ჯგუფი „2000“ – საქართველოში ცოცხალი მუსიკა ჯგუფს კბილებით გააქვს

როკ-ჯგუფი „2000“, როგორც სახელწოდება მიგვანიშნებს, შეიქმნა 2000 წელს. მიუხედავად მცირე ასაკისა, როგორც გავიგე, ამ მუსიკალურ კოლექტივში უკვე მომხდარა ბევრი ცვლილება და ამჟამინდელი შემადგენლობაა: დათო გამყრელიძე (ვოკალი, რიტმ-გიტარა), გურამ მაკალათია (დასარტყამები), გიორგი გობეჯიშვილი (ბას-გიტარა), ლევან მიქელაძე (სოლო გიტარა), გოგა ანდღულაძე (კლავიშები) და ალეკო ნაცვლიშვილი (დამხმარე ვოკალი). ამათგან ვესაუბრე დათოსა და გურამს.

* * *

დათო გამყრელიძე: – ბავშვობიდანვე მუსიკაზე ვიზრდებოდი. ბიძაჩემი მურმან ლომიშვილი უკრავს „მთვარის კლუბში“. აღნიშნული ჯგუფის ბიჭები ბევრ რამეს მასწავლიდნენ. ვსწავლობდი ამერიკაში და იქიდან ჩამოსვლის შემდეგ გადავწყვიტე გამეკეთებინა საკუთარი ჯგუფი, რომელიც დეიდაშვილთან ერთად ჩამოვაყალიბე. მერე გავიცანი გურამი, თეონა და ვინც ბავშვობაში მუსიკალურ ანსამბლში ვუკრავდით, გავერთიანდით. ამ ერთი წლის განმავლობაში ჩვენ ძალიან ბევრი ვიმუშავეთ. ვუკრავთ უფრო ბლუზს, ვიყენებთ რეგეის, ჯაზის ელემენტებს, მაგრამ ძირითადად ჩვენი სიმღერები ქართულ ფოლკლორზეა აგებული. გვსურს, ჩვენი მუსიკა ყველა თაობისთვის იყოს მისაღები.

– რას უმღერით?

დათო: – ზოგი სიმღერა სიყვარულზეა. გვაქვს პოლიტიკური სიმღერებიც. ისინი ძირითადად იმაზეა აგებული, თუ როგორ ცხოვრობს ადამიანი.

გურამ მაკალათია: – ვმღერით საერთო პრობლემებზე, ანუ რაც გვაწუხებს, იმის შესახებ.

– ვინ წერს „2000“-ში სიმღერებსა და ტექსტებს?

დათო: – მე ვწერ მუსიკას და ზოგიერთი სიმღერის ტექსტს. ზოგ ტექსტს გურამი წერს. ერთი სიმღერა გალაკტიონის ლექსზეც გვაქვს. ორი-სამი კომპოზიციის გარდა, ყველა ტექსტი ჩვენია.

– ვიცი, რომ კონცერტებზე ცოცხალ ინსტრუმენტებზე უკრავთ. სტუდიაში მუშაობისას ხომ არ მიმართავთ ელექტრონიკას?

გურამი: – დიდ პრობლემებს ვაწყდებით, მაგრამ ყველა ინსტრუმენტს ცალ-ცალკე არხზე ვიწერთ. ვცდილობთ, ელექტრონიკა არ გამოვიყენოთ. თუკი გვინდა, რომ საქართველოში შოუ-ბიზნესზე იყოს ლაპარაკი, აუცილებელია, არსებობდეს მუსიკალური ფენები, სადაც ერთნი ელექტრონულ მუსიკაზე იმუშავებენ, მეორენი ცოცხალზე და მესამენი კიდევ სხვაზე. ცოცხალ მუსიკაზე თუ მუშაობ, ის კონცერტზე და ჩანაწერშიც ცოცხლად უნდა შეასრულო.

– როგორი მუსიკა მოგწონთ ჯგუფის წევრებს?

დათო: – მე პირადად უფრო ჯაზი მაინტერესებს, რადგან აქედან ვსწავლობ ბევრ რამეს. გასართობად შესაძლოა, რეპსაც და სოულსაც მოვუსმინო, ვიცეკვო და ა.შ.

გურამი: – პროფესიონალად ჩამოყალიბებისთვის, ჩემი აზრით, ჯაზი არის დიდი სკოლა. მე არ ვზივარ იმ ჩარჩოში, რომ ესა და ის მიმდინარეობა არ მომწონდეს. ვუსმენ რაც კარგია, ხასიათიდან გამომდინარე.

