ბაჩი ქიტიაშვილი – დღევანდელი როკ-მუსიკა კარგად მივიწყებული ძველია

ბაჩი ქიტიაშვილთან ეს ინტერვიუ ჩაწერილია 2001 წლის თებერვალში. მაშინ პირველად შევხვდი საქართველოში როკის პიონერს. ჩვენ ბევრი ვისაუბრეთ დიქტოფონის გარეშე და ბოლოს შევთანხმდით, რომ შეკითხვებს ხელით ჩამოვწერდი და მუსიკოსიც თავად დაწერდა პასუხებს. რამდენიმე დღეში ბაჩიმ ხელნაწერი გადმომცა. მაშინ თბილისში რამდენიმე თვის გადმოსული ვიყავი და ჟურნალ „ვარსკვლავებში“ ვმუშაობდი. აღნიშნული მასალა სწორედ ამ ჟურნალში დაიბეჭდა. ამას წინათ ხელნაწერის გაყვითლებულ ფურცლებს შემთხვევით გადავაწყდი ჩემს ძველ ბლოკნოტებს შორის და დიდი სიამოვნებით გიზიარებთ.

მედიტაციური ხასიათის ირაკლი ჩარკვიანი ბეთჰოვენის ნიღბით ღრუბლებში

მახსოვს, ინტერნეტში ჩემს მეგობართან ერთად ხეტიალის დროს წავაწყდი ცნობილ ანდერგრაუნდში მომღერალი ქალის PJ Harvey-ის ვებ-საიტს, სადაც მის ავტობიოგრაფიულ მონახაზებში უბრალოდ რამდენიმე სიტყვა ეწერა. „PJ Harvey დაიბადა“ და მორჩა. დღევანდელი ჩემი ინტერვიუს შესავალს ცნობილ ქართველ ანდერგრაუნდ მუსიკოსთან – ირაკლი ჩარკვიანთან ანალოგიურად დავიწყებ.

ირაკლი ჩარკვიანი დაიბადა და ცხოვრობს თბილისში. დაამთავრა სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთ ევროპის ენების ლიტერატურის ფაკულტეტი. ფლობს ინგლისურ ენას. როკ-მუსიკაში 80-იანი წლებიდანაა, უკრავდა ჯგუფებში „ტაქსი“ და „საბავშვო მედიცინა“, წერდა „რეაქტიულ ლექსებს“. 

მისი პირველი სოლო ალბომი Svan Songs გამოვიდა 1993 წელს და იგი გერმანიის ქალაქ კიოლნში ჩაიწერა. ამ ალბომის სამი სიმღერა „ქაღალდის გემი“ („მე გადავცურავ ზღვას“), „მენატრები“ და „ჰგავდე სხვას“ მაშინვე ჰიტებად იქცა. ჩემის აზრით, აღნიშნული ალბომი ერთ-ერთი საუკეთესო პროდუქტია ქართული ანდერგრაუნდის და საერთოდ, საქართველოს როკ-მუსიკის მცირე ისტორიაში როგორც მუსიკალურად, ასევე იდეურად. 

1998 წელს ირაკლი ჩარკვიანი უშვებს მეორე სოლო ალბომს „აფრენ“. მასში გაჩნდა ელექტრონული ჟღერადობის ოთხი კომპოზიცია, რომელიც მუსიკოსმა დიდ ბრიტანეთში დადა დადიანთან ერთად ჩაწერა. ტელემაყურებელი უკვე გაეცნო ირაკლის სამ ახალ სინგლს, რომლებიც, სავარაუდოდ, მის მომავალ ალბომში აჟღერდება. ირაკლისთან ეს ინტერვიუ ტელეფონის საშუალებით ჩავიწერე.

* * *

– ირაკლი, თქვენი აზრით, რა არის როკი, – ეს ხელოვნებაა თუ უფრო სოციალური მოვლენა?

– სოციალური მოვლენაც არის და ხელოვნებაც.

– თქვენთვის რას ნიშნავს ანდერგრაუნდი?

– ეს არის ადგილი მიწის ქვეშ.

– მიგაჩნიათ, რომ მიწისქვეშ ცხოვრობთ?

– მე მგონი, ადამიანი მიწისქვეშაც ცხოვრობს და მიწის ზემოთაც ამოდის ხოლმე. მერე ისევ ჩადის და ისევ ამოდის...

