და დღემდე, როგორც წამყვანმა, მოვაღწიე. გადაწყდა, რადიოს შემოქმედებითი მხარისთვის მიმეხედა 2-3 კოლეგასთან ერთად. გარდა ამისა, პროდუქციის სტუდიის მენეჯერიც ვარ. პროდუქციაში, ძირითადად, რეკლამების, რადიოქუდებისა და ტიხრების მომზადება იგულისხმება.

შავი პრინცის ცხოვრების სტილი

პოპულარულმა ქუთაისურმა რეპ-ჯგუფმა „ძებნილი“, სულ ახლახან სტუდია „ორფეიში“ ჩაწერა ახალი ალბომი „შავი პრინცი“, რომლის ცალკეული სიმღერები, კერძოდ „შენა ხარ კენტი“, უკვე რეგულარულად ტრიალებს თბილისის რადიოსადგურებში. როგორც საინფორმაციო მხარდამჭერი, გამოშვებულ ალბომს ამშვენებს ჩვენი ჟურნალის ლოგო. „შავ პრინცში“ შესულია „ძებნილისთვის“ დამახასიათებელი მძიმე ჰიპ-ჰოპ სიმღერები. თუმცა პირქუშ მუსიკასთან ერთად მსმენელი იპოვის მაჟორულ სიმღერასაც. ჩემი სტუმარია აკაკი ბაბუნაშვილი, იგივე „შავი პრინცი“, – ჯგუფ „ძებნილის“ ერთპიროვნული ლიდერი და ქუთაისური, უკომპრომისო რეპის კოლორიტული პიონერი.

* * *

– „ძებნილში“ ოთხი წევრი ვართ: ფრედო ბაბანი, ანუ „შავი ბიჭი“, დათო მორჩილაძე ანუ „მასტი“, სერგო ჩიხლაძე ანუ „მეგოთი“ და მე. არა აქვს მნიშვნელობა, რომ სამი მათგანი ჩემზე უმცროსია. ბიჭებს მივაგენი ბევრი წვალებისა და ძებნის შედეგად. „ძებნილმა“ 1993 წელს მიიღო საბოლოო სახე. ადრე კიდევ 3 კაცი მუშაობდა ჩვენთან. აღნიშნული წლიდან ჩვენ სერიოზული მუშაობა დავიწყეთ მუსიკალური აზროვნებით, ცეკვებით.

– ვიცი, რომ შენ აწყობდი და აწყობ დისკოთეკებს. როგორი მუსიკა ჟღერს შენს დისკოთეკებზე?

– დისკოთეკებს ვაწყობ 1986 წლიდან. 86-87 წლებში ბრეიკის დრო იყო და სწრაფ, რიტმულ მუსიკას ვატრიალებდი, ძირითადად ბრეიკ-დანსს. კიდევ გვქონდა რეგეი, ახალი ტალღა, როკი და რბილი მუსიკა, რომელზეც შესაძლებელი იყო ცეკვა. დღეისათვის რეპერტუარში მაქვს კომერციული რეპი, რეპ-სოული, მაგრამ უფრო სერიოზული დატვირთვით ალტერნატიულ, მძიმე რეპს ვამუშავებ. აგრეთვე, ცეკვის მოყვარულთა ინტერესებსაც ვითვალისწინებ. ჩემს დისკოთეკებზე რბილი რეპიდან Jazzy Jeff და The Fresh Prince ტრიალებს, ხოლო მძიმე, ალტერნატიული რეპიდან – House Of Pain, Cypress Hill, Dr. Dre, LL Cool J და ა.შ.

– რა არის იმის მიზეზი, რომ რეპერად ჩამოყალიბდი?

– ყველანაირი მუსიკის თაყვანისმცემელი ვარ. ჩემი ცხოვრების სტილით, იმიჯით კი მაინც ამ მიმართულებას მოვერგე. სხვათა შორის, სხვა მუსიკალური მიმდინარეობებიდან დავამუღამე, როგორ შეიძლებოდა ამ მიმართულებაში ჩავმჯდარიყავი ორიგინალური ფორმით. როგორც ასეთი, მხოლოდ რეპ-აქცენტით რეპერი არ გავმხდარვარ. ყოველთვის ვუსმენდი სხვა მიმდინარეობებს, რათა რეპი ორიგინალური გამოსულიყო. რეპერად ჩამოყალიბებაში დიდი წვლილი შეიტანა პირადმა ცხოვრებამ.

– როგორია რეპერის ცხოვრების სტილი?

– ჩემთვის რეპი ყოველდღიური ცხოვრებაა. არ არსებობს უპრობლემო დღე. აქედან გამომდინარე, უფრო ამ სტილს მოვერგე.

– მაგრამ პრობლემურ სიმღერებს ხომ ალტერნატივისტებიც უკრავენ?

– ყველა ვარიანტში ვიტყვი, რომ რეპმა უფრო მიმიზიდა, რაღაც ახალი შემმატა. შევძელი, არა კივილითა და ჯღავილით, არამედ საუბრით მეთქვა სათქმელი. პანკმა და მსგავსმა მიმართულებებმა კი იმის საშუალება მომცეს, რომ ამ სტილში მემუშავა, რადგან რეპი მაშინ არ იყო ასეთი პოპულარული. ეს ორიგინალური, ახალი ნაბიჯის გადადგმის სურვილი იყო ქართულ მუსიკაში. გადავწყვიტე, შემექმნა ჩემებური რეპ-მუსიკა.

ბიბი კვაჭაძე – მეგობრობას ერთი აკორდის გულისთვის არ გავწირავ

გასული წლის საახალწლო ტელეშოუში ალბათ ყველას კარგად დაამახსოვრდა ორი სახემოთხუპნული საკვამურების მწმენდავი პერსონაჟის, – ბიბის და სერგის მუსიკალური დუეტი სიმღერით „მე და შენ“. დღეს ჩემი სტუმარია სწორედ მუსიკოსი ბიბი კვაჭაძე. ის რადიოფანებსაც კარგად ახსოვთ, როგორც დიჯეი ბიბი რადიო „აუდიენციიდან“. დღეს იგი სტუდია „მაესტროში“ მუშაობს, თარჯიმანია და სერგი გვარჯალაძესთან ერთად დუეტში საინტერესო მუსიკალურ პროექტს აკეთებს.

* * *

ბიბი კვაჭაძე: დავიბადე თბილისში 1962 წლის 16 ივლისს. ვარ ინგლისური და რუსული ენების მასწავლებელი, მაგრამ მაინც მუსიკოსად მივიჩნევ თავს. თუმცა არ ვმალავ, რომ ნოტები არ მახსოვს. სტუდია „მაესტროში“ სატელევიზიო ქუდების მუსიკის 80% ჩემი დაწერილია.

– ბიბი, როდიდან დაიწყო თქვენი მუსიკით გატაცება. რომელ ჯგუფებში უკრავდით?

– 10 წლის ასაკში კერძო პედაგოგთან გიტარაზე დაკვრას ვსწავლობდი. 11 წლისამ პირველი სიმღერა დავწერე. ჩემი ძირითადი ინსტრუმენტი გიტარაა, სწორედ ამიტომ ბიბი კინგის საპატივცემულოდ შემარქვეს ბიბი. სერგი გვარჯალაძე, რომელიც ჩემთან ერთად სწავლობდა ინსტიტუტში, სულ ბიბის მეძახდა. ბავშვობისას ბევრ ვაჟთა გუნდში ვმღეროდი ან მეორე ხმას, ან ბანს. მე ხალხურ ტრადიციებზე გავიზარდე.

1980-იან წლების დასაწყისში პოპულარული იყო როკი. ცოტა ხნით ვუკრავდი ვალერი კოჩაროვთან „ბლიცში“, მერე ზაზა სახამბერიძესთან და ბიჭიკო ოსიპოვთან ერთად. ჩვენს პლეადაში შედიოდნენ: დადა დადიანი, ქიშო გლუნჩაძე, ძმები ჭილაშვილები და სხვები. ჩვენ როკ-ენ-როლს ვუკრავდით.

– ახლა რას აკეთებთ?

– ჩემს შვილებს – ნინის და სანდროს ვუწერ სიმღერებს. ბევრი მუსიკალური დაკვეთა გამიკეთებია. „კოკა-კოლას“ ერთ-ერთი პირველი რგოლი ჩემს მეუღლესთან და ქ-ნ მანანა თოდაძესთან ერთად გავაკეთე. წინასაარჩევნო კამპანიის მუსიკა დავუწერე „მოქალაქეთა კავშირს“ არა იმიტომ, რომ მხარს ვუჭერდი, უბრალოდ, პროფესიული დაკვეთა იყო. სინამდვილეში, მე არავისტი ვარ. მუსიკალურ ქუდებს კი ვკერავ და ვკერავ (იცინის). მე და სერგიმ კუს ნაბიჯებით ჩავწერეთ სიმღერა „გაგივლის“. უღრმესი მადლობა „სანო რეკორდს“, კერძოდ მერაბ სანოძეს, ავთო ჩიხრაძეს, ნუგზარ ფანცულაიას, რომელიც კარგ მასტერინგს აკეთებს. სიმღერის ჩაწერაში დაგვეხმარა ბ-ნი რეზო „ფაზისიდან“, კახა და დათო ჯგუფ „უნივერსიტეტიდან“, ფლეიტისტი დათო ორჯონიკიძე.

– როდის შეიქმნა თქვენი და სერგის დუეტი?

