„გოგლი-მოგლი“: ქართულ სცენაზე პლაგიატობა იგრძნობა

ჯგუფი „გოგლი-მოგლის“ შემადგენლობა ქართულ სცენაზე 1994 წლიდან უცვლელია. თუმცა, აღნიშნული სახელი კვინტეტმა სულ ახლახან დაირქვა. ბოიბენდი შეიქმნა ქუთაისში და მისი შემადგენლობაა: რეზო ჯავახიშვილი, ვალერი და კახა ქუთათელაძეები, ლაშა დოღონაძე და ერეკლე დიდია. „გოგლი-მოგლის“ მენეჯერია სულხან გოგალაშვილი. თავდაპირველად ბიჭები მღეროდნენ არაკომერციულ, ანტიფონოგრამულ სოულს. ასრულებდნენ და ასრულებენ ხუთხმოვან კლასიკური ფორმის სიმღერებს, აკაპელებს და პოპ-კომპოზიციებს. 1996 წლის მაისში მონაწილეობა მიიღეს იუნესკოს ეგიდით მოწყობილ ქუთაისის დღეებში, რომელიც პარიზში ჩატარდა. შემდეგ გამოვიდნენ ფესტივალზე „მარგარიტა 96“. ამჯერად ჯგუფი თბილისშია. ბიჭები იწერებიან და მუშაობენ სტუდია „გამაში“, სადაც შედგა კიდეც ჩვენი საუბარი.

* * *

რეზო ჯავახიშვილი: – მიუხედავად იმისა, რომ არსებობის პირველ წლებში ჩვენ ვმღეროდით სიმღერებს, რომლებიც არ იყო გათვლილი ფართო მასებისთვის, საკუთარ თავთან ვიყავით მართლები და მუსიკოსები კარგად გვიცნობდნენ. მხოლოდ სალონურ წრეებში გვიხდებოდა გამოსვლა როგორც თბილისში, ასევე ქუთაისში, ამიტომ ამ წლებს დაკარგულად ვთვლით. ახლა ჩვენი კონცეფცია შევცვალეთ. შესაძლოა, საკუთარ თავს ვღალატობ, რადგან სხვანაირი გემოვნება მაქვს. დღეს შოუბიზნესს, რომელიც ახლა იდგამს ფეხს, მოთხოვნა აქვს, რომ მუსიკა ძირითადად უნდა იყოს საცეკვაო. ჩვენ, ბევრისგან განსხვავებით, არ ვაკეთებთ იაფფასიან სიმღერებს. ჩვენი უმთავრესი მოთხოვნა ხარისხიანი კომპოზიციებია, რომელთა ჟღერადობა სხვებისგან უნდა განსხვავებოდეს.

– რატომ დაირქვით „გოგლი-მოგლი“?

სულხან გოგოლაშვილი: – 27 დეკემბერს ჩვენ წარგვადგინეს პირველი სიმღერით რადიო „ფორტუნა პლუსში“. მაშინ ახალი სახელი არ გვქონდა და მსმენელს ვთხოვეთ დახმარება მის შერჩევაში. უამრავი წინადადება შემოვიდა, მაგრამ არ მოგვეწონა. იდეაში გვქონდა „გოგლი-მოგლი“, რომელიც ლაშას უნდოდა და ბიჭებსაც მოსწონდათ, მაგრამ თავს ვიკავებდით. მერე მამუკა ბერიკამ მოგვცა სტიმული, კარგი სახელიაო. მე მგონი, მართლაც ორიგინალური სახელია. „გოგლი-მოგლი“ თავის სიტყვას უკვე ამბობს და იტყვის კიდეც. 

გადასარევი გადაცემაა „მუსიკალური ოქტაგონი“, სადაც ნათლად ჩანს, რომ მომღერლების 70%-ს არ უნდა მღეროდეს. ჩვენ ხარისხის პრეტენზია გვაქვს, გვინდა სახელი და მალე მსმენელი ამაში დარწმუნდება.