– თუ მიგაჩნიათ, რომ საქართველოს ანდერგრაუნდში არსებობს მძლავრი მოძრაობა?

– ანდერგრაუნდი არ არის მოძრაობა. მასში ყოფნა უბრალოდ უნდება ადამიანს.

– მსოფლიოს თანამედროვე მუსიკაში რომელ შემსრულებლებს სცემთ პატივს და თქვენი შემოქმედების დასაწყისში რომელიმე მათგანს თქვენს მუსიკაზე თუ მოუხდენია გავლენა?

– არავის დავასახელებ, რადგან ჯობს, ყველამ საკუთარი თავი დაასახელოს. მსოფლიოში ყველას ყველაზე აქვს გავლენა. ვფიქრობ, თუ ადამიანი ამ საუკუნის კულტურულ პროცესებშია ჩართული, ის განიცდის გავლენას. კონკრეტულად ვიღაცეების დასახელება, მე მგონი, არ ღირს.

– ირაკლი, თქვენს ახალ სიმღერაში ამბობთ – „მე აღარ გადავცურავ ზღვას“, რატომ? 

– იმიტომ, რომ მე ის უკვე გადავცურე. უკან დაბრუნება რაღა საჭიროა? ერთხელ უნდა გადმოცურო ზღვა, მეორედ უკვე აღარ არის საჭირო. 

– პოეზიის „რეაქტიულ კლუბთან“ თუ გაქვთ კავშირი?

– აბსოლუტურად არანაირი. მეგობრები კი მყავს, მაგრამ უკვე მეექვსე წელია მასთან შემოქმედებითი ურთიერთობა აღარ მაქვს.

– „ჯეოსელის“ ჟურნალ „დიALOგის“ მეორე ნომერში დაიბეჭდა ფრაგმენტი („შავიმე“) თქვენი რომანისა „მშვიდი ცურვა“. დამთავრებული გაქვთ თუ არა ეს რომანი და თუ აპირებთ მის დაბეჭდვას?

„ჯეოსელის Top 20“ – ყველაზე რეალური ჰიტ-აღლუმი საქართველოში

„არის კონტაქტი?“ – ეს ის სიტყვებია, რომელიც ქართველმა ტელემაყურებელმა სერგი გვარჯალაძის გადაცემა „კომუნიკატორის“ პირველივე გამოშვებიდან აიტაცა. ამ გადაცემას მოჰყვა „ასი სამუშაო ადგილი“ და „ჯეოპოპი“, რომელიც იმთავითვე ქართული მუსიკალური შოუბიზნესით დაინტერესდა. პროგრამა მოიცავს რამდენიმე რუბრიკას, მათ შორისაა: „თემა“ და „ცოცხალი“, რომელიც ნებისმიერ საინტერესო ჯგუფსა და შემსრულებელს შესაძლებლობას აძლევს, ცოცხლად წარსდგეს ტელემაყურებლის წინაშე. გასული წლის შემოდგომიდან „ჯეოპოპში“ გაჩნდა სპეცრუბრიკა (ერთგვარი გადაცემა გადაცემაში) „ჯეოსელის Top 20“, რომელიც მიჰყავს ნენე კვინიკაძეს. ამ სპეცრუბრიკაში უცხოელ შემსრულებლებს, ჩვენდა საბედნიეროდ, ტოლს არ უდებენ ქართველებიც. ზემოთ ჩამოთვლილ გადაცემებზე სერგისთან ერთად მუშაობენ: გიგი, მაკა, გიო, ზურა, ქეთი, თეონა, მზია, ნენე და სხვები. „კომუნა“ უახლოეს მომავალში ახალი პროგრამების მომზადებას აპირებს, რომელთა შესახებ ინფორმაციას აუცილებლად მოგაწვდით.

* * *

ნენე (ნესტან კვინიკაძე): კვირაში ერთხელ, სამშაბათობით მაყურებელს ვაცნობ „ჯეოსელის Top 20“-ის შედეგებს. კვირიდან კვირამდე ჩვენი ოპერატორები – გიგი და მზია, ქართულ რადიოებზე დაყრდნობით მართავენ ოცეულის შედეგებს, ანუ ვინც უფრო ხშირად ტრიალებს, გადადის მაღალ ადგილებზე და ამის შემდეგ დგება ჰიტ-აღლუმი. იგი მთლიანად დამოკიდებულია იმ მსმენელზე, რომელიც რადიოში რეკავს და ითხოვს ამა თუ იმ სიმღერას.