– 1993 წელს ჩვენ ერთად ვუკრავდით ჯგუფში G.D.E., Georgian Dance Empire – „ქართული ცეკვის იმპერია“. ჩვენთან ერთად ჯგუფში იყვნენ დადა დადიანი და გოგი ჭილაშვილი. მერე დადა და სერგი საზღვარგარეთ წავიდნენ. სერგი ზოგჯერ თბილისში ჩამოდიოდა, ვწერდით სიმღერას და მიდიოდა. ერთმანეთს კარგად შევეწყვეთ. მომავალში ან დავიშლებით, ან ერთად ვიქნებით, მაგრამ ჩვენს მეგობრობას ვერაფერი დაშლის. ჩემმა მეგობარმა კახა კიკაბიძემ ერთხელ თქვა, რომ ერთი აკორდის გულისთვის მეგობარს ვერ გავწირავო. მაქსიმალურად ვცდილობთ ერთმანეთს დავუთმოთ, რადგან ჩვენი მუსიკალური გემოვნება რადიკალურად განსხვავდება ერთმანეთისგან. ძალიან მომწონს ჯაზი, ბლუზი, განსაკუთრებით ჯაზ-როკი და ფანკი. ადრე „ბითლზების“ პირველი მანიაკი ვიყავი. პულივიზატორით დავდიოდი და კედლებზე „ბითლზებს“ ვაწერდი. ღამით ჩემს ძველ რადიოში ყოველთვის „ამერიკის ხმას“ ვუსმენდი. სწორედ მაშინ გავიგე, რა იყო ფანკი, ჯაზ-როკი. სოულზე კი ბოდიში, მაგრამ გული მერევა. ეს საქართველოსთვის გახდა რაღაც კომფორტი.

– ბიბი, როგორ მოხვდით რადიო „აუდიენციაში“ და მერე რატომ წამოხვედით?

– „აუდიენციამდე“ ვიმუშავე რადიო „96“-ში, მწვანეთა პარტიის რადიო იყო. ჩემმა და სერგის საერთო მეგობარმა, ტელევიზიის თანამშრომელმა, დათო ამაშუკელმა მიმიყვანა იქ. სწორედ დათოს დამსახურებაა დიჯეი ბიბის არსებობა. ამ რადიომ 7-8 თვე იარსება და მერე რატომღაც დაიხურა. როდესაც „აუდიენცია“ გაიხსნა, იქ მამუკა ბერიკამ და გელა იმნაძემ მიმიწვიეს. მერიდებოდა თავის შეთავაზება, მაგრამ სერგიმ დამარწმუნა, რომ უნდა მივსულიყავი და მივედი. მამუკამ მითხრა, ახლა ვაპირებდით შენთან დარეკვასო. სამი წელი ვიმუშავე იქ. მოვაწყვე „კარაოკე შოუ“, სადაც მსმენელი ტელეფონის საშუალებით ცოცხალ ეთერში მღეროდა, ვიწვევდი სტუმრებს. თავიდან დიჯეი ვიყავი, ამით გავითქვი სახელი. მერე სხვადასხვა პროგრამებს ვაკეთებდი. მართლაც ყველაზე მაგარი სადგური იყო, მაგრამ ვიღაცის ცუდმა ენებმა რადიო ფაქტობრივად დაშალა, – ოქრო ხალხი გაათავისუფლეს. ახლა გული მწყდება, რომ „აუდიენციას“ აღარ ჰყავს იმდენი მსმენელი, არადა ფანტასტიკური კოლექტივი იყო. დამიბარეს და მითხრეს, რომ ეს პროგრამა აღარ გვინდაო. ჩემთვის ეს თავში ჩარტყმა იყო. ისევ დიჯეობა შემომთავაზეს, რაზეც უარი ვთქვი, რადგან პრინციპული ადამიანი ვარ. მერე კიდევ ბევრჯერ მთხოვეს დაბრუნდიო, მაგრამ აღარ დავბრუნებულვარ. საკუთარ თავზე არა მაქვს დიდი წარმოდგენა, პირიქით, ნული, მტვერი ვარ, დღეს ვცხოვრობ, ხვალ აღარ ვიქნები, მაგრამ მართლაც ჯიგარი წამყვანები გაუშვეს. რატომ დაგვშალეს, დღემდე ვერ გამიგია.

ბაკურ ბურდული

„საქართველოში დაბადებული ქართველი ვარ და ეს ქვეყანა მიყვარს“

მუსიკოს ბაკურ ბურდულს ქართველ როკ-მოყვარულთა წინაშე არ სჭირდება წარდგენა. სცენაზე გამოჩენის პირველივე დღიდან მას ჟურნალისტებმა და მსმენელებმა ქართველი ალტერნატივშიკის წოდება მიაკერეს. ბაკური კავკასიის თანამედროვე ხელოვნების ცენტრის მუსიკალური დარგის დირექტორია. ის რამდენიმე ალტერნატიული ფესტივალის ორგანიზატორია, რომელთა შორისაცაა ცნობილი „მატარებლის“ აქცია. დიდი დრო არ გასულა, რაც ეს ნიჭიერი ახალგაზრდა მუსიკოსი მოსკოვიდან სამშობლოში დაბრუნდა. ის აღნიშნავს, რომ რუსეთის დედაქალაქში ბევრ რამეს მიხვდა, შეისწავლა შოუ-ბიზნესის ანი-ბანი და აქედან გამომდინარე, ძალიან საინტერესო სამომავლო გეგმები დაუგროვდა, რაზეც ნაკლებად ილაპარაკა. ჩემთვის ეს გასაგებია – კაცს არ უნდა ყველაფერი გაამხილოს, რასაც იმედია, მომავალში საქმით დაგვანახებს.

* * *

ბაკურ ბურდული: – 1975 წლის 3 მარტს თბილისში, ფილარმონიის უკან დავიბადე. იმ დღეს ისეთი თოვლი მოსულა, ქუჩაში მოძრაობაც კი შეწყვეტილა. ბურდულების ოჯახში მე მესამე შვილი ვიყავი. თავდაპირველად სამსახიობოზე ვსწავლობდი, მერე საოპერატოროზე, – დიპლომიც მაქვს, მაგრამ მაინც მუსიკოსი ვარ. მუსიკალურ ათწლედში ვმღეროდი, ოღონდ არასერიოზულად. დღეს რასაც ვასრულებ, იმის დაკვრა 14-15 წლის ასაკიდან დავიწყე. 

– პირველ შენს სიმღერას რა ერქვა? 

– არ მახსოვს, მაგრამ ერთ-ერთ პირველს ერქვა „იყავი, როგორიც ხარ“.

– ბაკურ, შენი ჯგუფის შემადგენლობა ხშირად იცვლება თუ სტაბილურია? 

– ძალიან ხშირად იცვლება. მე ალბათ ის ადამიანი არ ვარ, ვისაც ჯგუფში მუშაობა შეუძლია. ეს ჩემმა პრაქტიკამ დამანახა. როდესაც, ვთქვათ, 4 ადამიანი ერთად უკრავს, იქ ოთხი სხვადასხვა აზრი ჩნდება და ბევრი პრობლემა იქმნება. ამდენად, შენს შემოქმედებაში არანაირი წინსვლა აღარ ჩანს. მიმაჩნია, რომ მარტო უნდა ვიმუშაო, თუმცა არა ვარ რაღაც დიქტატორი. უბრალოდ, მუსიკა და ტექსტი ჩემია, არანჟირებას ჯგუფთან ერთად ვაკეთებ, რაშიც ყველას თავისი შენიშვნა შეაქვს.

– რას ნიშნავს შენთვის ცნება „ალტერნატივა“? 

– ალტერნატივა ირგვლივ არსებულის საწინააღმდეგო გამოხატვის ფორმაა, მაგრამ დღეს ეს სტილი თითქმის პოპი გახდა.

– ბაკურ, საინტერესოა, თუ ჰქონდა რაიმე ზეგავლენა შენს შემოქმედებაზე შენს ძმას, ლადო ბურდულს? 

საოჯახო ტანდემ „სახლის“ წვიმა სასწაულს ახდენს

პროფესიონალი გიტარისტი და შესანიშნავი პიროვნება დავით ხოსიტაშვილი დიდი ხნის წინ გავიცანი, როდესაც იგი ჩვენი საერთო მეგობრის – გაზეთ „რეზონანსის“ მორიგე რედაქტორის, ლევან რამიშვილის ყოფილ როკ-ჯგუფში „სამეფო გზა“ უკრავდა. ამას წინათ ლევანმა მაუწყა, რომ დათო დაოჯახდა და მისი მეუღლე პროფესიონალი მუსიკოსი, კომპოზიტორი, პიანისტი და მომღერალიაო. მალე გავიცანი ნინო ჯანჯღავა, რომელმაც მომასმენინა მისი და დათოს ერთობლივი დუეტ „სახლის“ ერთი მშვენიერი კომპოზიციის ჩანაწერი. მათი ალბომის, „წვიმა სასწაულს ახდენს“ სიმღერები უკვე ჟღერს თბილისის FM რადიოსადგურებზე: „პირველი რადიო“, „საქართველოს ხმა“, „მწვანე ტალღა“ და „რადიო 2“. ახლა გაგაცნობთ ამ მეტად მუსიკალურ ახალგაზრდა საოჯახო დუეტს.