– თუ ორივეს ჯაზი მოგწონთ, მაშინ რატომ უკრავთ როკს?

გურამი: – პრობლემაა, რომ ჯაზი არ არის კომერციული.

– როკი კომერციულია?

გურამი: – არის თუ არა კომერციული, არ ვიცი, მაგრამ „33ა“, „ზუმბა“ უკრავენ როკს. ხალხის გარკვეული ფენები ამ ჯგუფებს იცნობენ. არსებობს ბევრნაირი როკი: მძიმე, უფრო მძიმე და ჩვეულებრივი. საქართველოს თინეიჯერებისთვის ჯაზი რატომღაც მიუღებელია.

დათო: – ჯაზიდან ადამიანი მუსიკას სწავლობს და მერე ამის გათვალისწინებით ქმნის საკუთარ მუსიკას.

– რომელი ქართველი მუსიკოსები მოგწონთ?

დათო: – როგორც კარგი ხმის მქონე მომღერალი, მომწონს თემურ თათარაშვილი. ჯგუფებიდან „33ა“, „ზუმბა“, „ინსაიტი“, „მთვარის კლუბი“, რომელიც არაკომერციულ, ფსიქოლოგიურ მუსიკას უკრავს.

გურამი: – დღეს საქართველოს ყველა თაობაში ძალიან ბევრი ნიჭიერი მუსიკოსია.

– რა არის თქვენი ჯგუფის მიზანი?

დათო: – ჩვენი ჯგუფი ერთი წლისაა. ჩვენი სურვილია, ჩავწეროთ ალბომი, გადავიღოთ კლიპები.

– ეს ხომ ცხადზე ცხადია. მაინტერესებს, რა მიზანი გამოძრავებთ?

გურამი: – ჩვენი სურვილი არ არის, რომ აუცილებლად პოპ ან როკ ვარსკვლავები გავხდეთ. გვსურს ჩვენი შრომის ნაყოფი ხალხამდე მივიდეს და ჩვენი შრომა მთლიანად თუ არა, ნახევრად მაინც აგვინაზღაურდეს.

დათო: – ჩვენ არ ვუკრავთ გართობისთვის. გვსურს პროფესიონალებად ჩამოვყალიბდეთ.

– როგორი ფორმით ჟღერს თქვენს მუსიკაში ფოლკლორი?

დათო: – სამწუხაროდ, ქართულ ფოლკლორს ბევრი პოპისა და როკის მოყვარული ახალგაზრდა არ იცნობს. გვინდა თანამედროვე ჟღერადობა მივცეთ ამ მუსიკას, რათა ახალგაზრდებმა მოუსმინონ. ჩვენს ჯგუფში მღერის 39 წლის ალეკო ნაცვლიშვილი, რომელსაც სასწაული ხმა აქვს და უნიჭიერესი პიროვნებაა. ის ბავშვობიდან სულ ხალხურ სიმღერებს მღეროდა. ქართული ფოლკლორის სიმღერა ჯგუფში თითქმის ყველას გვეხერხება.

– რას იტყვით მომავალი ალბომის შესახებ?

დათო: – შოუ-ბიზნესში თუ მუსიკოსი ჭკვიანად იქცევა, ყველაფერს მიაღწევს. ეს მონდომებაზეა დამოკიდებული. თუ ჭკვიანად გააკეთებ ყველაფერს და სწორ გზას დაადგები, ამ მხრივ საქართველოში რაღაც წარმატებას მიაღწევ.

– რას ნიშნავს „ჭკვიანად მოქცევა“ და „სწორი გზა“?

გურამი: – თავად მუსიკის შექმნას და კეთებას. ცოცხალ მუსიკაში ვისაც ვიცნობ, მართლაც ჭკვიანები არიან. იციან, რას და როგორ აკეთებენ.

დათო: – აქ მუსიკოსის საშუალებებიც უნდა აღვნიშნოთ. ჩვენთან არიან გიტარისტები, რომლებიც გიტარას „ჭამენ“, მაგრამ არა აქვთ ნორმალური გიტარის შეძენის საშუალება და გრიფმოტეხილ ინსტრუმენტზე უკრავენ. თუ მუსიკოსს გასაქანი ექნება, ის იტყვის თავის სათქმელს, თუ არა და დაიჩაგრება. საქართველოში ცოცხალი მუსიკა ჯგუფს კბილებით გააქვს.