– როგორ გახდი „კომუნას“ გუნდის წევრი?

– ადრე „კომუნას“ რამდენიმე წევრთან ვმეგობრობდი და ერთ დღეს შემომთავაზეს წამყვანობა. ალბათ, ორი კვირა მთხოვდა სერგი, რომ დავთანხმებოდი. ბოლოს მან განმიცხადა: აქ ყოველდღე დაგიბარებ და სანამ არ დაგითანხმებ, თავს არ დაგანებებო. ბოლოს მაინც თავისი გაიტანა. სერგი პატარაობიდან მახსოვს. ალბათ, ის ადამიანია, რომელზეც ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ ჩემი თანამშრომელი გახდებოდა, ოღონდ არა იმიტომ, რომ ეს მიუღწევლად მესახებოდა (იცინის).

– ნენე, მიახლოებით მაინც მითხარი შენი საოცნებო Top 20-ეული. 

– ასე კონკრეტულად ვერ გეტყვი. ბევრი მომწონს, ტომ უეიტსით დაწყებული, სტივ უანდერით დამთავრებული. ოცზე მეტი გამოვა. მაინც ველოდები იმ დღეს, როდესაც „ჯეოსელის Top 20“ მიახლოებით მაინც იქნება ისეთი, როგორიც ჩემი ოცნების ოცეულია. მე რაღაცებს ვწერ და მუსიკა წერის განწყობაში მეხმარება. გამოშვებული მაქვს კრებული მეგობართან ერთად, სადაც შესულია ჩემი მოთხრობები. მალე, ალბათ, გამოვა ჩემი კიდევ ერთი წიგნი. გაზაფხულზე კი მინდა გამოვცე ახალი მოთხრობებისა და რადიოპიესების კრებული.

– ნენე, შენს საფირმო გარეგნობაზე ვინმე თუ ზრუნავს? 

– ვიზაჟს, გრიმს ქეთი მესხი მიკეთებს. ჩაცმულობაში სერგისაც შეაქვს შესწორებები და ქეთისაც. ჯერ კიდევ ვერ ვიტყვი, რომ რაღაც სტილი მოვძებნეთ-მეთქი. ვნახოთ, საბოლოოდ როგორი იქნება „ჯეოსელის Top 20“-ის წამყვანი.

* * *

სერგი გვარჯალაძე: „კომუნიკატორი“ სტანდარტული სატელეფონო თოქ-შოუა, რომელიც, რასაკვირველია, ჩვენი გამოგონილი არაა. ეს უფრო რადიოს ფორმატია. განსხვავება იმაშია, რომ მაყურებელი აქ წამყვანს, მის რეაქციას ხედავს. ამის გარდა, ხდება სტუმრების ინტეგრაცია, ვიყენებთ ოთახს, ცოტა დრამატული სცენებიც გვაქვს. წელიწადნახევრის წინ გერმანიაში ჩასვედი ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ თოქ-მასტერ დომიანესთან. მას აქვს ღამის თოქ-შოუ „დომიანე“. მაინტერესებდა, გადაცემის მომზადების სტრუქტურა. მან მიმიწვია, მესაუბრა და ერთი კვირის განმავლობაში კარგი პრაქტიკა გავიარე. იქაურები სერიოზულად დამეხმარნენ. სატელეფონო ჩართვებისთვის ისეთ რამეებში გამარკვიეს, რაც მაყურებელმა არ უნდა იცოდეს, რადგან ეს მან, შესაძლოა, ცუდად გამოიყენოს. ამ მხრივ ჩვენ პრეს-სელექციით ვმუშაობთ, ანუ მაყურებელი პირდაპირ ვერ ხვდება ეთერში. ვიყენებთ ხუთარხიან ტელეფონს, ხოლო ჩვენი შერჩევის პრინციპი პროფესიული საიდუმლოა. 