* * *

დავით ხოსიტაშვილი: – 1993 წელს დავამთავრე სკოლა და მუსიკალური ათწლედი გიტარის განხრით. ერთი წელი უცხო ენების ინსტიტუტში ინგლისურ ენასა და ლიტერატურას ვსწავლობდი. მერე ტექნიკურ უნივერსიტეტში გადავედი ტექნიკური ინგლისურის სპეციალობაზე. ამ პერიოდში ზაფხულობით დავდიოდი თურქეთში და იქ ბარებსა და კლუბებში გიტარაზე ვუკრავდი. 1997 წელს მივედი ლევან რამიშვილის ჯგუფში „სამეფო გზა“. მასში კიდევ იყვნენ: ბესო მამინაიშვილი, ვოკალისტი გენო ჯოხიძე, ხოლო დასარტყამებზე გვეხმარებოდა მიშა მშვილდაძე ჯგუფ „რეკვიემიდან“, იგი ახლა „რადიო 105“-ელია. ჩვენ „მთვარის კლუბის“ სტუდიაში გვქონდა ჩაწერა, სადაც ამ ჯგუფის წევრები გავიცანი. ამის შემდეგ ძირითადად ვუკრავ „მთვარის კლუბში“, ზოგჯერ „ზუმბასა“ და „33ა“-ში. ახლახან ჩავწერე პროექტი ჩემს ფრანგ მეგობართან ერთად. ამ ალბომში ფრანგი ქართულად მღერის სახუმარო სიმღერებს. ჩემი და ნინას ალბომი „წვიმა სასწაულს ახდენს“ სერიოზული ნამუშევარია. ჩემთვის ეს იყო ექსპერიმენტი, რადგან აქამდე სულ ცოცხალ მუსიკასთან მქონდა საქმე. „სახლში“ კი სინთეზატორთან ერთად მომიწია ცოცხალი ინსტრუმენტის გამოყენება და სიმღერის კეთება. ეს პროექტი ნინასთან ერთად კი იმიტომ გავაკეთე, რომ ის თავისი საქმის პროფესიონალია, – კომპოზიტორია. 

ნინო ჯანჯღავა: დავიბადე 1964 წელს. 1988 წელს კომპოზიციის განხრით დავამთავრე კონსერვატორია, სადაც ამჟამად ვმუშაობ. ვწერ მუსიკას თეატრისთვის. დავწერე მუსიკა კინოფილმებისთვის „მოჩვენება“ და მაია კიკაბიძის „ოქროს თევზისთვის“. ვწერ მუსიკას ბავშვებისთვის. გამოცემული მაქვს ასეთი სიმღერების კრებული. წელს ლიანა ისაკაძის საქართველოს სახელმწიფო კამერული ორკესტრი გიორგი ჟორდანიას დირიჟორობით, ჩემს ნაწარმოებს გერმანიაში შეასრულებს. მიუხედავად იმისა, რომ კომპოზიტორთა კავშირის წევრი ვარ, ცოცხალ მუსიკოსებთან ასეთი კონტაქტები იშვიათად მიწევდა.

– როგორ შეუღლდით? 

ნინო: – უცნაურად მოხდა ყველაფერი. ჩვენ შორის იყო პროფესიული ურთიერთობა, მაგრამ არსებობდა სხვა არაპროფესიული ფონიც. ჩვენ ერთად ჩავწერეთ სიმღერები, მაგრამ ეს არ იყო მარტო სიმღერები. მათი ყოველი ეპიზოდი ასახავდა ჩვენი ურთიერთობის რაღაც მომენტებს. ამ სიმღერებით მე თუნდაც შენ გიყვები, მაგალითად, როგორ ვისეირნეთ ერთად მე და დათომ ბუნების წიაღში, როგორ ხე ვნახეთ და ა.შ.

– ე.ი. მუსიკას დიდი ადგილი უკავია თქვენი ოჯახის შექმნაში? 

დათო: – აბა რა! ყველაფერი მუსიკით დაიწყო, მიუხედავად იმისა, რომ ლევან რამიშვილია ამის მოთავე, რადგან ნინო ჩვენთან მოვიდა, როგორც ფლეიტისტი, სხვათა შორის, კარგი ფლეიტისტია. 

ნინო: – ეს შენ გეჩვენება (იცინის). 

დათო: – არაფერიც არ მეჩვენება. მე შენ გაჩვენებ რეპეტიციებზე სეირს (იცინის).

– როგორ მუსიკაზე გაიზარდეთ? 

სტუდენტური მოძრაობის დიდი იმედები „მზიურში“

25 აპრილს, „მზიურის“ პარკში საინიციატივო ჯგუფის „სტუდენტები თვითმმართველობისთვის“ ორგანიზებით ჩატარდა ღია, ცოცხალი კონცერტი-აქცია, თსუ-ში 26 აპრილს დანიშნულ სტუდენტთა ალტერნატიული თვითმმართველობის არჩევნების მხარდასაჭერად. „მი-ფა-სის“ შესანიშნავ აპარატურაზე ცოცხლად დაკვრით სტუდენტებს მხარი დაუჭირეს ქართულმა როკ-ჯგუფებმა და მწერლებმა. აღნიშნულ დღეს, თსუ-ში მიმდინარეობდა სტუდკავშირის პრეზიდენტის არჩევნები, რომელსაც, „მზიურში“ შეკრებილთა აზრით, კომკავშირული სუნი ასდიოდა.

აქცია დანიშნული 15 საათის ნაცვლად, მოგვიანებით დაიწყო. პატარა სცენაზე გულანთებული საინიციატივო ჯგუფის წევრები ცდილობდნენ სტუდენტები და ჟურნალისტები დაერწმუნებინათ ამ ალტერნატიული არჩევნების აუცილებლობასა და სარგებლობაში. თუმცა ერთგვარი ლოზუნგებით გამომსვლელ სტუდენტებს სიტყვას პოეტი კოტე ყუბანეიშვილი აწყვეტინებდა, რომელიც პირველი რიგიდან უყვიროდა მათ, პირდაპირ გვითხარით, რა გინდათო. კითხვებით თავმობეზრებულმა საინიციატივო ჯგუფის წევრებმა მიკროფონი მას გადაულოცეს. კოტე ყუბანეიშვილი გულწრფელად დაინტერესდა: სად არიან თქვენი მხარდამჭერი მწერლებიო (იგულისხმებოდნენ: დათო ტურაშვილი, ლაშა ბუღაძე, რატი ამაღლობელი და სხვები – ლ.გ.), რომელთაც დაურწმუნებიათ იგი, მისულიყო აღნიშნულ აქციაზე. პოეტმა ხატოვნად შეადარა ჩვენი უნივერსიტეტი ნესტან-დარეჯანს, რომელიც ქაჯებს ჰყავთ ხელში ჩაგდებულიო. ბოლოს კი, როდესაც აპარატურის გაუმართაობის გამო, კონცერტის დაწყება კიდევ გადაიდო, გაჯავრებულმა ყუბანეიშვილმა აქცია დატოვა და წავიდა.

საკონცერტო პროგრამა გახსნა ჯგუფმა „აუტსაიდერმა“, რომლის ფრონტმენმა რობი კუხიანიძემ სპეციალურად იმ დღისთვის მომზადებული სიმღერა: „შენ ითხოვ“ შეასრულა. „აუტსაიდერი“ შეცვალა ჯგუფმა „33ა“. ნიაზ დიასამიძემ შეასრულა სიმღერები როგორც ძველი, ისე ახალი რეპერტუარიდან. ერთ-ერთის შესრულებისას ელექტროენერგია გაითიშა, რის შედეგად უკმაყოფილო სტუდენტებს შორის მითქმა-მოთქმა დაიწყო, თითქოს ეს ვიღაცამ სპეციალურად მოაწყო. უდენობის დროს სცენიდან საკუთარი ლექსები წაიკითხეს პოეტებმა – ირაკლი კაკაბაძემ და გაგა ნახუცრიშვილმა. შუქის მოსვლის შემდეგ კი კვლავ მუსიკოსებს დაეთმო ასპარეზი. საინტერესო პროგრამით გამოვიდა „მთვარის კლუბი“, აგრეთვე, ბაკურ ბურდული, ისევ „აუტსაიდერი“, რომელმაც „ააგდო“ მაყურებელი. ამას მოჰყვა ახალგაზრდა ჯგუფები „ნეგატივი“ და „2000“, რომელმაც დაასრულა სტუდენტური თვითმმართველობის მხარდამჭერი აქცია.

აქციის განმავლობაში მოვახერხე, გავსაუბრებოდი სტუდენტებს, რომელთა გეგმებმაც ჩემზე სასიამოვნო შთაბეჭდილება დატოვა. სასურველია, მათი ეს გეგმები მარტოოდენ დიდ იმედებად არ დარჩეს და მართლაც სანაქებო საქმედ იქცეს.

ტუალეტში დაწერილი ლექსების საღამო კლუბ „სარდაფში“

ტრადიციულ სახუთშაბათო ლიტერატურულ შეხვედრებზე კლუბმა „სარდაფმა“ ამჯერად ნიჭიერ მსახიობსა და უპოპულარულესი შოუს, „ვის უნდა 20000“-ის წამყვანს, დუტა სხირტლაძეს უმასპინძლა. ამჯერად ის საზოგადოების წინაშე წარსდგა, როგორც პოეტი. საღამო ზეპუნქტუალურად დანიშნულ დროზე 13 წუთით ადრე დაიწყო. ამის მიზეზი ის გახდა, რომ ცოცხალი დუტას სანახავად უამრავმა მაყურებელმა შეხვედრის ოფიციალურ დასაწყისამდე ჯერ კიდევ ერთი საათით ადრე დაიწყო ამ მცირე დარბაზის შევსება. ნახევარი საათის შემდეგ კი უკვე იატაკზე დასაჯდომ ადგილსაც ვერ ნახავდით.

