პოპულარული ჯგუფის, „ვაკის პარკის“ ფრონტმენი ზაზა ხუციშვილი დაიბადა თბილისში 1965 წლის 13 მაისს. 55-ე სკოლაში სწავლის შემდეგ დაამთავრა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. უკრავდა დადა დადიანის ჯგუფში „რვაფეხა“, შემდეგ იყო „ჯუპ-ბოქსი“, რომელიც 1990 წელს დაიშალა. 1996 წელს მან ჩამოაყალიბა „ვაკის პარკი“. მალე ჯგუფმა ქართველ მსმენელში დიდ აღიარებას მიაღწია. „ვაკის პარკი“ ხშირად სტუმრობს „ბითლზ-კლუბს“. ზაზას ვესაუბრე ახალი ალბომის გამოსვლის მიჯნაზე, რომელსაც „ვაკის პარკი მეგობრებთან ერთად“ ჰქვია.
* * *
– რატომ დაარქვით ჯგუფს „ვაკის პარკი“?
– ჯგუფის სახელი უნდა იყოს ადვილად დასამახსოვრებელი და უბრალო. მე მგონი, ნორმალური სახელია. გარკვეული იუმორიც დევს მასში. ვაკის პარკი იყო ის ადგილი, სადაც ჩვენ 1980-იან წლებში ვიკრიბებოდით და, რაც მთავარია, მსოფლიოში არც ერთ სხვა ჯგუფს არ ჰქვია „ვაკის პარკი“.
– ზაზა, ომიანობის და არეულობის წლებში რას აკეთებდი?
– სხვადასხვა რამით ვიყავი დაკავებული, ბიზნესითაც კი. იმ პერიოდში გერმანიაშიც ჩავედი და იქ კლუბებში მეგობრებთან ერთად ვუკრავდი. ფაქტობრივად, ეს უშედეგო, დაკარგული 5 წელი აღმოჩნდა, რადგან მხოლოდ კლასიკურ, სტანდარტულ როკ-ენ-როლს ვუკრავდით, სადაც ნაკლებად იყო ჩვენი საკუთარი შემოქმედება.
– ახლა რაიმე ბიზნესში თუ ხარ ჩართული?
– არა. ისე, ერთ-ერთი მაღაზიის თანამეპატრონე კი ვიყავი, მაგრამ ესეც ისევე წარუმატებელი აღმოჩნდა, როგორც ადრე წამოწყებული ბიზნესი. საკუთარ საქმეს შენ თუ არ უხელმძღვანელე ბიზნესში და მუსიკაშიც, სხვა ვერ გაგიკეთებს.
– მუსიკაში ყოფნით თუ ინახავ თუნდაც საკუთარ თავს?
– როგორი ეკონომიკური მდგომარეობაც მაქვს, ისე ვცხოვრობ, ისეთივე მანქანა მყავს, ისევე ვიცვამ. მუშნი ზარანდიას ენით რომ ვთქვათ: „კაცი უნდა ეყოს თავის ხელფასს“ (იცინის).
– ზაზა, არის თუ არა „ვაკის პარკი“ კომერციული ჯგუფი?
– ყველა ჩვენი კონცერტი კომერციულად წარუმატებელი იყო. მოსწონთ, მაგრამ ისეთი ტალღა არ აგორებულა, ზოგიერთ სხვა ჯგუფს რომ ახასიათებს. ანუ ატყდება ხოლმე ბუმი, მითქმა-მოთქმა და ერთი წელი, ამ ჯგუფის სახელი ყველას პირზე აკერია. მის კონცერტებს მაქსიმალური დასწრება აქვს. ჩვენ კი ნელი სვლით მივდივართ და გარკვეული, ჩვენთვის შესაფერისი ადგილი გვიჭირავს. უკვე წელიწადია სტუდია „მაესტროსთან“ ვთანამშრომლობთ. ჩვენ პროდიუსირებას ისინი ეწევიან, ამიტომ მომავალში შესაძლოა, კომერციულ წარმატებასაც მივაღწიოთ.
– ახალ ალბომზე რას გვეტყვი?