ეს ფორმატი ჩვენ გავაქართულეთ, ჩამოვაყალიბეთ და პირველ არხს შევთავაზეთ, რომელიც გამოგვყვა. ეს იყო რისკი. ჯერ ერთი, მე წასული ვიყავი და 7 წელი ეთერში არ გამოვჩენილვარ, მაგრამ ჩვენ წინასწარი კვლევაც ჩავატარეთ. ვიცოდით, რომ საქართველოში არსებობდა ასეთი ტიპის რადიოგადაცემები და გვქონდა კიდევ ერთი ტელეპროგრამა „ფსიქო“, სადაც ხალხი გადაცემაში რეკავდა. მივედით დასკვნამდე, რომ მაყურებელი მზად იყო კომუნიკაციის ამ საშუალებისთვის.

– ორიგინალური დეკორაციის იდეა ვისია?

მაცაცო სებისკვერაძე – ძნელია გახდე საყვარელი კომპოზიტორი

ჭეშმარიტად სახალხო კომპოზიტორს, მრავალი ტკბილხმოვანი ქართული სიმღერის ავტორს, ქალბატონ რუსუდან (მაცაცო) სებისკვერაძეს მკითხველთა წინაშე განსაკუთრებული წარდგენა არ სჭირდება. ქ-ნი მაცაცო ცდილობს, ხშირად არ მოხვდეს ჟურნალ-გაზეთების ფურცლებზე, რადგან მიაჩნია, რომ პიროვნების ხშირი რეკლამირება ამ ხელოვანს, მის შემოქმედებას მოსაბეზრებელს ხდის, რაშიც მე პირადად არ ვეთანხმები, რადგან ჩვენი მომავალი თაობა უნდა იცნობდეს იმ კომპოზიტორს, რომლის სიმღერებსაც ღიღინებს დიდი თუ პატარა. რუსუდან სებისკვერაძესთან ეს საუბარი ჩავწერე ერთ ჩვეულებრივ უშუქო დღეს კომპოზიტორის ბინაში, სწორედ იმ როიალთან, სადაც ქ-ნ მაცაცოს მისი აურაცხელი ლამაზი სიმღერა შეუთხზავს.

* * *

რუსუდან სებისკვერაძე: – წარმოშობით ზესტაფონელი, იმერელი გახლავართ და უზომოდ შეყვარებული ვარ იმერეთზე. თუ ხელში ჩამივარდება ლექსი იმერეთზე, მომეწონა და გულზე მოხვდა, არ არსებობს, აუმღერებელი დავტოვო. გულს მეფონება ხოლმე, როდესაც ქუჩაში იმერულ აქცენტს გავიგონებ. 

თბილისში ნიჭიერთა ათწლედი (მუსიკალური სკოლა) და კონსერვატორია დავამთავრე. ამ უკანასკნელში სწავლის დროს დავიწყე სიმღერების წერა. უკვე 35 წელია სიმღერებს ვწერ. ჩემი მეუღლე – ედუარდ გერსამია ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორია. მყავს ორი შვილი: დათო ტელევიზიაში მუშაობს, მარიკა კი ჟურნალისტია, ახლა ასპირანტურაში სწავლობს. მარიკასგან მყავს შვილიშვილი, პატარა ლიზიკო, რომელიც ძალიან მაგიჟებს და როგორც ყველა, მეც ასევე დაფეთებული ბებია ვარ. ვცხოვრობ მოკრძალებულად, გადამეტებული რაღაცების გარეშე.

– ქ-ნო რუსუდან, ასეთ გაჭირვებულ ქვეყანასა და ყოფაში როგორ ახერხებთ ასეთი ლამაზი სიმღერების შექმნას?

– (იცინის) ამაზე უარესი რაღა უნდა იყოს? მაგრამ ამაზე უარესიც რომ იყოს, ალბათ, ყველა ადამიანმა თავისი საკეთებელი მაინც უნდა აკეთოს. ჩვენ კარგ პირობებში დაბადებულ კარგ იდეებს ვერ დაველოდებით. ძალიან იშვიათად, ვინმეს რაიმე კარგ გარემოში შეექმნას.

– ე.ი. გასაჭირი დადებითად მოქმედებს?