ერეკლე დიდია: – ჯერ მხოლოდ ორი სიმღერა ჩავწერეთ, ხოლო 31-ში „კოკა-კოლას“ კონცერტზე გამოვალთ.

რეზო: – მოხდა რეინკარნაცია და „გოგლი-მოგლის“ სახით ჩვენ ხელმეორედ დავიბადეთ.

– რატომ მიატოვეთ მშობლიური ქალაქი და გადმოხვედით დედაქალაქში?

სულხანი: – ჩვენ ზოგიერთებივით არ ვმალავთ, რომ არა ვართ თბილისელები. ჩვენ ქუთაისელები ვართ. ადრე რომან რცხილაძემ მითხრა, რომ ქუთაისიდან ნებისმიერ სფეროში დიდი ძალა და ენერგია მოდისო. სამწუხაროდ, დღეს ქუთაისში არ არის საქმე ისე აწყობილი, რომ ჩვენთვის მიეხედათ. ჩემი და ჩვენი მეგობრების წყალობით ბიჭები ჩამოვიდნენ თბილისში, თორემ ქუთაისი არ მიგვიტოვებია. ჩვენ პირველი სოლო, ცოცხალი კონცერტი ამ ქალაქში გვექნება. ჩვენი ყოველი სიახლე მიეძღვნება ქუთაისს.

რეზო: – ბევრი აღნიშნავს, რომ ქუთაისი სუფთა ქართული ქალაქია. იქ მუსიკაში არასდროს იგრძნობოდა აღმოსავლური, აშუღური მუსიკისა და ბაიათების გავლენა. ცნობილია, რომ მრავალხმიანი ქართული, ქალაქური სიმღერის და გიტარის კულტურამ ამ ქალაქში მიიღო საბოლოო სახე.

ჯგუფი „ნეგატივი“

„ვარსკვლავების“ მკითხველი ამჯერად გაეცნობა ალტერნატიულ ჯგუფს, „ნეგატივი“, რომლის დღევანდელი შემადგენლობაა: სანდრო მაზიაშვილი (ვოკალი, რიტმ-გიტარა), გიორგი მეცხვარიშვილი (ბას-გიტარა) და სანდრო ჟღენტი (დასარტყამები). ამ ახალგაზრდა ჯგუფს საზოგადოება ჯერჯერობით კარგად არ იცნობს. ჩვენ გავესაუბრეთ ჯგუფ „ნეგატივის“ ფრონტმენს, სანდრო მაზიაშვილს.

* * *

სანდრო მაზიაშვილი: – 1997 წელს გავიცანი თომა რაზმაძე, რომელსაც ჰყავდა ჯგუფი „ნეგატივი“. ის კარგ მუსიკას უკრავდა და მეც დავინტერესდი. ჩვენ ერთად დავიწყეთ დაკვრა და ჯგუფი განვაახლეთ. წევრები ხშირად იცვლებოდნენ, მხოლოდ ჩვენ ვიყავით საფუძვლიანად. მერე თომამ ცოლი შეირთო და დავიშალეთ. 

2000 წლის სექტემბერში ისევ შეიკრა შემადგენლობა. ამჯერად სამნი ვართ, მაგრამ გვინდა ავიყვანოთ კლავიშისტიც. ბიჭებს სხვა ჯგუფებში დაკვრის გამოცდილება აქვთ. სანდრო ჟღენტი უკრავდა „ორიონში“, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ჩვენ არა ვართ პროფესიონალები.

– რომელ მუსიკალურ სტილთა ნაზავს იყენებთ მუსიკაში? 

– ჩვენ არა გვაქვს რაღაც გარკვეული სტილი არჩეული. ჩემი სიმღერები ძირითადად ალტერნატიული „გრანჟია“, მაგრამ გვაქვს პოპიც. ჩვენი სიმღერა „ოცნება“ რადიო „საქართველოს ხმაში“ ტრიალებდა. დანარჩენი უფრო მძიმე სიმღერებია. ამისკენ და საერთოდ, დაკვრისკენ ჯგუფმა Nirvana-მ მიბიძგა. ეს ჯგუფი რომ არ ყოფილიყო, ალბათ, საერთოდ არ დავუკრავდი.

