„ზღვარი“ – როგორი მჩატე სიტუაციაცაა ქვეყანაში, ისეთივე მჩატე მუსიკა იკვრება

მიუხედავად იმისა, რომ ჯგუფი „ზღვარი“ 1999 წელს შეიქმნა. მასში უკვე გამოცდილი მუსიკოსები შედიან, რომელთაც თავიანთი პირველი კოლექტივი – „მირაჟი“ 1994 წელს შექმნეს. 1997 წელს კი როკის მოყვარულები გაეცნენ მათ ჯგუფს „სფინქსი“ (არ აგერიოთ დღევანდელ „სფინქსში“). „ზღვარის“ შემადგენლობაა: კახა ბაციკაძე (ფრონტმენი, ვოკალი, რიტმ-გიტარა, სიმღერებისა და ტექსტების ავტორი), გიორგი მაჩიტაშვილი (დასარტყამები), ლუკა ამირანაშვილი (სოლო გიტარა), გიორგი ზუხბაია და სერგი ლომაძე (ორივე მუსიკისა და ტექსტის ავტორები). ჩემთან საუბარში ჯგუფის წევრთაგან მონაწილეობა მიიღეს სერგი ლომაძემ და გიორგი ზუხბაიამ.

* * *

სერგი ლომაძე: სიმღერების უმრავლესობას ქართულ ენაზე ვასრულებთ. ზოგიერთი მათგანი ნათარგმნი გვაქვს ინგლისურადაც, რადგან ვფიქრობდით და ვფიქრობთ საზღვარგარეთ წასვლაზე. გვინდა წვლილი შევიტანოთ ქართული როკის განვითარებაში, რომელიც ერთ დროს არსებობდა და ახლაც არსებობს, მაგრამ სხვა სტილები უფრო ჩანს. სინამდვილეში როკი ახლაც პოპულარულია, მაგრამ ცდილობენ, რეალური სურათი დამალონ. დღეს ბევრი ცდილობს როკ-ჯგუფის შექმნას. მაგრამ როგორი მჩატე სიტუაციაა ქვეყანაში, ისეთივე მჩატე მუსიკა იკვრება.

გამოცემული გვაქვს ალბომი და გადაღებული გვაქვს ორი კლიპი. ახლა მესამეს ვიღებთ. ჩვენი ყველაზე ძლიერი სიმღერაა „შრამი“, რომელსაც ფილოსოფიური ტექსტი აქვს. ერთ-ერთ კონცერტზე მაყურებელს ხელში ეჭირა პლაკატი წარწერით, „ზღვარი“ ქართული „ბითლზებიაო“. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ჯგუფზე მეტად „ქუინი“ და „ლედ ზეპელინი“ მიყვარს, მაინც გვესიამოვნა და ეს დიდ მიღწევად ჩავთვალეთ.

– რატომ ჰქვია ჯგუფს „ზღვარი“? რისი ზღვარია ეს?

სერგი: გიორგი ზუხბაიას მოთხრობა „ზღვარის“ გამო, რომელიც, ჩემი აზრით, გენიალური ნაწარმოებია და ჯგუფისთვის ამ სახელის დარქმევა ჩემი იდეა იყო. მარტივად რომ ვთქვათ, ეს ის ზღვარია, რომელიც მუსიკის სიძლიერეს დაუდეს. ჩვენ გვინდა როკში ფილოსოფიური და პოეტური სიტუაცია შევქმნათ და დავიწყეთ ახალი მიმდინარეობის შექმნა. ეს ცოტა თავხედური განცხადებაა, მაგრამ ეს ჩვენი ექსპერიმენტია. აქ რაც უნდა გააკეთო, საქართველოდან მაინც არაფერი გავა, სწორედ ამიტომ გვინდა ევროპაში წასვლა, სადაც ყოველთვის ნამდვილი ხელოვნება იმარჯვებს. მაგალითად, რიკი მარტინის კონცერტზე მილიონი კაციც რომ მივიდეს, მას „პინკ ფლოიდს“ მაინც ვერ შეადარებენ. ამაზე მუსიკოსები სიცილით მოკვდებიან. საქართველო უბრალო ქვეყანა ნაღდად არაა, მაგრამ ასეთი მუსიკალური სიტუაცია ჯერჯერობით აქ არ არის.

– რატომ გადაწყვიტეთ მძიმე მუსიკის დაკვრა?