– არა, დადებითად არ მოქმედებს. ადრე ზამთრის განმავლობაში სულ როიალთან ვიჯექი ხოლმე. ახლა ყველა ოთახს ვეღარ ვათბობთ და ინსტრუმენტთან ნაკლებ დროს ვატარებ. ქართველები ძალიან გამძლე ხალხი გამოვდექით. ადრე მაღიზიანებდა, რომ ამბობდნენ, რაც კარგები ვართ, ქართველები ვართო. რაც დრო გადის, ვრწმუნდები, რომ მართლა გადასარევი ხალხი ვართ: ამტანები, დათმობები, მომთმენები. არ ვკვდებით მტრების ჯინაზე, ჩვენს გასაკეთებელს მაინც ვაკეთებთ.

– აქედან გამომდინარე, თავს ბედნიერად თუ გრძნობთ?

– ბედნიერება ხომ ფუფუნება არაა? ბედნიერებაა სიყვარული და შვილები. სიყვარული არ მაკლია, ყოველ ფეხის ნაბიჯზე ვგრძნობ და ეს მაკეთებინებს ყველაფერს, თორემ პირობები როდის გაუმჯობესდება, რა ვიცით? არც შვილები მყავს ისეთი, მშობლებს პრობლემებს რომ უქმნიან. ორივენი ჭკვიანები და წესიერები არიან. ბედნიერება იქნება, ჩვენი ქვეყანა უფრო დაწყნარებული, მშვიდი და უკეთეს პირობებში იყოს, რათა მეტის გაკეთება შევძლოთ.

– ქ-ნო რუსუდან, როგორ წერთ სიმღერებს, ლექსიდან მოდის მელოდიის მოტივი თუ მელოდიას არგებთ ლექსს?

– ამაზე ხშირად კამათობენ. ყველას თავისი მეთოდი აქვს. მე დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ ტექსტს, რადგან სიმღერა ხომ მარტო მუსიკა არაა? თუ მარტო მუსიკის შექმნა გსურს, მაშინ დაწერე ინსტრუმენტული. თუკი სიმღერას წერ და ე.ი. „პესენნიკი“ (სიმღერების ავტორი – ლ.გ.) ხარ, ლექსი ისეთივე ფასეული უნდა იყოს, როგორც მელოდია. ლექსმა უნდა მოგცეს მელოდიის შექმნის საშუალება. 

დღეს დაწერილ სიმღერათა უმრავლესობაში იყენებენ ძირითადად უცხოურიდან გადმოღებულ რაღაც მელოდიას, რომელშიც რითმაც კი იმ უცხოურ ენაზეა მისადაგებული. ქართულ მეტყველებას და ქართულ სიტყვას სხვანაირი მუსიკალურობა და რითმა აქვს. დღეს უზღვავი ინფორმაცია შემოდის ჩვენში, რაც თავისებურ გავლენას ახდენს ყველაზე. ამ სიმღერათა ტექსტებში ასე მგონია, სულ ერთი და იგივე სიტყვები ტრიალებს: „სიზმარში“, „წვიმაში“, „მენატრები“, „მიყვარხარ“, „მოდი ჩემთან“, „მე მოვალ შენთან“ და მორჩა. რაღაც განსხვავებული თემატიკა ხომ უნდა იყოს? თანაც, ამ სიტყვებზე ქართული მეტყველების წესებიც დარღვეულია. 

ჯგუფი „პარალელი“

ირაკლი გოჩალეიშვილი: „თბილისში ახლა რომ წაიქცე – გაგთელავენ“

დღეს წარმოგიდგენთ ქართულენოვან თბილისურ ჯგუფს „პარალელი“, რომლის მიერ გასულ წელს გამოსული მაგნიტოალბომის („შორს“) ყდას ამშვენებს ჟურნალ „ვარსკვლავების“ ლოგოტიპი, როგორც ამ ალბომის საინფორმაციო მხარდამჭერი. „პარალელი“ 1998 წელს შეიქმნა და მისი წევრები არიან: ზაზა ხარაზიშვილი (ლიდერ-გიტარა, ვოკალი), ირაკლი გოჩალეიშვილი (ბასი, ვოკალი), დიმიტრი სანიშვილი (რიტმ-გიტარა) და კახა გურასაშვილი (დასარტყამები). კვარტეტი ასრულებს მსუბუქ როკს, მშვენიერ ბალადებს. „შორს“ მოეწონება ყველას, ვისაც მოსწონს მელოდიური როკი. მე ვესაუბრე ჯგუფის ბასგიტარისტს ირაკლი გოჩალეიშვილს, რომელიც პროფესიით ჰიდრომელიორატორია. გარდა ამისა, არის მხატვარი. ირაკლის გამოქვეყნებული აქვს საკუთარი მოთხრობები და ლექსები ჟურნალებში „დროშა“ და „მნათობში“.