– სანდრო, კიდევ რას საქმიანობ? 

– პირველ რიგში ვსწავლობ. მუსიკა ამჟამად ჩემთვის მეორეხარისხოვანია. მეგობრებმა რაღაც სარეკლამო სააგენტოს მაგვარი გავხსენით, რომლის საშუალებითაც გვინდა კონცერტები მოვაწყოთ და ა.შ. გვინდა ჩვენი გარკვეული სიტყვა ვთქვათ შოუბიზნესში. აგრეთვე ვმუშაობ რადიო „საქართველოს ხმაში“ აგერ უკვე ერთი თვეა. ვარ მუსიკალური წამყვანი.

– „ნეგატივის“ წევრებს „ნირვანას“ გარდა თუ მოსწონს სხვა ჯგუფები? 

– „ნირვანას“ პრიმიტიული მუსიკა თინეიჯერულ პერიოდში, ვინც კი როკს უსმენს, ყველამ გამოიარა. ამჯერად მას ნაკლებად ვუსმენ. ახლა მომწონს ჯგუფი Bush, რომელიც საქართველოში რატომღაც ნაკლებად პოპულარულია. ყველას მოგვწონს „პინკ ფლოიდი“, „ბითლზი“.

– სანდრო, ე.ი. მუსიკა შენთვის უფრო გართობაა თუ ამ მხრივ სერიოზულ მუშაობას აპირებ? 

– გართობაა იმიტომ, რომ საქართველოში იკვრება, სადაც არანაირი მუსიკა არ ფასდება. თუნდაც ჯგუფი „ვაკის პარკი“. ამ ჯგუფს ძალიან ვაფასებ და მათი მუსიკა ძალიან მომწონს. საქართველოში მუსიკას ვერ გავყვები, რადგან ვიცი, არაფერი გამოვა. ამიტომ თავს ვიკავებ და ამჟამად ის მხოლოდ ჰობია.

– თუ აპირებთ მომავალში, უცხოელი მსმენელიც დააინტერესოთ? 

– ჩვენს წასვლაზე ჯერ არც მიფიქრია, რადგან მიმაჩნია, რომ დასავლეთში ბევრი ჩვენნაირი და ჩვენზე უკეთესი ჯგუფია, ამიტომ, ვფიქრობ, იქ ზედმეტები ვიქნებით. ჯობს, ჩვენი სათქმელი საქართველოში ვთქვათ.

– მაშინ რა არის ჯგუფის მიზანი? 

„ზღვარი“ – როგორი მჩატე სიტუაციაცაა ქვეყანაში, ისეთივე მჩატე მუსიკა იკვრება

მიუხედავად იმისა, რომ ჯგუფი „ზღვარი“ 1999 წელს შეიქმნა. მასში უკვე გამოცდილი მუსიკოსები შედიან, რომელთაც თავიანთი პირველი კოლექტივი – „მირაჟი“ 1994 წელს შექმნეს. 1997 წელს კი როკის მოყვარულები გაეცნენ მათ ჯგუფს „სფინქსი“ (არ აგერიოთ დღევანდელ „სფინქსში“). „ზღვარის“ შემადგენლობაა: კახა ბაციკაძე (ფრონტმენი, ვოკალი, რიტმ-გიტარა, სიმღერებისა და ტექსტების ავტორი), გიორგი მაჩიტაშვილი (დასარტყამები), ლუკა ამირანაშვილი (სოლო გიტარა), გიორგი ზუხბაია და სერგი ლომაძე (ორივე მუსიკისა და ტექსტის ავტორები). ჩემთან საუბარში ჯგუფის წევრთაგან მონაწილეობა მიიღეს სერგი ლომაძემ და გიორგი ზუხბაიამ.