– მას ჰქვია „ვაკის პარკი მეგობრებთან ერთად“ და 2-3 დღეში გამოვა. ყველა დუეტი, რაც გაგვიკეთებია, მასში შევა. 4-5 სიმღერა მასმედიაში უკვე დიდი ხანია ტრიალებს. ალბომში არის დუეტები ნანი ბრეგვაძესთან, მერაბ სეფაშვილთან, ეკა მამალაძესთან, ქეთი ფარესაშვილთან და სხვებთან. აგრეთვე გავაკეთეთ ქიშო გლუნჩაძის „პატიების დღე“. ამ თემატიკის სიფაქიზე, – რასაც ჰქვია, პოპულარული ქართული სიმღერების გადაკეთება, – გამოიწვია იმან, რომ ნაწარმოებების პირვანდელი ვარიანტი მსმენელს უკვე გონებაში უზის. ყველაზე ცუდია ეს მაშინ, როცა შეჯიბრის სახეს იღებს. როდესაც გინდა ისინი შეასრულო, მაშინ ბევრად უკეთესად უნდა იმღერო, რომ შენი ვარიანტი მსმენელისთვის მისაღები გახდეს. ეს ძალიან ძნელია, თუნდაც ქ-ნი ინოლა გურგულიას სიმღერა „ქარი კვლავ არხევს“ უკვე ჩაწერილია ისტორიაში ოქროს ასოებით. ეს რომანსი იმავე ფორმით რომ შეგვესრულებინა, მსმენელი გულგრილად შეხვდებოდა. გადაკეთებისას სიმღერას ისე ვუდგები, თითქოს არ მომისმენია და ვთქვათ, კომპოზიტორმა მომიტანა შესასრულებლად. აღნიშნული სიმღერის ჩვენ ვერსიაში მაინც გავიხსენეთ ავტორისეული ვარიანტები, გამოვიყენეთ ფორტეპიანოს და ქ-ნ ინოლას ხმა, მაგრამ კონცეფცია, რამდენიმე აკორდიც კი შევცვალეთ.
– საახალწლო „საუკუნის ნოსტალგიაში“ რას აკეთებდი?
– ამ პროექტის მუსიკალური ხელმძღვანელი ვიყავი. ეს „მაესტროდან“ მამუკა ღლონტმა შემომთავაზა. საახალწლოდ ადამიანი შამპანურს მიირთმევს, ცეკვავს. ამაღლებულ განწყობაზეა და ასეთი არაჩვეულებრივი, ნაცნობი სიმღერების მოსმენა მისთვის სასიამოვნოა. ეს გაკეთდა ახალი წლისთვის ხასიათის ასამაღლებლად და არა სერიოზულ სამუშაოდ. სწორედ ამიტომ გამართლდა საახალწლო პროექტმა.
– ზაზა, შეგიძლია თქვა, რომ რომელიმე ჯგუფის მუსიკაზე გაიზარდე?
– რა თქმა უნდა. ყველაზე დიდი ჯგუფი, რომელსაც ჩემზე გავლენა ჰქონდა, არის „ბითლზი“. იმ 12 ალბომიდან, რაც მათ გააკეთეს, ყოველი მომდევნო წინ გადადგმული ნაბიჯი იყო, შედევრი, როგორც მუსიკალურად, ისე ჩაწერის ხარისხის მიხედვით. მათ მუსიკა შორს იყო გამიზნული, რომელიც დაიხვეწა. შემდეგ მომწონდა „ლედ ზეპელინი“, „პინკ ფლოიდი“. დაკვრა სწორედ ამ ჯგუფების გიტარისტების გარჩევით ვისწავლე. დღეს ჩემთვის საინტერესოა ალტერნატიული მუსიკა, – თუნდაც Red Hot Chili Peppers, Smashing Pumpkins და კიდევ ბევრი. მათი გავლენა, ალბათ, ქვეცნობიერად ხდება. რეპეტიციებზე ვკითხულობ ხოლმე, ეს რამეს ხომ არ ჰგავს-მეთქი. მინდა, რომ ჩვენი დავუკრათ, მაგრამ გავლენას ვერავინ გაექცევა, რადგან იმდენი რაღაც არის შემოჭრილი და თავში გიტრიალებს, რომ ხშირად ვერ იხსენებ, ეს შენია თუ საიდანღაც მეხსიერებაში ჩაგრჩა.
– სოციალურ თემაზე მაქვს ისეთი სიმღერები, როგორებიცაა: „ისევ ისვრიან“, „საქართველოში დაბადებულები“, „დალი“, მაგრამ მსმენელთა შორის მათ რატომღაც რეზონანსი არ მოჰყოლია. საქართველოში დღეს მსმენელს ყველაფერი დაღეჭილი და მორთმეული უნდა. უფრო გაიგებენ, თუ იმღერებ, რომ ალუმინის მავთულები დახსნეს და თურქეთში გაიტანეს, მაგრამ თუ ამას გადატანითი მნიშვნელობით დაწერ, აღარ ესმით. მე არ მიყვარს პირდაპირი მინიშნებებით წერა. რაც სასიყვარულო თემატიკაზეა, მასშიც კი არის ბევრი პრობლემა და ზოგჯერ იუმორიც.