ირაკლი გოჩალეიშვილი – „ჯგუფი „პარალელი“ მე და ზაზა ხარაზიშვილმა ჩამოვაყალიბეთ. ზაზა ადრე „ბითლზებს“ უკრავდა. მერე ცოლი მოიყვანა, ბავშვი შეეძინა და მუსიკას თავი დაანება. იმ მომენტისათვის მეც ჩამოვედი ჯარიდან. ზაზას რამდენიმე ჩემი სიმღერა ვაჩვენე. ძალიან მოეწონა და გიტარაზე თავისი სიმღერებიც მიმღერა. მერე შევიძინეთ ინსტრუმენტები. გვქონდა სარეპეტიციო და ბავშვებს ვასწავლიდით. შემდეგ ხელში ჩაგვივარდა 100 დოლარი და ჩავწერეთ სიმღერა „ნახე როგორ თოვს“, რომელიც მივიტანეთ „აუდიენციაში“, კერძოდ ბიბის გადაცემაში Лучшая двадцатка от Биби. ეს მოხდა შემთხვევით. სიმღერამ რამდენიმე კვირაში საპრიზო ადგილზე გადაინაცვლა. ჩვენ დავიწყეთ მუშაობდა და ჩავწერეთ ეს შარშან გამოსული ალბომი „შორს“.

ჩვენ გვიყვარს უფრო როკენროლში მუშაობა, მაგრამ მთლიანობაში ეს არ არის სუფთა როკენროლი, ალბომში შესული ორი სიმღერის გარდა. დანარჩენი არის ბალადები. ადრე გვქონდა ჯაზური ელემენტებიც, რომლებიც შემდეგ ამოვაგდეთ, რადგან ალბომს არ მოუხდებოდა, სხვა იერს მისცემდა. 

– ირაკლი, პირადად რომელი უცხოური ჯგუფი მოგწონს და ბოლოს ვისი ალბომი მოგეწონა?

– ძალიან გვიყვარს Oasis, რომელმაც შარშან ორი კარგი ალბომი ჩაწერა. კიდევ მომწონს Red Hot Chili Peppers. მის ბასისტ ფლიზე მართლაც ჭკუას ვკარგავ. ძალიან მომეწონა ამ ჯგუფის ბოლო ალბომი Californication.

– ტექსტებს თუ ანიჭებ მნიშვნელობას და, საერთოდ, მუსიკასა და ტექსტს ვინ წერს „პარალელში“? 

– ტექსტს დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებთ. რა თქმა უნდა, მელოდიასაც, რომელიც თვითონ გვიბიძგებს, რა სტილის ლექსი უნდა დაიწეროს ვთქვათ სიყვარულზე, პოლიტიკას საერთოდ არ ვეხებით. მუსიკასა და ტექსტს ზაზა და მე ვწერთ. 

– რომელ ქართველ მუსიკოსებს სცემთ პატივს?

– კაკო ვაშალომიძეს. მოგვწონს თემურ ყვითელაშვილიც. განსაკუთრებით მისი ალბომი „ნოსტალგია“. ყველაფერი ბაჩი ქიტიაშვილმა დაიწყო. ძლიერი ახალგაზრდობა წამოვიდა, რომლებიც კარგად უკრავენ როკს. იყო პერიოდი, როდესაც როკენროლს უკრავდა ჯგუფი „ბიჭები როკენროლიდან“, მაგრამ ისინი უფრო კლასიკას მღეროდნენ. ალტერნატივიდან ძალიან მომწონს ირაკლი ჩარკვიანი. გენიალურია მისი პირველი ალბომი Svan Songs და სიმღერები „ქაღალდის ნავი“, მენატრები“... ამ ლამაზი კომპოზიციების შემდეგ გამიკვირდა, როგორ დაწერა მან „შენ აფრენ“, მაგრამ კაცია და გუნება. ალბათ ამ ცხოვრებას შეხედა და თქვა, შენ აფრენო. მე უფრო ბალადების მოყვარული ვარ. 

– რომელ ენაზე უნდა შეასრულოს ქართველმა მუსიკოსმა სიმღერა?