სერგი: ადრე უფრო ჩვეულებრივ როკს ვუკრავდით. მძიმეს დაკვრა ამ ბოლო დროს დავიწყეთ. „შრამი“ ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე სერიოზული მძიმე ნაწარმოებია, რაც საქართველოში დაუკრავთ, რადგან ჩვენს ქვეყანაში სიმძიმეს ნაკლებად იყენებენ. თუნდაც „აუტსაიდერის“ მსგავსი ჯგუფი არ არის ბევრი. ადრე იყო კიდევ ნიჭიერი ჯგუფი „მძიმე ჯვარი“. ჩვენს მიმდინარეობას „რაიმ-როკს“, ანუ პოეტურ როკს ვეძახით. ამ მიმართულებაში ყველა სტილი შეიძლება გამოიყენო, სადაც ტექსტიც და მუსიკაც პოეტური უნდა იყოს.

– სხვა ქართველ მუსიკოსებთან თუ ახორციელებთ ერთობლივ პროექტებს?

სერგი: ჩვენი პირველი კლიპი გავაკეთეთ კაკო ვაშალომიძესთან ერთად. ეს ჩვენთვის დიდი პატივი იყო. ჩემი აზრით, კაკო ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ქართველი როკ-მუსიკოსია.

– თქვენი აზრით, როკი ინტერნაციონალური მოვლენაა თუ ეროვნულ ხასიათსაც ატარებს?

სერგი: როკი ინტერნაციონალურია, მაგრამ ყველა ქვეყნის როკს თავისი ხასიათი აქვს. თუნდაც ინგლისური როკი ძალიან განსხვავდება ამერიკულისგან. ზოგიერთს კი ერთი ჰგონია. ზოგი Guns’N’Roses მუსიკას ვერ არჩევს Led Zeppelin-სგან. Soft Eject-მა შენთან ინტერვიუში Guns’N’Roses-ს პოპ-ჯგუფი უწოდა. ალბათ მართალია. მაგრამ ჩვენს ქვეყანაში, სამწუხაროდ, დღესაც არ არის ასეთი მაღალი დონის ჯგუფი.

– ადვილია საქართველოში, იყო როკ-მუსიკოსი?

სერგი: ძალიან ძნელია. ადრე ერთ-ერთ ინტერვიუში აღვნიშნე, რომ საქართველოში შოუბიზნესი არ არსებობს-მეთქი, რის გამოც მისაყვედურეს, მაგრამ იგივეს ამბობს რომა რცხილაძე, კაკო ვაშალომიძე შენთან ინტერვიუში. მიუხედავად ამისა, „ვარსკვლავები“ ქართული ესტრადისთვის ძალიან დიდ საქმეს აკეთებს. საზღვარგარეთ ისეთ პროდიუსერებს, როგორებიც იყვნენ პიტერ გრანტი ან მალკოლმ მაკლარენი, როკ-მუსიკოსებს ეძახდნენ. ჩვენთან ბევრ ვარსკვლავს ან ძლიერი მამიკო, ან ნათესავი ჰყავს. აქ ვინ აღმოგაჩენს? პირიქით, ჯგუფები იქით მათხოვრობენ.

– რატომ, თუნდაც ჯგუფ „სახეს“ მშვენიერი პრომოუშენი გაუკეთა მისმა პროდიუსერმა.

სერგი: საერთოდ არ მინდა „სახეზე“ ვისაუბრო.

– მუსიკის გარდა სხვა საქმიანობას თუ ეწევით?

სერგი: ისევ შენთან ინტერვიუში ბაჩი ქიტიაშვილმა განაცხადა, რომ მუსიკის გარდა არაფერს არ ვაკეთებდი, არც ვაკეთებ და არც გავაკეთებო. ჩვენც ასე ვართ. მინდა მხოლოდ მუსიკასა და პოეზიაში ვიყო. ვიცი, რომ შიმშილით არ მოვკვდები.

– რამდენად ხართ პიროვნულად თავისუფლები და რა ურთიერთობა გაქვთ ოჯახთან?

სერგი: პიროვნულად ჩვენ აბსოლუტურად თავისუფლები ვართ. რაც შეეხება ოჯახს, ვიტყვი, რომ ჩემს ცხოვრებაში პირველ ადგილზე ძმაკაცი დგას, ანუ რასაც ჰქვია ძმობა. ნათქვამი მაქვს, რომ ყველაზე დიდ პატივს ადამიანი ძმაკაცს უნდა სცემდეს, აქედან გამომდინარე, იძულებული ხარ პატივი სცე მის ოჯახს. ძმაკაცი არის ერთადერთი ჭეშმარიტება და სიწმინდე. დანარჩენი – ცოლ-შვილი, ოჯახი არის სიყალბე.

– ვერ გავიგე, რატომაა სიყალბე?

სერგი: როცა ადამიანი მის შვილზე, ცოლზე, მშობლებზე ზრუნავს, ე.ი. საკუთარ თავზე ზრუნავს. ამ შემთხვევაში მხოლოდ ძმაკაცია გამონაკლისი.

– ღმერთმა დაგვიფაროს, მაგრამ ხომ შეიძლება ძმაკაცმა რაღაც მომენტში გიღალატოს?