* * *

სერგი ლომაძე: სიმღერების უმრავლესობას ქართულ ენაზე ვასრულებთ. ზოგიერთი მათგანი ნათარგმნი გვაქვს ინგლისურადაც, რადგან ვფიქრობდით და ვფიქრობთ საზღვარგარეთ წასვლაზე. გვინდა წვლილი შევიტანოთ ქართული როკის განვითარებაში, რომელიც ერთ დროს არსებობდა და ახლაც არსებობს, მაგრამ სხვა სტილები უფრო ჩანს. სინამდვილეში როკი ახლაც პოპულარულია, მაგრამ ცდილობენ, რეალური სურათი დამალონ. დღეს ბევრი ცდილობს როკ-ჯგუფის შექმნას. მაგრამ როგორი მჩატე სიტუაციაა ქვეყანაში, ისეთივე მჩატე მუსიკა იკვრება.

გამოცემული გვაქვს ალბომი და გადაღებული გვაქვს ორი კლიპი. ახლა მესამეს ვიღებთ. ჩვენი ყველაზე ძლიერი სიმღერაა „შრამი“, რომელსაც ფილოსოფიური ტექსტი აქვს. ერთ-ერთ კონცერტზე მაყურებელს ხელში ეჭირა პლაკატი წარწერით, „ზღვარი“ ქართული „ბითლზებიაო“. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ჯგუფზე მეტად „ქუინი“ და „ლედ ზეპელინი“ მიყვარს, მაინც გვესიამოვნა და ეს დიდ მიღწევად ჩავთვალეთ.

– რატომ ჰქვია ჯგუფს „ზღვარი“? რისი ზღვარია ეს?

სერგი: გიორგი ზუხბაიას მოთხრობა „ზღვარის“ გამო, რომელიც, ჩემი აზრით, გენიალური ნაწარმოებია და ჯგუფისთვის ამ სახელის დარქმევა ჩემი იდეა იყო. მარტივად რომ ვთქვათ, ეს ის ზღვარია, რომელიც მუსიკის სიძლიერეს დაუდეს. ჩვენ გვინდა როკში ფილოსოფიური და პოეტური სიტუაცია შევქმნათ და დავიწყეთ ახალი მიმდინარეობის შექმნა. ეს ცოტა თავხედური განცხადებაა, მაგრამ ეს ჩვენი ექსპერიმენტია. აქ რაც უნდა გააკეთო, საქართველოდან მაინც არაფერი გავა, სწორედ ამიტომ გვინდა ევროპაში წასვლა, სადაც ყოველთვის ნამდვილი ხელოვნება იმარჯვებს. მაგალითად, რიკი მარტინის კონცერტზე მილიონი კაციც რომ მივიდეს, მას „პინკ ფლოიდს“ მაინც ვერ შეადარებენ. ამაზე მუსიკოსები სიცილით მოკვდებიან. საქართველო უბრალო ქვეყანა ნაღდად არაა, მაგრამ ასეთი მუსიკალური სიტუაცია ჯერჯერობით აქ არ არის.

– რატომ გადაწყვიტეთ მძიმე მუსიკის დაკვრა?

სერგი: ადრე უფრო ჩვეულებრივ როკს ვუკრავდით. მძიმეს დაკვრა ამ ბოლო დროს დავიწყეთ. „შრამი“ ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე სერიოზული მძიმე ნაწარმოებია, რაც საქართველოში დაუკრავთ, რადგან ჩვენს ქვეყანაში სიმძიმეს ნაკლებად იყენებენ. თუნდაც „აუტსაიდერის“ მსგავსი ჯგუფი არ არის ბევრი. ადრე იყო კიდევ ნიჭიერი ჯგუფი „მძიმე ჯვარი“. ჩვენს მიმდინარეობას „რაიმ-როკს“, ანუ პოეტურ როკს ვეძახით. ამ მიმართულებაში ყველა სტილი შეიძლება გამოიყენო, სადაც ტექსტიც და მუსიკაც პოეტური უნდა იყოს.