ტელეწამყვანის დარბაზში გამოჩენას მაყურებელი ყიჟინითა და ტაშით შეეგება. სახემომღიმარი, უჰალსტუხ-უკოსტიუმო, სრულიად უბრალო დუტა მიკროფონთან მივიდა და წარმოთქვა: „Hi, მოვედი მგოსანი, აკვანი არის სადმე?“ თავდაპირველად პოეტმა საზოგადოებას თავისი მეგობარი, დეტექტიური ჟანრის მწერალი თამაზ ალავიძე და მისი წიგნი „სიკეთე გადაარჩენს სიცოცხლეს“ წარუდგინა. ამ პიროვნებასთან მცირე საუბარი დუტამ ტელეშოუს სტილში ააწყო. გაირკვა, რომ ეს წიგნი ავტობიოგრაფიული ყოფილა და ავტორი მას თურმე 10 წლის განმავლობაში წერდა.

Alexander Garden – თბილისური ბაღის მეტალისტები

იყო დრო, როდესაც ყოფილ საბჭოთა კავშირში მუსიკალურ მძიმე მეტალურგიულ ინდუსტრიას მნიშვნელოვანი ადგილი ეჭირა ახლად ფეხადგმულ როკ-მოძრაობაში. მაშინ ქვეყანაში შეიკრიბა უამრავი მეტალ ჯგუფი, რომელთაც მომდევნო წლებში დიდი წარმატებას მიაღწიეს დასავლეთშიც. სხვათა შორის, საქართველო არ იყო გამონაკლისი და აქ საკმაოდ ძლიერი მძიმე ჯგუფები არსებობდნენ, თუნდაც Stonehang, „მძიმე ჯვარი“, Double Cross და სხვა. მეტალისტები დღესაც ბევრნი არიან საქართველოს მასშტაბით. დღეს წარმოგიდგენთ რუსულენოვან თბილისურ მეტალ ჯგუფს, რომლის დღევანდელი შემადგენლობაა: ალექსანდრე (საშა) ზაბულუნნი (ვოკალი, გიტარა), ვიტალი ზაბულუნნი (ბასი) და დიმიტრი ოგანესიანი (დასარტყამები). ჯგუფის მომავალი წევრები ხშირად იკრიბებოდნენ დღევანდელი „9 აპრილის“, ყოფილ „ალექსანდრეს ბაღში“ და სახელწოდებაც ამიტომ ჟღერს ასე. მე ვესაუბრე ჯგუფის ფრონტმენ საშა ზაბულუნნის.

* * *

– ჩვენ 1995 წელს შევიკრიბეთ და პირველი ორი სიმღერა 1996 წელს ჩავწერეთ სტუდია „მელოდიაში“. ეს იყო საცდელი ჩანაწერი. თავიდანვე გვქონდა ვოკალისტის პრობლემა და ჯგუფში სხვადასხვა მომღერალი მოდიოდა და მიდიოდა. ერთ-ერთი ყველაზე სერიოზული ვოკალისტი, ვინც ჩვენთან მუშაობდა, იყო გოგი ირემაშვილი, რომელმაც მოუცლელობის გამო, მიატოვა ეს საქმე. მერე მე დავიწყე სიმღერა. ჩემი ძმა ვიტალი დიდხანს არ მიძებნია (იცინის). ძალიან გაგვიმართლა იმედები დრამერმა, რადგან თბილისში დიდი პრობლემაა მძიმე სტილის კარგი დრამერის პოვნა. დიმა სრულიად შემთხვევით გავიცანით. პირველ რეპეტიციაზევე მივხვდით, ჩვენ რომ გვსურდა, ისეთი დრამერი იყო. მას შესანიშნავი ჯაზური სკოლა აქვს გავლილი და როკზე გადმოსვლისთვის მცირე მუშაობა დასჭირდა.

– დღემდე რამდენი ალბომი გაქვთ ჩაწერილი?

– ჩვენ ჩავწერეთ ჩვენი პირველი ალბომი, რომელსაც ჰქვია Верь В Себя – „გჯეროდეს საკუთარი თავის“. ტექსტები რუსულად გვაქვს, მაგრამ გადაწყვეტილი გვაქვს, ჩავწეროთ ინგლისურ ენაზეც. მასტერინგი დავასრულეთ სტუდია „კონტინენტალში“ 2000 წელს. ძალიან დაგვეხმარა კაკო ვაშალომიძე, რომელიც ჩვენი ალბომის ხმის რეჟისორია. იგი შემოქმედებითად მიუდგა ჩვენს საქმეს და საერთოდ, ძალიან სასიამოვნო ადამიანია. ალბომში შევიდა 10 კომპოზიცია. აქედან ერთი ინსტრუმენტული ბალადაა, მეორე – უფრო როკისა და პანკის სინთეზი ჯაზ-როკის ელემენტებით, დანარჩენი მეტალია.

– რუსეთში თუ გქონდათ გასტროლები?

– ჯერ ვერ მოხერხდა, მაგრამ გვინდა დავგეგმოთ. მოსკოვი რუსული შოუბიზნესის ცენტრია, სადაც ყველაფერი დუღს და გადადუღს. ჩვენ გვსურს იქ ჩასვლა, მაგრამ სერიოზულად ჯერ არ გვიფიქრია.

ჯგუფი „2000“ – საქართველოში ცოცხალი მუსიკა ჯგუფს კბილებით გააქვს

როკ-ჯგუფი „2000“, როგორც სახელწოდება მიგვანიშნებს, შეიქმნა 2000 წელს. მიუხედავად მცირე ასაკისა, როგორც გავიგე, ამ მუსიკალურ კოლექტივში უკვე მომხდარა ბევრი ცვლილება და ამჟამინდელი შემადგენლობაა: დათო გამყრელიძე (ვოკალი, რიტმ-გიტარა), გურამ მაკალათია (დასარტყამები), გიორგი გობეჯიშვილი (ბას-გიტარა), ლევან მიქელაძე (სოლო გიტარა), გოგა ანდღულაძე (კლავიშები) და ალეკო ნაცვლიშვილი (დამხმარე ვოკალი). ამათგან ვესაუბრე დათოსა და გურამს.

* * *

დათო გამყრელიძე: – ბავშვობიდანვე მუსიკაზე ვიზრდებოდი. ბიძაჩემი მურმან ლომიშვილი უკრავს „მთვარის კლუბში“. აღნიშნული ჯგუფის ბიჭები ბევრ რამეს მასწავლიდნენ. ვსწავლობდი ამერიკაში და იქიდან ჩამოსვლის შემდეგ გადავწყვიტე გამეკეთებინა საკუთარი ჯგუფი, რომელიც დეიდაშვილთან ერთად ჩამოვაყალიბე. მერე გავიცანი გურამი, თეონა და ვინც ბავშვობაში მუსიკალურ ანსამბლში ვუკრავდით, გავერთიანდით. ამ ერთი წლის განმავლობაში ჩვენ ძალიან ბევრი ვიმუშავეთ. ვუკრავთ უფრო ბლუზს, ვიყენებთ რეგეის, ჯაზის ელემენტებს, მაგრამ ძირითადად ჩვენი სიმღერები ქართულ ფოლკლორზეა აგებული. გვსურს, ჩვენი მუსიკა ყველა თაობისთვის იყოს მისაღები.

– რას უმღერით?

დათო: – ზოგი სიმღერა სიყვარულზეა. გვაქვს პოლიტიკური სიმღერებიც. ისინი ძირითადად იმაზეა აგებული, თუ როგორ ცხოვრობს ადამიანი.

გურამ მაკალათია: – ვმღერით საერთო პრობლემებზე, ანუ რაც გვაწუხებს, იმის შესახებ.

– ვინ წერს „2000“-ში სიმღერებსა და ტექსტებს?

დათო: – მე ვწერ მუსიკას და ზოგიერთი სიმღერის ტექსტს. ზოგ ტექსტს გურამი წერს. ერთი სიმღერა გალაკტიონის ლექსზეც გვაქვს. ორი-სამი კომპოზიციის გარდა, ყველა ტექსტი ჩვენია.

– ვიცი, რომ კონცერტებზე ცოცხალ ინსტრუმენტებზე უკრავთ. სტუდიაში მუშაობისას ხომ არ მიმართავთ ელექტრონიკას?

გურამი: – დიდ პრობლემებს ვაწყდებით, მაგრამ ყველა ინსტრუმენტს ცალ-ცალკე არხზე ვიწერთ. ვცდილობთ, ელექტრონიკა არ გამოვიყენოთ. თუკი გვინდა, რომ საქართველოში შოუ-ბიზნესზე იყოს ლაპარაკი, აუცილებელია, არსებობდეს მუსიკალური ფენები, სადაც ერთნი ელექტრონულ მუსიკაზე იმუშავებენ, მეორენი ცოცხალზე და მესამენი კიდევ სხვაზე. ცოცხალ მუსიკაზე თუ მუშაობ, ის კონცერტზე და ჩანაწერშიც ცოცხლად უნდა შეასრულო.

– როგორი მუსიკა მოგწონთ ჯგუფის წევრებს?