გიორგი ზუხბაია: ვისაც ძმაკაცს ვეძახი, ე.ი. ვენდობი, როდესაც ვიღაც მეუბნება, რომ ნახე, ეს შენზე რაღაცას წერს და ამას მეც ვხედავ („ჩაშვება“ უხეში სიტყვაა, მაგრამ დავუშვათ), მომეწონება მისი საქციელი, გადავეხვევი და 10-ჯერ უფრო დამევასება. ვისაც ძმას ვეძახი, იმასთან მიმართებაში ასე მოვიქცევი.

სერგი: რა არის ღალატი? როდესაც ჩათვლი, რომ გიღალატა, მხოლოდ მაშინ შეიძლება ამას ღალატი დაარქვა. თუ ასე არ ფიქრობ, მაშინ არ უღალატნია. მშობლების ღალატი ცალკე სასაუბრო თემაა, შესაძლოა მათ მაშინ გიღალატეს, როდესაც ამ ცხოვრებაში მოგავლინეს.

გიორგი: ჩემთვის ადამიანის მოქმედებას არანაირი მნიშვნელობა არა აქვს. ჩემს გვერდით მდგომი ადამიანი გაჭირვებისას თუ გაიქცა, ჩემთვის არაფერს ნიშნავს. მე ვიცი, რომ ის შემდეგში ამის შესახებ იდარდებს. ვიღაც რომ სადღაც დარდობს, არ არის დარდი. დარდი არის ნამდვილი დარდი, რომლის ახსნაც შეუძლებელია.

სერგი: მოკლედ, ცხოვრებაში მთავარი არის გრძნობა. 

– ჩვენ ძალიან გადავუხვიეთ. თუ გქონიათ შემთხვევა, სცენაზე პოპ-შემსრულებელთან ერთად გამოსულხართ?

სერგი: არ ყოფილა და შევეცდებით, რომ ეს არ მოხდეს. ცოტა ტრაბახივით გამომივიდა. თუმცა ახლა გამახსენდა, რომ ჩვენ ილონა ასლანიშვილთან ერთად ჩავწერეთ სიმღერა. ოღონდ სცენაზე არ გვიმღერია. ახლა მზად გვაქვს ერთი სიმღერა. მისი ჩაწერისას გვინდა ვიმღეროთ ვინმე ახალგაზრდა გოგონასთან. რამდენიმე სავარაუდო კანდიდატი ჩამოვწერეთ, მათ შორის თათია გოგუაძეცაა, რომელიც ილონას მსგავსად არ არის როკ-შემსრულებელი. ჯერ არც ერთმა გოგონამ არ იცის ამის შესახებ.

– რისი გეშინიათ ყველაზე მეტად?

სერგი: ნამდვილად არ ვიცით, ჯერ არც გვიფიქრია.

– რას უსურვებთ ჩვენს ჟურნალს?

გიორგი: „ვარსკვლავები“ დიდ საქმიანობას ეწევა იმ მკრთალი მონახაზების მქონე შოუ-ბიზნესში, რომელსაც, ჩემი აზრით, გაგრძელება არა აქვს. ეს ჟურნალი კი ამ ჯაჭვის ერთ-ერთი მთავარი რგოლია. ვისურვებდი, შეკრულიყოს ეს ჯაჭვი.

სერგი: „ვარსკვლავები“ ყველაზე მაგარი ჟურნალია, რადგან ქართულ ესტრადას სრულყოფილად მარტო თქვენ აშუქებთ. სხვა ჟურნალები ამას ნაწილობრივ აკეთებენ. „ვარსკვლავები“ რომ არ იყოს, ხალხს ბევრი რამ არ ეცოდინებოდა. ყველაზე უფრო ამ ჟურნალში შენი რუბრიკა მომწონს, რადგან მანამდე როკზე ისინი თითქმის არ წერდნენ. ბესოს ამის შესახებ ადრე ვკითხე როკზე რატომ არ წერთ-მეთქი და მერე, როდესაც შენი რუბრიკა ვნახე, ძალიან გამიხარდა.

გიორგი: ხელოვნება არის გრძნობების ენა. სხვადასხვა ეროვნების ზუსტი მეცნიერები ერთმანეთს ფორმულებით აგებინებენ ყველაფერს. კაცობრიობის ისტორიაში უნივერსალური ურთიერთობების ერთადერთი საშუალება ყოველთვის იყო და არის გრძნობა, რომელიც თავის ასახვას ხელოვნების სხვადასხვა დარგებში პოულობს. ჩემი აზრით, სწორედ გრძნობის ენის პოვნაა საჭირო საქართველოში.

გამოქვეყნდა 2001 წლის 24 მარტს, ჟურნალ „ვარსკვლავებში“