კლუბ „სარდაფში“ მაგიდაზე აკა მორჩილაძის „აგვისტოს პასიანსი“ გაიშალა

15 მარტს თეატრალურ სარდაფში გაიმართა აკა მორჩილაძის ახალი დეტექტიური წიგნის, „აგვისტოს პასიანსის“ პრეზენტაცია. ლიტერატურული საღამო ტრადიციულად 17 საათზე დაიწყო და იგი დათო ტურაშვილმა გახსნა, რომელიც მიესალმა იქ მისულ ლიტერატურის ახალგაზრდა მოყვარულებს და მათ აუწყა, რომ აკა მორჩილაძე, სამწუხაროდ, გრიპით იყო ავად, მაღალი სიცხე ჰქონდა, ამიტომ პრეზენტაციაზე მოსვლა ვერ მოახერხა. შემდეგ კი სცენა აღნიშნული წიგნის გამომცემელს, ბაკურ სულაკაურს დაეთმო, რომელმაც შესავალ სიტყვაში აკა მორჩილაძეს, როგორც მწერალს ხოტბა შეასხა და აღნიშნა, თქვენ შესაძლებლობა გაქვთ, აქვე იყიდოთ ეს წიგნიო.

საგანგებოდ გამოტანილ მაგიდაზე მკითხველს შეეძლო შეეძინა „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობაში“ დაბეჭდილი წიგნები. მათ შორის აკა მორჩილაძის „ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები“, „გადაფრენა მადათოვზე და უკან“ და, რა თქმა უნდა, 2001 წლით დათარიღებული მწერლის „აგვისტოს პასიანსი“, ანუ სანთლის შუქზე საკითხავი ბულვარული რომანი. წიგნი 190 გვერდიანია, მომცრო ზომისაა, მისი დიზაინერია ირაკლი ვარვარიძე და რედაქტორია ლოლა ქადაგიშვილი. ბაკურ სულაკაურმა თქვა, რომ ეს პირველი ქართული რომანია, რომელსაც რეკლამა ტელევიზიით გაუკეთდა. წიგნი გარდა მაღაზიებისა, გაიყიდება საგაზეთო ჯიხურებშიც. ივნისში კი დაგეგმილია აკა მორჩილაძის ახალი ნაწარმოების, „გაქრები მადათოვზე“ პრეზენტაცია, რომელიც რომანის, „გადაფრენა მადათოვზე და უკან“ გაგრძელებაა.

ბაკურ სულაკაურმა ისაუბრა მისი გამომცემლობის სხვა გეგმებზეც. უახლოეს მომავალში დაიბეჭდება დათო ტურაშვილის ახალი წიგნი „ტიბეტი არ არის შორს“. ეს გამომცემლობა მხატვრულ ლიტერატურაში დღემდე მხოლოდ ქართულ თანამედროვე პროზას ბეჭდავდა, მომავალში კი თარგმანების გამოცემასაც აპირებს. თუმცა „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა“ მხოლოდ მხატვრული ლიტერატურით არაა შემოფარგლული. იგი ბეჭდავს წიგნებს ბავშვებისთვის, ენციკლოპედიებს, სამედიცინო და კომპიუტერულ სახელმძღვანელოებს.

წელს, 14 ივნისიდან ფილარმონიაში, პირველად ამიერკავკასიაში, უცხოურ გამომცემლებთან ერთად გაიმართება წიგნების გრანდიოზული ფესტივალი, ანუ „წიგნის ბაზრობა“. გამომცემლობა მალე გამოუშვებს ლიტერატურულ ალმანახს, „ფორუმი“, რომელიც წელიწადში ორჯერ გამოვა. ბაკურ სულაკაურმა განაცხადა, რომ თითქმის ყველა წიგნი მისი გამომცემლობის ხარჯით გამოდის და იგი ცდილობს, მწერალმა კარგი ჰონორარი მიიღოს, რათა ამ ჰონორარით მან იარსებოს და ახალ ნაწარმოებებზე იმუშაოს.