„გოგლი-მოგლი“: ქართულ სცენაზე პლაგიატობა იგრძნობა

ჯგუფი „გოგლი-მოგლის“ შემადგენლობა ქართულ სცენაზე 1994 წლიდან უცვლელია. თუმცა, აღნიშნული სახელი კვინტეტმა სულ ახლახან დაირქვა. ბოიბენდი შეიქმნა ქუთაისში და მისი შემადგენლობაა: რეზო ჯავახიშვილი, ვალერი და კახა ქუთათელაძეები, ლაშა დოღონაძე და ერეკლე დიდია. „გოგლი-მოგლის“ მენეჯერია სულხან გოგოლაშვილი. თავდაპირველად ბიჭები მღეროდნენ არაკომერციულ, ანტიფონოგრამულ სოულს. ასრულებდნენ და ასრულებენ ხუთხმოვან კლასიკური ფორმის სიმღერებს, აკაპელებს და პოპ-კომპოზიციებს. 1996 წლის მაისში მონაწილეობა მიიღეს იუნესკოს ეგიდით მოწყობილ ქუთაისის დღეებში, რომელიც პარიზში ჩატარდა. შემდეგ გამოვიდნენ ფესტივალზე „მარგარიტა 96“. ამჯერად ჯგუფი თბილისშია. ბიჭები იწერებიან და მუშაობენ სტუდია „გამაში“, სადაც შედგა კიდეც ჩვენი საუბარი.

* * *

რეზო ჯავახიშვილი: – მიუხედავად იმისა, რომ არსებობის პირველ წლებში ჩვენ ვმღეროდით სიმღერებს, რომლებიც არ იყო გათვლილი ფართო მასებისთვის, საკუთარ თავთან ვიყავით მართლები და მუსიკოსები კარგად გვიცნობდნენ. მხოლოდ სალონურ წრეებში გვიხდებოდა გამოსვლა როგორც თბილისში, ასევე ქუთაისში, ამიტომ ამ წლებს დაკარგულად ვთვლით. ახლა ჩვენი კონცეფცია შევცვალეთ. შესაძლოა, საკუთარ თავს ვღალატობ, რადგან სხვანაირი გემოვნება მაქვს. დღეს შოუბიზნესს, რომელიც ახლა იდგამს ფეხს, მოთხოვნა აქვს, რომ მუსიკა ძირითადად უნდა იყოს საცეკვაო. ჩვენ, ბევრისგან განსხვავებით, არ ვაკეთებთ იაფფასიან სიმღერებს. ჩვენი უმთავრესი მოთხოვნა ხარისხიანი კომპოზიციებია, რომელთა ჟღერადობა სხვებისგან უნდა განსხვავებოდეს.

– რატომ დაირქვით „გოგლი-მოგლი“?

სულხან გოგოლაშვილი: – 27 დეკემბერს ჩვენ წარგვადგინეს პირველი სიმღერით რადიო „ფორტუნა პლუსში“. მაშინ ახალი სახელი არ გვქონდა და მსმენელს ვთხოვეთ დახმარება მის შერჩევაში. უამრავი წინადადება შემოვიდა, მაგრამ არ მოგვეწონა. იდეაში გვქონდა „გოგლი-მოგლი“, რომელიც ლაშას უნდოდა და ბიჭებსაც მოსწონდათ, მაგრამ თავს ვიკავებდით. მერე მამუკა ბერიკამ მოგვცა სტიმული, კარგი სახელიაო. მე მგონი, მართლაც ორიგინალური სახელია. „გოგლი-მოგლი“ თავის სიტყვას უკვე ამბობს და იტყვის კიდეც. 

გადასარევი გადაცემაა „მუსიკალური ოქტაგონი“, სადაც ნათლად ჩანს, რომ მომღერლების 70%-ს არ უნდა მღეროდეს. ჩვენ ხარისხის პრეტენზია გვაქვს, გვინდა სახელი და მალე მსმენელი ამაში დარწმუნდება.

ერეკლე დიდია: – ჯერ მხოლოდ ორი სიმღერა ჩავწერეთ, ხოლო 31-ში „კოკა-კოლას“ კონცერტზე გამოვალთ.

რეზო: – მოხდა რეინკარნაცია და „გოგლი-მოგლის“ სახით ჩვენ ხელმეორედ დავიბადეთ.

– რატომ მიატოვეთ მშობლიური ქალაქი და გადმოხვედით დედაქალაქში?

სულხანი: – ჩვენ ზოგიერთებივით არ ვმალავთ, რომ არა ვართ თბილისელები. ჩვენ ქუთაისელები ვართ. ადრე რომან რცხილაძემ მითხრა, რომ ქუთაისიდან ნებისმიერ სფეროში დიდი ძალა და ენერგია მოდისო. სამწუხაროდ, დღეს ქუთაისში არ არის საქმე ისე აწყობილი, რომ ჩვენთვის მიეხედათ. ჩემი და ჩვენი მეგობრების წყალობით ბიჭები ჩამოვიდნენ თბილისში, თორემ ქუთაისი არ მიგვიტოვებია. ჩვენ პირველი სოლო, ცოცხალი კონცერტი ამ ქალაქში გვექნება. ჩვენი ყოველი სიახლე მიეძღვნება ქუთაისს.

რეზო: – ბევრი აღნიშნავს, რომ ქუთაისი სუფთა ქართული ქალაქია. იქ მუსიკაში არასდროს იგრძნობოდა აღმოსავლური, აშუღური მუსიკისა და ბაიათების გავლენა. ცნობილია, რომ მრავალხმიანი ქართული, ქალაქური სიმღერის და გიტარის კულტურამ ამ ქალაქში მიიღო საბოლოო სახე.

ჯგუფი „ნეგატივი“

„ვარსკვლავების“ მკითხველი ამჯერად გაეცნობა ალტერნატიულ ჯგუფს, „ნეგატივი“, რომლის დღევანდელი შემადგენლობაა: სანდრო მაზიაშვილი (ვოკალი, რიტმ-გიტარა), გიორგი მეცხვარიშვილი (ბას-გიტარა) და სანდრო ჟღენტი (დასარტყამები). ამ ახალგაზრდა ჯგუფს საზოგადოება ჯერჯერობით კარგად არ იცნობს. ჩვენ გავესაუბრეთ ჯგუფ „ნეგატივის“ ფრონტმენს, სანდრო მაზიაშვილს.

* * *

სანდრო მაზიაშვილი: – 1997 წელს გავიცანი თომა რაზმაძე, რომელსაც ჰყავდა ჯგუფი „ნეგატივი“. ის კარგ მუსიკას უკრავდა და მეც დავინტერესდი. ჩვენ ერთად დავიწყეთ დაკვრა და ჯგუფი განვაახლეთ. წევრები ხშირად იცვლებოდნენ, მხოლოდ ჩვენ ვიყავით საფუძვლიანად. მერე თომამ ცოლი შეირთო და დავიშალეთ. 

2000 წლის სექტემბერში ისევ შეიკრა შემადგენლობა. ამჯერად სამნი ვართ, მაგრამ გვინდა ავიყვანოთ კლავიშისტიც. ბიჭებს სხვა ჯგუფებში დაკვრის გამოცდილება აქვთ. სანდრო ჟღენტი უკრავდა „ორიონში“, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ჩვენ არა ვართ პროფესიონალები.

– რომელ მუსიკალურ სტილთა ნაზავს იყენებთ მუსიკაში? 

– ჩვენ არა გვაქვს რაღაც გარკვეული სტილი არჩეული. ჩემი სიმღერები ძირითადად ალტერნატიული „გრანჟია“, მაგრამ გვაქვს პოპიც. ჩვენი სიმღერა „ოცნება“ რადიო „საქართველოს ხმაში“ ტრიალებდა. დანარჩენი უფრო მძიმე სიმღერებია. ამისკენ და საერთოდ, დაკვრისკენ ჯგუფმა Nirvana-მ მიბიძგა. ეს ჯგუფი რომ არ ყოფილიყო, ალბათ, საერთოდ არ დავუკრავდი.

– სანდრო, კიდევ რას საქმიანობ? 

– პირველ რიგში ვსწავლობ. მუსიკა ამჟამად ჩემთვის მეორეხარისხოვანია. მეგობრებმა რაღაც სარეკლამო სააგენტოს მაგვარი გავხსენით, რომლის საშუალებითაც გვინდა კონცერტები მოვაწყოთ და ა.შ. გვინდა ჩვენი გარკვეული სიტყვა ვთქვათ შოუბიზნესში. აგრეთვე ვმუშაობ რადიო „საქართველოს ხმაში“ აგერ უკვე ერთი თვეა. ვარ მუსიკალური წამყვანი.

– „ნეგატივის“ წევრებს „ნირვანას“ გარდა თუ მოსწონს სხვა ჯგუფები? 

– „ნირვანას“ პრიმიტიული მუსიკა თინეიჯერულ პერიოდში, ვინც კი როკს უსმენს, ყველამ გამოიარა. ამჯერად მას ნაკლებად ვუსმენ. ახლა მომწონს ჯგუფი Bush, რომელიც საქართველოში რატომღაც ნაკლებად პოპულარულია. ყველას მოგვწონს „პინკ ფლოიდი“, „ბითლზი“.

– სანდრო, ე.ი. მუსიკა შენთვის უფრო გართობაა თუ ამ მხრივ სერიოზულ მუშაობას აპირებ? 

– გართობაა იმიტომ, რომ საქართველოში იკვრება, სადაც არანაირი მუსიკა არ ფასდება. თუნდაც ჯგუფი „ვაკის პარკი“. ამ ჯგუფს ძალიან ვაფასებ და მათი მუსიკა ძალიან მომწონს. საქართველოში მუსიკას ვერ გავყვები, რადგან ვიცი, არაფერი გამოვა. ამიტომ თავს ვიკავებ და ამჟამად ის მხოლოდ ჰობია.

– თუ აპირებთ მომავალში, უცხოელი მსმენელიც დააინტერესოთ? 