– თუ აპირებთ თქვენი შემოქმედების საქართველოს ფარგლებს გარეთ გატანას? დღეს ბევრ ჯგუფს მიაჩნია, რომ დასავლეთში ვერავის გააკვირვებს.

დათო: – ალბომის ჩაწერის შემდეგ, 8-9 თვეში ისევ შტატებში მივდივარ. წინასწარ არ მინდა ვილაპარაკო, მაგრამ ვაპირებ იქ ჯგუფის წაყვანას. ამერიკელ მსმენელს ჩვენ უბრალო პოპით ვერ გავაკვირვებთ, ხოლო თანამედროვე არანჟირებით გაკეთებული ფოლკლორით იქაურ მსმენელს დავაინტერესებთ. თავად მინახავს, რომ ამერიკელები ჩვენს ხალხურ სიმღერებს ზოგჯერ ქართველებზე უკეთ მღერიან. ჩვენი ფოლკლორი ბევრს ნიშნავს ჩვენთვის და მათთვისაც.

გურამი: – თუ ადამიანმა ჩათვალა, რომ დასავლეთში მასზე უკეთესი შემსრულებლები არსებობენ, მაშინ აქაც შესაძლოა მასზე უკეთესები გამოჩნდნენ და ჯობს, საერთოდ დაანებოს მუსიკას თავი.

– როგორც ახალგაზრდა მუსიკოსები, რას ფიქრობთ, როგორი მუსიკა იჟღერებს უახლოეს მომავალში?

დათო: – მე მგონი, უახლოეს 5-6 წელიწადში ჩვენთან ცოცხალი მუსიკა აღორძინდება. ფონოგრამაზე მომუშავენი დღეს აპარატურის უვარგისობასა და არქონას იმიზეზებენ. ფინანსებზეა დამოკიდებული, თუ როგორი აპარატურა და სტუდიები იქნება. ამასწინათ ჩვენი ახლობელი ჯგუფები ერთ კონცერტზე ცოცხლად გამოდიოდნენ. ჩვენ მაყურებლებთან ერთად ვუსმენდით ამ შესანიშნავ კონცერტს. ერთ-ერთმა მუსიკოსმა თქვა, რომ საქართველოდან მივდივარ, ეს ბოლო კონცერტია და დაკვრას ჩამოსვლის შემდეგ გავაგრძელებო. ამ დროს ერთ-ერთმა მაყურებელმა შესძახა: თუ წახვალ, სულ აღარ ჩამოსულხარო (!). ჩვენთან მსმენელი მასა ცოცხალ მუსიკას სათანადო პატივს არ სცემს და ეს აპარატურის უქონლობის ბრალიცაა.

გურამი: – კიდევ იმის ბრალიცაა, რომ ჩვენში მოდაში შემოვიდა სცენიდან ხელების ქნევა. ცოცხალი შესრულების დროს კი მუსიკოსი ხელებს ვერ იქნევს. ქართველები ვერ გავერკვიეთ, რომ არსებობს მუსიკა, რომელშიც ხელებს იქნევენ და არსებობს მუსიკა, რომელსაც უნდა მოუსმინოთ.

დათო: – ამერიკაში ვუკრავდი ზანგ რეპერებთან ერთად დასარტყამებზე. მაგრამ ეს იყო აბსოლუტურად ცოცხალი რეპი, სადაც ცოცხალი ინსტრუმენტები უკრავდნენ. ეს ზანგები ძალიან ძლიერები იყვნენ და მათგან ბევრი რამ ვისწავლე. მაგრამ აქ ჩვენს ჯგუფს ცოცხალი რეპის დაკვრა კონცერტზე არ გამოგვივიდა კარგად.

– რას უსურვებთ თქვენს მსმენელებს და ჩვენი ჟურნალის მკითხველებს?

გურამი: – მსმენელებს ვუსურვებ, დაეფასებინოთ მუსიკოსის შრომა.

დათო: – დიდ მადლობას გიხდით თქვენ და ჟურნალ „ვარსკვლავებს“ გაწეული დახმარებისათვის. მსმენელს ვუსურვებ, არა მარტო ჩვენთვის, არამედ ყველანაირი მუსიკისთვის ესმინოს. თქვენ ბევრ ინტერვიუს, წინსვლასა და ბევრ მკითხველს გისურვებთ.

გამოქვეყნდა 2001 წლის 11 აპრილს, ჟურნალ „ვარსკვლავებში“