დათო ტურაშვილმა დამსწრე საზოგადოებას აცნობა ზაალ სამადაშვილის იდეა, რომ აკა მორჩილაძის ბიუსტი თუნდაც მრგვალ ბაღში დაიდგას, რათა სიცოცხლეშივე ვცეთ პატივი ამ შესანიშნავ ახალგაზრდა მწერალსო. ამას ხუმრობაში ნუ ჩამოგვართმევთ, რადგან აკა მორჩილაძემ თავისი დიდებული ნაწარმოებებით ეს უკვე დაიმსახურაო. ამ წინადადებას მკითხველები ტაშით შეეგებნენ. მომავალ ხუთშაბათს დაგეგმილია შეხვედრა მწერალ ლაშა ბუღაძესთან.

გამოქვეყნდა 2001 წლის 17 მარტს, ჟურნალ „ვარსკვლავებში“

ზაზა ხუციშვილი – მუსიკოსი არ უნდა ჰგავდეს ავანტიურისტს

პოპულარული ჯგუფის, „ვაკის პარკის“ ფრონტმენი ზაზა ხუციშვილი დაიბადა თბილისში 1965 წლის 13 მაისს. 55-ე სკოლაში სწავლის შემდეგ დაამთავრა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. უკრავდა დადა დადიანის ჯგუფში „რვაფეხა“, შემდეგ იყო „ჯუპ-ბოქსი“, რომელიც 1990 წელს დაიშალა. 1996 წელს მან ჩამოაყალიბა „ვაკის პარკი“. მალე ჯგუფმა ქართველ მსმენელში დიდ აღიარებას მიაღწია. „ვაკის პარკი“ ხშირად სტუმრობს „ბითლზ-კლუბს“. ზაზას ვესაუბრე ახალი ალბომის გამოსვლის მიჯნაზე, რომელსაც „ვაკის პარკი მეგობრებთან ერთად“ ჰქვია.

* * *

– რატომ დაარქვით ჯგუფს „ვაკის პარკი“?

– ჯგუფის სახელი უნდა იყოს ადვილად დასამახსოვრებელი და უბრალო. მე მგონი, ნორმალური სახელია. გარკვეული იუმორიც დევს მასში. ვაკის პარკი იყო ის ადგილი, სადაც ჩვენ 1980-იან წლებში ვიკრიბებოდით და, რაც მთავარია, მსოფლიოში არც ერთ სხვა ჯგუფს არ ჰქვია „ვაკის პარკი“.

– ზაზა, ომიანობის და არეულობის წლებში რას აკეთებდი?

– სხვადასხვა რამით ვიყავი დაკავებული, ბიზნესითაც კი. იმ პერიოდში გერმანიაშიც ჩავედი და იქ კლუბებში მეგობრებთან ერთად ვუკრავდი. ფაქტობრივად, ეს უშედეგო, დაკარგული 5 წელი აღმოჩნდა, რადგან მხოლოდ კლასიკურ, სტანდარტულ როკ-ენ-როლს ვუკრავდით, სადაც ნაკლებად იყო ჩვენი საკუთარი შემოქმედება.

– ახლა რაიმე ბიზნესში თუ ხარ ჩართული?

– არა. ისე, ერთ-ერთი მაღაზიის თანამეპატრონე კი ვიყავი, მაგრამ ესეც ისევე წარუმატებელი აღმოჩნდა, როგორც ადრე წამოწყებული ბიზნესი. საკუთარ საქმეს შენ თუ არ უხელმძღვანელე ბიზნესში და მუსიკაშიც, სხვა ვერ გაგიკეთებს.

– მუსიკაში ყოფნით თუ ინახავ თუნდაც საკუთარ თავს?

– როგორი ეკონომიკური მდგომარეობაც მაქვს, ისე ვცხოვრობ, ისეთივე მანქანა მყავს, ისევე ვიცვამ. მუშნი ზარანდიას ენით რომ ვთქვათ: „კაცი უნდა ეყოს თავის ხელფასს“ (იცინის).

– ზაზა, არის თუ არა „ვაკის პარკი“ კომერციული ჯგუფი?