– ჩვენს წასვლაზე ჯერ არც მიფიქრია, რადგან მიმაჩნია, რომ დასავლეთში ბევრი ჩვენნაირი და ჩვენზე უკეთესი ჯგუფია, ამიტომ, ვფიქრობ, იქ ზედმეტები ვიქნებით. ჯობს, ჩვენი სათქმელი საქართველოში ვთქვათ.

– მაშინ რა არის ჯგუფის მიზანი? 

„ზღვარი“ – როგორი მჩატე სიტუაციაცაა ქვეყანაში, ისეთივე მჩატე მუსიკა იკვრება

მიუხედავად იმისა, რომ ჯგუფი „ზღვარი“ 1999 წელს შეიქმნა. მასში უკვე გამოცდილი მუსიკოსები შედიან, რომელთაც თავიანთი პირველი კოლექტივი – „მირაჟი“ 1994 წელს შექმნეს. 1997 წელს კი როკის მოყვარულები გაეცნენ მათ ჯგუფს „სფინქსი“ (არ აგერიოთ დღევანდელ „სფინქსში“). „ზღვარის“ შემადგენლობაა: კახა ბაციკაძე (ფრონტმენი, ვოკალი, რიტმ-გიტარა, სიმღერებისა და ტექსტების ავტორი), გიორგი მაჩიტაშვილი (დასარტყამები), ლუკა ამირანაშვილი (სოლო გიტარა), გიორგი ზუხბაია და სერგი ლომაძე (ორივე მუსიკისა და ტექსტის ავტორები). ჩემთან საუბარში ჯგუფის წევრთაგან მონაწილეობა მიიღეს სერგი ლომაძემ და გიორგი ზუხბაიამ.

* * *

სერგი ლომაძე: სიმღერების უმრავლესობას ქართულ ენაზე ვასრულებთ. ზოგიერთი მათგანი ნათარგმნი გვაქვს ინგლისურადაც, რადგან ვფიქრობდით და ვფიქრობთ საზღვარგარეთ წასვლაზე. გვინდა წვლილი შევიტანოთ ქართული როკის განვითარებაში, რომელიც ერთ დროს არსებობდა და ახლაც არსებობს, მაგრამ სხვა სტილები უფრო ჩანს. სინამდვილეში როკი ახლაც პოპულარულია, მაგრამ ცდილობენ, რეალური სურათი დამალონ. დღეს ბევრი ცდილობს როკ-ჯგუფის შექმნას. მაგრამ როგორი მჩატე სიტუაციაა ქვეყანაში, ისეთივე მჩატე მუსიკა იკვრება.

გამოცემული გვაქვს ალბომი და გადაღებული გვაქვს ორი კლიპი. ახლა მესამეს ვიღებთ. ჩვენი ყველაზე ძლიერი სიმღერაა „შრამი“, რომელსაც ფილოსოფიური ტექსტი აქვს. ერთ-ერთ კონცერტზე მაყურებელს ხელში ეჭირა პლაკატი წარწერით, „ზღვარი“ ქართული „ბითლზებიაო“. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ჯგუფზე მეტად „ქუინი“ და „ლედ ზეპელინი“ მიყვარს, მაინც გვესიამოვნა და ეს დიდ მიღწევად ჩავთვალეთ.

– რატომ ჰქვია ჯგუფს „ზღვარი“? რისი ზღვარია ეს?

სერგი: გიორგი ზუხბაიას მოთხრობა „ზღვარის“ გამო, რომელიც, ჩემი აზრით, გენიალური ნაწარმოებია და ჯგუფისთვის ამ სახელის დარქმევა ჩემი იდეა იყო. მარტივად რომ ვთქვათ, ეს ის ზღვარია, რომელიც მუსიკის სიძლიერეს დაუდეს. ჩვენ გვინდა როკში ფილოსოფიური და პოეტური სიტუაცია შევქმნათ და დავიწყეთ ახალი მიმდინარეობის შექმნა. ეს ცოტა თავხედური განცხადებაა, მაგრამ ეს ჩვენი ექსპერიმენტია. აქ რაც უნდა გააკეთო, საქართველოდან მაინც არაფერი გავა, სწორედ ამიტომ გვინდა ევროპაში წასვლა, სადაც ყოველთვის ნამდვილი ხელოვნება იმარჯვებს. მაგალითად, რიკი მარტინის კონცერტზე მილიონი კაციც რომ მივიდეს, მას „პინკ ფლოიდს“ მაინც ვერ შეადარებენ. ამაზე მუსიკოსები სიცილით მოკვდებიან. საქართველო უბრალო ქვეყანა ნაღდად არაა, მაგრამ ასეთი მუსიკალური სიტუაცია ჯერჯერობით აქ არ არის.

– რატომ გადაწყვიტეთ მძიმე მუსიკის დაკვრა?

სერგი: ადრე უფრო ჩვეულებრივ როკს ვუკრავდით. მძიმეს დაკვრა ამ ბოლო დროს დავიწყეთ. „შრამი“ ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე სერიოზული მძიმე ნაწარმოებია, რაც საქართველოში დაუკრავთ, რადგან ჩვენს ქვეყანაში სიმძიმეს ნაკლებად იყენებენ. თუნდაც „აუტსაიდერის“ მსგავსი ჯგუფი არ არის ბევრი. ადრე იყო კიდევ ნიჭიერი ჯგუფი „მძიმე ჯვარი“. ჩვენს მიმდინარეობას „რაიმ-როკს“, ანუ პოეტურ როკს ვეძახით. ამ მიმართულებაში ყველა სტილი შეიძლება გამოიყენო, სადაც ტექსტიც და მუსიკაც პოეტური უნდა იყოს.

კლუბ „სარდაფში“ მაგიდაზე აკა მორჩილაძის „აგვისტოს პასიანსი“ გაიშალა

15 მარტს თეატრალურ სარდაფში გაიმართა აკა მორჩილაძის ახალი დეტექტიური წიგნის, „აგვისტოს პასიანსის“ პრეზენტაცია. ლიტერატურული საღამო ტრადიციულად 17 საათზე დაიწყო და იგი დათო ტურაშვილმა გახსნა, რომელიც მიესალმა იქ მისულ ლიტერატურის ახალგაზრდა მოყვარულებს და მათ აუწყა, რომ აკა მორჩილაძე, სამწუხაროდ, გრიპით იყო ავად, მაღალი სიცხე ჰქონდა, ამიტომ პრეზენტაციაზე მოსვლა ვერ მოახერხა. შემდეგ კი სცენა აღნიშნული წიგნის გამომცემელს, ბაკურ სულაკაურს დაეთმო, რომელმაც შესავალ სიტყვაში აკა მორჩილაძეს, როგორც მწერალს ხოტბა შეასხა და აღნიშნა, თქვენ შესაძლებლობა გაქვთ, აქვე იყიდოთ ეს წიგნიო.

საგანგებოდ გამოტანილ მაგიდაზე მკითხველს შეეძლო შეეძინა „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობაში“ დაბეჭდილი წიგნები. მათ შორის აკა მორჩილაძის „ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები“, „გადაფრენა მადათოვზე და უკან“ და, რა თქმა უნდა, 2001 წლით დათარიღებული მწერლის „აგვისტოს პასიანსი“, ანუ სანთლის შუქზე საკითხავი ბულვარული რომანი. წიგნი 190 გვერდიანია, მომცრო ზომისაა, მისი დიზაინერია ირაკლი ვარვარიძე და რედაქტორია ლოლა ქადაგიშვილი. ბაკურ სულაკაურმა თქვა, რომ ეს პირველი ქართული რომანია, რომელსაც რეკლამა ტელევიზიით გაუკეთდა. წიგნი გარდა მაღაზიებისა, გაიყიდება საგაზეთო ჯიხურებშიც. ივნისში კი დაგეგმილია აკა მორჩილაძის ახალი ნაწარმოების, „გაქრები მადათოვზე“ პრეზენტაცია, რომელიც რომანის, „გადაფრენა მადათოვზე და უკან“ გაგრძელებაა.

ბაკურ სულაკაურმა ისაუბრა მისი გამომცემლობის სხვა გეგმებზეც. უახლოეს მომავალში დაიბეჭდება დათო ტურაშვილის ახალი წიგნი „ტიბეტი არ არის შორს“. ეს გამომცემლობა მხატვრულ ლიტერატურაში დღემდე მხოლოდ ქართულ თანამედროვე პროზას ბეჭდავდა, მომავალში კი თარგმანების გამოცემასაც აპირებს. თუმცა „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა“ მხოლოდ მხატვრული ლიტერატურით არაა შემოფარგლული. იგი ბეჭდავს წიგნებს ბავშვებისთვის, ენციკლოპედიებს, სამედიცინო და კომპიუტერულ სახელმძღვანელოებს.

წელს, 14 ივნისიდან ფილარმონიაში, პირველად ამიერკავკასიაში, უცხოურ გამომცემლებთან ერთად გაიმართება წიგნების გრანდიოზული ფესტივალი, ანუ „წიგნის ბაზრობა“. გამომცემლობა მალე გამოუშვებს ლიტერატურულ ალმანახს, „ფორუმი“, რომელიც წელიწადში ორჯერ გამოვა. ბაკურ სულაკაურმა განაცხადა, რომ თითქმის ყველა წიგნი მისი გამომცემლობის ხარჯით გამოდის და იგი ცდილობს, მწერალმა კარგი ჰონორარი მიიღოს, რათა ამ ჰონორარით მან იარსებოს და ახალ ნაწარმოებებზე იმუშაოს.