ყველანაირი მუსიკა მომწონს, თუ ის გემოვნებით და პროფესიონალურად არის გაკეთებული. ჩვენში დღეს, სამწუხაროდ, ოთხი ადამიანი შეიკრიბება, ერთ კვირაში ჯგუფს „გამოჩეკავენ“. მერე გამოდიან და ამბობენ, რომ ჩვენ ალტერნატივას ვუკრავთო. იყენებენ აუწყობელ გიტარებს, ღრიალებენ და მიაჩნიათ, რომ უკრავენ. გადახედეთ მსოფლიოს შოუბიზნესს. გაჩდნენ მძიმე ჯგუფები, მერე პანკები, მოგვიანებით „ნიუ ვეივი“ და ა.შ. რომელი მათგანი იყო არამელოდიური? რომელი ჯგუფი იყო არაპროფესიული? პრიმიტიული მუსიკის შემსრულებლებმაც კი, თუნდაც Sex Pistols-ის წევრებმა დაკვრის გარდა ბევრი რამ იცოდნენ. მე არ მჯერა იმ მხატვრის, რომელმაც არ იცის ვაშლის ან პორტრეტის დახატვა, რომელიც გაშლის ტილოს, საღებავებს მიასხამს და შენ მერე ტვინი უნდა იჭყლიტო, თუ რა დახატა. რეალურად ის ავანტიურისტია და არც იცის, რა გააკეთა. მუსიკოსი არ უნდა ჰგავდეს ავანტიურისტს. როგორ შეიძლება, ოთხი კაციდან არც ერთმა დაკვრა არ იცოდეს?
– ზაზა, ოჯახის წევრები როგორ უყურებენ ამ საქმიანობას?
– პირადი ოჯახი არა მყავს. ის, რომ დღეს მუსიკას ვუკრავ და ბევრი რთული პერიოდი გამოვიარე, თუნდაც კომუნისტური, ჩემი ოჯახის დამსახურებაა. სამწუხაროდ, აღარ მყავს მამა, რომელმაც სიცოცხლეში ძალიან შემიწყო ხელი. ჯერ კიდევ 1985 წელს ამერიკული „ფენდერის“ გიტარა მიყიდა, რაც უდიდესი სტიმული იყო და საერთოდ, ყველანაირად მეხმარებოდა. ოჯახიდან უდიდესი ხელშეწყობა მქონდა.
– „ვაკის პარკის“ ახალ სიმღერებს როდის მოვისმენთ?
– დიდი ხანია კონცერტებზე არ დაგვიკრავს, ამიტომ ბიჭები ახლა სახლებში იმეორებენ ყველაფერს. სერიოზულად ვემზადებით, რადგან წინ ტურნეები გველის. დღე-დღეზე სტუდია „მაესტროს“ ორი ხელმძღვანელი, მამუკა ღლონტი, ბაჩო კიკაბიძე და მე გერმანიაში მივდივართ აპარატურის ჩამოსატანად. ამ სტუდიასთან გვინდა პატარა ცენტრი გავაკეთოთ, სადაც მოხდება ხმის ჩაწერა, კონცერტების დაგეგმვა და ვიდეოკლიპების გადაღება.
– ქართველი როკ-მუსიკოსებიდან ვინ მოგწონს?
– არ მინდა ჩამოვთვალო, რადგან ვინმე გამომრჩება და მერე გული დაწყდება. არ არიან ისეთები, ყველანაირად გამართულები რომ იყვნენ. ზოგიერთის იდეური მხარე უფრო მომწონს, ზოგის – საშემსრულებლო. არ შეიძლება არსებობდეს მხოლოდ ქართული ესტრადა და ქართველი ვარსკვლავები. ეს უნდა იყოს გლობალური, როგორც ქართული თეატრი ან ყოფილი ქართული ფეხბურთი, რომელთაც უცხოეთშიც ჰყავდა მაყურებელი. არსებულმა ჯგუფმა იმ დონეებს უნდა მიაღწიოს, რომ პირადად ჩემში კონკურენცია გაუწიოს დასავლელ შემსრულებლებს და სახლში რომ მივალ, მისი ჩართვა და მოსმენა მომინდეს.