დათო ტურაშვილმა დამსწრე საზოგადოებას აცნობა ზაალ სამადაშვილის იდეა, რომ აკა მორჩილაძის ბიუსტი თუნდაც მრგვალ ბაღში დაიდგას, რათა სიცოცხლეშივე ვცეთ პატივი ამ შესანიშნავ ახალგაზრდა მწერალსო. ამას ხუმრობაში ნუ ჩამოგვართმევთ, რადგან აკა მორჩილაძემ თავისი დიდებული ნაწარმოებებით ეს უკვე დაიმსახურაო. ამ წინადადებას მკითხველები ტაშით შეეგებნენ. მომავალ ხუთშაბათს დაგეგმილია შეხვედრა მწერალ ლაშა ბუღაძესთან.

გამოქვეყნდა 2001 წლის 17 მარტს, ჟურნალ „ვარსკვლავებში“

ზაზა ხუციშვილი – მუსიკოსი არ უნდა ჰგავდეს ავანტიურისტს

პოპულარული ჯგუფის, „ვაკის პარკის“ ფრონტმენი ზაზა ხუციშვილი დაიბადა თბილისში 1965 წლის 13 მაისს. 55-ე სკოლაში სწავლის შემდეგ დაამთავრა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. უკრავდა დადა დადიანის ჯგუფში „რვაფეხა“, შემდეგ იყო „ჯუპ-ბოქსი“, რომელიც 1990 წელს დაიშალა. 1996 წელს მან ჩამოაყალიბა „ვაკის პარკი“. მალე ჯგუფმა ქართველ მსმენელში დიდ აღიარებას მიაღწია. „ვაკის პარკი“ ხშირად სტუმრობს „ბითლზ-კლუბს“. ზაზას ვესაუბრე ახალი ალბომის გამოსვლის მიჯნაზე, რომელსაც „ვაკის პარკი მეგობრებთან ერთად“ ჰქვია.

* * *

– რატომ დაარქვით ჯგუფს „ვაკის პარკი“?

– ჯგუფის სახელი უნდა იყოს ადვილად დასამახსოვრებელი და უბრალო. მე მგონი, ნორმალური სახელია. გარკვეული იუმორიც დევს მასში. ვაკის პარკი იყო ის ადგილი, სადაც ჩვენ 1980-იან წლებში ვიკრიბებოდით და, რაც მთავარია, მსოფლიოში არც ერთ სხვა ჯგუფს არ ჰქვია „ვაკის პარკი“.

– ზაზა, ომიანობის და არეულობის წლებში რას აკეთებდი?

– სხვადასხვა რამით ვიყავი დაკავებული, ბიზნესითაც კი. იმ პერიოდში გერმანიაშიც ჩავედი და იქ კლუბებში მეგობრებთან ერთად ვუკრავდი. ფაქტობრივად, ეს უშედეგო, დაკარგული 5 წელი აღმოჩნდა, რადგან მხოლოდ კლასიკურ, სტანდარტულ როკ-ენ-როლს ვუკრავდით, სადაც ნაკლებად იყო ჩვენი საკუთარი შემოქმედება.

– ახლა რაიმე ბიზნესში თუ ხარ ჩართული?

– არა. ისე, ერთ-ერთი მაღაზიის თანამეპატრონე კი ვიყავი, მაგრამ ესეც ისევე წარუმატებელი აღმოჩნდა, როგორც ადრე წამოწყებული ბიზნესი. საკუთარ საქმეს შენ თუ არ უხელმძღვანელე ბიზნესში და მუსიკაშიც, სხვა ვერ გაგიკეთებს.

– მუსიკაში ყოფნით თუ ინახავ თუნდაც საკუთარ თავს?

– როგორი ეკონომიკური მდგომარეობაც მაქვს, ისე ვცხოვრობ, ისეთივე მანქანა მყავს, ისევე ვიცვამ. მუშნი ზარანდიას ენით რომ ვთქვათ: „კაცი უნდა ეყოს თავის ხელფასს“ (იცინის).

– ზაზა, არის თუ არა „ვაკის პარკი“ კომერციული ჯგუფი?

– ყველა ჩვენი კონცერტი კომერციულად წარუმატებელი იყო. მოსწონთ, მაგრამ ისეთი ტალღა არ აგორებულა, ზოგიერთ სხვა ჯგუფს რომ ახასიათებს. ანუ ატყდება ხოლმე ბუმი, მითქმა-მოთქმა და ერთი წელი, ამ ჯგუფის სახელი ყველას პირზე აკერია. მის კონცერტებს მაქსიმალური დასწრება აქვს. ჩვენ კი ნელი სვლით მივდივართ და გარკვეული, ჩვენთვის შესაფერისი ადგილი გვიჭირავს. უკვე წელიწადია სტუდია „მაესტროსთან“ ვთანამშრომლობთ. ჩვენ პროდიუსირებას ისინი ეწევიან, ამიტომ მომავალში შესაძლოა, კომერციულ წარმატებასაც მივაღწიოთ.

– ახალ ალბომზე რას გვეტყვი?

– მას ჰქვია „ვაკის პარკი მეგობრებთან ერთად“ და 2-3 დღეში გამოვა. ყველა დუეტი, რაც გაგვიკეთებია, მასში შევა. 4-5 სიმღერა მასმედიაში უკვე დიდი ხანია ტრიალებს. ალბომში არის დუეტები ნანი ბრეგვაძესთან, მერაბ სეფაშვილთან, ეკა მამალაძესთან, ქეთი ფარესაშვილთან და სხვებთან. აგრეთვე გავაკეთეთ ქიშო გლუნჩაძის „პატიების დღე“. ამ თემატიკის სიფაქიზე, – რასაც ჰქვია, პოპულარული ქართული სიმღერების გადაკეთება, – გამოიწვია იმან, რომ ნაწარმოებების პირვანდელი ვარიანტი მსმენელს უკვე გონებაში უზის. ყველაზე ცუდია ეს მაშინ, როცა შეჯიბრის სახეს იღებს. როდესაც გინდა ისინი შეასრულო, მაშინ ბევრად უკეთესად უნდა იმღერო, რომ შენი ვარიანტი მსმენელისთვის მისაღები გახდეს. ეს ძალიან ძნელია, თუნდაც ქ-ნი ინოლა გურგულიას სიმღერა „ქარი კვლავ არხევს“ უკვე ჩაწერილია ისტორიაში ოქროს ასოებით. ეს რომანსი იმავე ფორმით რომ შეგვესრულებინა, მსმენელი გულგრილად შეხვდებოდა. გადაკეთებისას სიმღერას ისე ვუდგები, თითქოს არ მომისმენია და ვთქვათ, კომპოზიტორმა მომიტანა შესასრულებლად. აღნიშნული სიმღერის ჩვენ ვერსიაში მაინც გავიხსენეთ ავტორისეული ვარიანტები, გამოვიყენეთ ფორტეპიანოს და ქ-ნ ინოლას ხმა, მაგრამ კონცეფცია, რამდენიმე აკორდიც კი შევცვალეთ.

– საახალწლო „საუკუნის ნოსტალგიაში“ რას აკეთებდი?

კაკადუ – საქართველოში ჯერჯერობით კომიქსების კულტურა არ არსებობს

მხატვარ-დიზაინერსა და მუსიკოს დათო მაჭავარიანს ყველა იცნობს, როგორც კაკადუს. ეს ნიჭიერი დრამერი ბევრ ჯგუფში უკრავდა. დღეს იგი ჟურნალ „დიALOგში“ მუშაობს, ხატავს კომიქსებს, უკრავს ჯგუფ „ენერგორესურსში“ და, ამავე დროს, წერს საკუთარ ელექტრონულ მუსიკასაც.

* * *

დათო მაჭავარიანი: – დავიბადე თბილისში 1976 წლის 21 დეკემბერს, პირდაპირ სტალინის დაბადების დღეს გავარტყი. სკოლა ძლივს დავამთავრე, რადგან ბევრი მისწრაფება მქონდა, ძირითადად სულ ვხატავდი. სკოლის დამთავრებისთანავე ჩავაბარე სამხატვრო აკადემიაში და მე-2 კურსზე დავიწყე დაკვრა. პროფესიით მხატვარ-მულტიპლიკატორი ვარ.

საკმაოდ მუსიკალური ოჯახი და სანათესაო მყავს. დასარტყამები შემთხვევით შემოვიდა ჩემს ცხოვრებაში. პირველად ის დათო სულაბერიძესთან ვნახე, მეორეჯერ – ანსამბლ „ორერას“ კონცერტის დროს ანტრაქტზე. „ორერაში“ დასარტყამებზე ჩემი ნათესავი უკრავდა, რომელსაც „დოდიკას“ ეძახდნენ. არც ერთ ამ შემთხვევისას მე ინსტრუმენტთან არ დავმჯდარვარ. მერე კი უკვე მოზრდილ ასაკში, როდესაც ქუჩებში სეირნობა დავიწყე და ნელ-ნელა საკუთარ ცხოვრებას ვაწყობდი, ბევრი საინტერესო პიროვნება გავიცანი. მათ შორის იყო მარგო (დათო მარგიანი), რომელიც ადრე დიმა დადიანის ჯგუფ „ვალსში“ მღეროდა. მათ რეპეტიციებზე 15 წლის ასაკში მივედი და იქიდან დასარტყამები სახლში გამომატანეს, – დაკვრა ისწავლეო.

ამ დროს აკადემიაში ჩასაბარებლად ხატვის ჯგუფში ვემზადებოდი. აქ გავიცანი გოგიტა ფარესიშვილი და ჩვენ, ჩემს ძმაკაცთან გიორგი ჩხეიძესთან ერთად გავაკეთეთ პირველი ჯგუფი Out Of Need, ანუ „საჭიროების გარეშე“. უკვე მეორე რეპეტიციის შემდეგ ფილარმონიაში კონცერტზე სხვა ჯგუფებთან ერთად გავედით. მერე გოგიტამ გადაწყვიტა, ცალკე ემღერა და წავიდა Mother Of Mondays-ში.

– კაკადუ, კიდევ რა ჯგუფებში უკრავდი, მახსოვს, იყავი „ენერგორესურსში“?

– მაგ ჯგუფში სწორედ მე და მარგო ვიყავით, აგრეთვე იყვნენ ლევან სვანიძე, კირპიჩა (სანდრო კაპანაძე) და დათო თოიძე. ეს ჯგუფი კარგა ხნით გაჩერებული იყო, მაგრამ დღეს უკვე გვინდა აღვადგინოთ, დავიმატეთ ძალიან საინტერესო პიროვნება და მომღერალი, რომელსაც ჰქვია მაკა. ბევრ ჯგუფში ვიყავი, ყველას ვერ ჩამოვთვლი. ზოგჯერ მე და ჩვენი ბასისტი ლევანი კონცერტებზე ხანდახან 8 საათის განმავლობაში ვუკრავდით, ჩვენს ირგვლივ კი ჯგუფები იცვლებოდნენ. 

ვუკრავდი ირაკლი ჩარკვიანთან. კოტე ყუბანეიშვილი იქ გავიცანი. კოტემ მერე ნიაზ დიასამიძე გამაცნო და ვუკრავდი „33ა“-შიც. მერე რაღაც სისულელეები გავაკეთე და ამ ჯგუფიდან წამოვედი. ამის შემდეგ ჩემი მუსიკალური მზე მცირე ხნით ჩაესვენა.

– კაკადუ, უკვე მომასმენინე შენი ელექტრონული მუსიკა. ეს გართობაა თუ სერიოზულად მუშაობ?

– უფრო გართობა შეიძლება დავარქვათ. ამას ვაკეთებ, როცა ხატვისგან ვიღლები. მომწონს ასეთი მუსიკა. დროის განმსაზღვრელი მოვლენაა, მაგრამ მე დრამ-ენ-ბეისი უფრო მიყვარს. 

მამუკა ბერიკასა და ნიკა წერეთლის მუსიკალურ პროექტში „ანიდან ჰოემდე“, დასარტყამების პროგრამირებაზე ვიმუშავე. მე და ნიკა ერთ კორპუსში ვცხოვრობთ. ბავშვობიდან ვმეგობრობთ და ხშირად მინუს მეორე სართულზე მის სტუდიაში ჩავდივარ. ადრე მასთან რეპეტიციებიც გვქონდა, მაგრამ მეზობლები შევაწუხეთ და წავედით. ნიკა როცა რამეს გააკეთებს, მასმენინებს და აზრს მეკითხება ხოლმე. მეც ანალოგიურად ჩემს ნახატებსა და მუსიკაზე ვეკითხები, თუ რას ფიქრობს მათზე. ზოგჯერ ვეუბნები ხოლმე – აქ დასარტყამებს რაღაც ნიუანსების დამატება სჭირდება-მეთქი და ვამატებ. ნიკამ ახლა გამოთქვა სურვილი, დაუკრას „ენერგორესურსში“. ნორმალური სურვილია, რადგან კარგი კაცია. არ არის ცუდი (იცინის).

– კომიქსების გარდა, კიდევ რას ხატავ?

ჯგუფი „ემბრიონი“ – ჩვენ თაობის ნორმალური წარმომადგენლები ვართ

„ვარსკვლავების“ როკ-ალტერნატივის რუბრიკას დღეს ძალიან მომხიბვლელი სტუმრები ჰყავს. ტრიო „ემბრიონს“ 3 მარტს არსებობის 3 წელი შეუსრულდა. საქართველოში გოგონებით დაკომპლექტებული როკ-კოლექტივი უიშვიათესი მოვლენაა. იმასაც თუ გავითვალისწინებთ, რომ ისინი თინეიჯერები და საოცრად ინტელექტუალი ახალგაზრდები არიან, ვფიქრობ, ჩვენი მკითხველისთვის საინტერესო იქნება მათი შეხედულებების გაცნობა. თუნდაც ის, თუ რატომ უკრავს სამი პატარა ქართველი გოგონა საკმაოდ ხმაურიან, მძიმე მუსიკას. „ემბრიონის“ შემადგენლობაა: მაკა ბაქრაძე (ბას-გიტარა), ნინო ლეშენკო (გიტარა, ვოკალი) და სოფო ფრუიძე (დასარტყამები). ჩვენი ინტერვიუ სოფოსთან და ნინოსთან ჩაწერილია ვერის პარკში, სადაც საუბრის ფრაგმენტების უნებური მოწმე გახდა სოფოს სპანიელის ჯიშის მეტად ენერგიული ლეკვი, 6 თვის ოზი, რომელიც დიდი ოზი ოსბორნის სეხნიაა.

* * *

ნინო, მაკა და სოფო

– თქვენი აზრით, უფრო რომელ სტილს მიეკუთვნება „ემბრიონის“ მუსიკა?

სოფო: – ჩვენ ცოტა მძიმე ალტერნატივას ვუკრავთ. კონკრეტულად არც ჰარდ-როკია, არც პანკ-როკი, არც – მეტალი და არც, რა თქმა უნდა, პოპსა.

ნინო: – ჩვენი სიმღერები ერთმანეთისგან განსხვავდება, ამიტომ კონკრეტულ მიმდინარეობას ვერ დაარქმევ. ჩვენ ვმღერით ინგლისურ და ქართულ ენებზე.

– მსოფლიოს მუსიკაში რომელი ქალი შემსრულებლები მოგწონთ?

სოფო: – Hole-ს კორტნი ლავს არა უშავს, ვაღიარებ ჯენის ჯოპლინს. საქართველოში ნინო ქათამაძეს ვცემთ უდიდეს პატივს.

ნინო, სოფო და მაკა

ნინო: – ერთ-ერთ მხატვრულ ფილმში მომეწონა რეალურად არარსებული ჯგუფი, რომელსაც „ბანდიტები“ ერქვა.

– როგორ ფიქრობთ, ჩვენს ქვეყანაში თუ აქვს მომავალი ქალების მიერ დაკრულ როკს?

სოფო: – ქალების როკს იმ შემთხვევაში აქვს მომავალი, თუ პროფესიონალურად დაუკრავ, თამაში არ შეიძლება. საქმე მაშინ გამოვა, თუ სერიოზულად მიუდგები და ამჯერად ჩვენ თუ არ გავაკეთებთ, სხვა ვინ გააკეთებს? ყველა ხელოვანს აქვს სურვილი, გამოჩნდეს მთელ მსოფლიოში. ჩვენ პირველ რიგში გვინდა საქართველოს მასშტაბით გაგვიცნონ, რადგან ჯერჯერობით არ არსებობს უცხოეთში გასვლის საშუალება. მერე კი, ალბათ, ნელ-ნელა გავცილდებით საზღვრებსაც.

– როგორ აღიქვამთ გამოთქმას: sex, drugs & rock’n’roll?

სოფო: – ჩვენ გასართობად არ გვინდა ვიყოთ მუსიკაში, უფრო სერიოზულად ვუყურებთ მას. სადაც ნარკოტიკებზე და ა.შ. წავა ლაპარაკი, იქ უკვე ვეღარ მიუდგები სერიოზულად საქმეს, რადგან სხვა სურვილები ჩნდება.

– რა არის „ემბრიონის“ მიზანი?

სოფო: – პირველ რიგში, გვინდა მსმენელს დავეხმაროთ ცხოვრების შემსუბუქებაში. პირადად მე სხვისი მუსიკა ბევრჯერ დახმარებია თუნდაც დეპრესიის ან რაღაც პრობლემის შემსუბუქებაში. მუსიკა განწყობას გიქმნის და ძალას გმატებს. გვსურს, რომ ჩვენი მუსიკაც ვინმეს დაეხმაროს. თანაც გვინდა არ ვიყოთ უსაქმოდ. მე სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიურზე პირველ კურსზე ვსწავლობ, მაგრამ ფსიქოლოგობას ჩემი მეგობრებისთვის, საკუთარი თავისთვის ვაპირებ. თუ კი ვინმეს დავჭირდები, უარს არასოდეს ვეტყვი, მაგრამ არ მინდა კაბინეტში ვიჯდე და პაციენტებს ვიღებდე.

ბაჩი ქიტიაშვილი – დღევანდელი როკ-მუსიკა კარგად მივიწყებული ძველია

ბაჩი ქიტიაშვილთან ეს ინტერვიუ ჩაწერილია 2001 წლის თებერვალში. მაშინ პირველად შევხვდი საქართველოში როკის პიონერს. ჩვენ ბევრი ვისაუბრეთ დიქტოფონის გარეშე და ბოლოს შევთანხმდით, რომ შეკითხვებს ხელით ჩამოვწერდი და მუსიკოსიც თავად დაწერდა პასუხებს. რამდენიმე დღეში ბაჩიმ ხელნაწერი გადმომცა. მაშინ თბილისში რამდენიმე თვის გადმოსული ვიყავი და ჟურნალ „ვარსკვლავებში“ ვმუშაობდი. აღნიშნული მასალა სწორედ ამ ჟურნალში დაიბეჭდა. ამას წინათ ხელნაწერის გაყვითლებულ ფურცლებს შემთხვევით გადავაწყდი ჩემს ძველ ბლოკნოტებს შორის და დიდი სიამოვნებით გიზიარებთ.