– თუ გაქვთ გეგმაში საზღვარგარეთ დაკვრა?
– ჯერჯერობით გამორიცხულია. რეალურად ვიფიქროთ, სად შეიძლება წავიდეს „ვაკის პარკი“? შესაძლოა სადმე მეგობრულ ფესტივალზე წავიდეთ, სადაც არ შევარცხვენთ საქართველოს, მაგრამ საზღვარგარეთ „ვაკის პარკის“ კომერციული საქმიანობა წარმოუდგენელია. მე მყავს გერმანელი მეგობარი მუსიკოსი, რომელმაც ჩვენს ალბომშიც იმღერა და იქ რომ ჩავდივარ, მასთან ერთად კლუბებში ვუკრავ ხოლმე. ის გამომიტყდა, რომ ჩემი კეთილი „თეთრი შურით“ შურს, იქიდან გამომდინარე, თუ რა მდგომარეობაში ვარ აქ, – რომ პრესა, ტელევიზია, რადიო ჩვენით დაინტერესებულია. ამას რომ გერმანიაში მიაღწიო, ალბათ, მილიონნახევრიანი ინვესტიცია მაინც დაგჭირდება. ამიტომ ნებისმიერი ქართველის იქ გასვლას სერიოზული პრომოუშენი უნდა.
რუსეთშიც ყველაფერი შეიცვალა. იმათ ესტრადაზე 10 წლის წინ უფრო ადვილი იყო მოხვედრა. შოუბიზნესი მაფიოზების ხელში აღმოჩნდა. არ მერიდება ვთქვა, რომ თვით MTV-ც სუფთა კომერციული და კორუმპირებული არხია, რომლისთვისაც ერთი მიზანი არსებობს – ფული. პროდუქციის ხარისხი და მუსიკა აღარ არის აუცილებელი იყოს მაღალი. ხშირად გარეგნობის მიხედვით ირჩევა მუსიკოსები და არა ნიჭით.
– მომავალში რითი უნდა განსხვავდებოდეს უცხოური და ჩვენებური შოუბიზნესი?
– ზაზა, რას უსურვებ ჩვენს ჟურნალს?
– პრესაც ისევე თვითმყოფადი უნდა იყოს, როგორც მუსიკა. მგონია, „ვარსკვლავები“ ხშირად ისეთ პრობლემებზე წერს, რომელიც ჩვენი არ არის. ამასწინათ წავიკითხე, რომ ერთ-ერთ ყველაზე უგემოვნო ჩაცმულ მამაკაცად ვარ მიჩნეული. ეს მართალია არ მწყენია, მაგრამ ცოტა უხერხულია საქართველოში ამაზე ლაპარაკი. იქ, უცხოეთში, ამგვარ გამოკითხვებს რომ აკეთებენ, იციან, თუნდაც მადონასა და სტინგს 20 მილიონი უდევს ჯიბეში. მათზე შეიძლება იმსჯელო, რას ყიდულობენ და რას არა. საქართველოში ერთია, რომ თანამედროვე ტანსაცმელი გაცვია თუ არა და მეორეა, რაც გაცვია, იმას როგორ შეიხამებ. მაგალითად, დღეს არ ვყიდულობ ძვირფას, მოდურ ტანსაცმელს, მაგრამ ეს იმას ხომ არ ნიშნავს, რომ გემოვნება არა მაქვს? ჩემი გემოვნება ჩანს ჩემს მუსიკაში. აი, ამის მიხედვით იმსჯელონ. ზოგჯერ კიდევ რაღაც მუსიკალური ათეულები ქვეყნდება, სადაც ჩვენ მე-9 ადგილზე ვართ. საერთოდ, არ მსიამოვნებს იმათთან შედარება, ვინც იქ წერია. თუ მადარებენ, შემადარონ იმ სტილის ჯგუფებს, როგორიც ჩვენია. აბსოლუტურად საერთო რომ არა მაქვს, ის რატომ უნდა იყოს მე-5-ზე და ჩვენ მე-9-ზე ან პირიქით? ისე კი, რა თქმა უნდა, ქართული შოუბიზნესის ხელისშეწყობა კარგი საქმეა და მისასალმებელია.
გამოქვეყნდა 2001 წლის 17 მარტს, ჟურნალ „ვარსკვლავებში“
No comments:
Post a Comment