– ყველა ჩვენი კონცერტი კომერციულად წარუმატებელი იყო. მოსწონთ, მაგრამ ისეთი ტალღა არ აგორებულა, ზოგიერთ სხვა ჯგუფს რომ ახასიათებს. ანუ ატყდება ხოლმე ბუმი, მითქმა-მოთქმა და ერთი წელი, ამ ჯგუფის სახელი ყველას პირზე აკერია. მის კონცერტებს მაქსიმალური დასწრება აქვს. ჩვენ კი ნელი სვლით მივდივართ და გარკვეული, ჩვენთვის შესაფერისი ადგილი გვიჭირავს. უკვე წელიწადია სტუდია „მაესტროსთან“ ვთანამშრომლობთ. ჩვენ პროდიუსირებას ისინი ეწევიან, ამიტომ მომავალში შესაძლოა, კომერციულ წარმატებასაც მივაღწიოთ.

– ახალ ალბომზე რას გვეტყვი?

– მას ჰქვია „ვაკის პარკი მეგობრებთან ერთად“ და 2-3 დღეში გამოვა. ყველა დუეტი, რაც გაგვიკეთებია, მასში შევა. 4-5 სიმღერა მასმედიაში უკვე დიდი ხანია ტრიალებს. ალბომში არის დუეტები ნანი ბრეგვაძესთან, მერაბ სეფაშვილთან, ეკა მამალაძესთან, ქეთი ფარესაშვილთან და სხვებთან. აგრეთვე გავაკეთეთ ქიშო გლუნჩაძის „პატიების დღე“. ამ თემატიკის სიფაქიზე, – რასაც ჰქვია, პოპულარული ქართული სიმღერების გადაკეთება, – გამოიწვია იმან, რომ ნაწარმოებების პირვანდელი ვარიანტი მსმენელს უკვე გონებაში უზის. ყველაზე ცუდია ეს მაშინ, როცა შეჯიბრის სახეს იღებს. როდესაც გინდა ისინი შეასრულო, მაშინ ბევრად უკეთესად უნდა იმღერო, რომ შენი ვარიანტი მსმენელისთვის მისაღები გახდეს. ეს ძალიან ძნელია, თუნდაც ქ-ნი ინოლა გურგულიას სიმღერა „ქარი კვლავ არხევს“ უკვე ჩაწერილია ისტორიაში ოქროს ასოებით. ეს რომანსი იმავე ფორმით რომ შეგვესრულებინა, მსმენელი გულგრილად შეხვდებოდა. გადაკეთებისას სიმღერას ისე ვუდგები, თითქოს არ მომისმენია და ვთქვათ, კომპოზიტორმა მომიტანა შესასრულებლად. აღნიშნული სიმღერის ჩვენ ვერსიაში მაინც გავიხსენეთ ავტორისეული ვარიანტები, გამოვიყენეთ ფორტეპიანოს და ქ-ნ ინოლას ხმა, მაგრამ კონცეფცია, რამდენიმე აკორდიც კი შევცვალეთ.

– საახალწლო „საუკუნის ნოსტალგიაში“ რას აკეთებდი?

კაკადუ – საქართველოში ჯერჯერობით კომიქსების კულტურა არ არსებობს

მხატვარ-დიზაინერსა და მუსიკოს დათო მაჭავარიანს ყველა იცნობს, როგორც კაკადუს. ეს ნიჭიერი დრამერი ბევრ ჯგუფში უკრავდა. დღეს იგი ჟურნალ „დიALOგში“ მუშაობს, ხატავს კომიქსებს, უკრავს ჯგუფ „ენერგორესურსში“ და, ამავე დროს, წერს საკუთარ ელექტრონულ მუსიკასაც.

* * *

დათო მაჭავარიანი: – დავიბადე თბილისში 1976 წლის 21 დეკემბერს, პირდაპირ სტალინის დაბადების დღეს გავარტყი. სკოლა ძლივს დავამთავრე, რადგან ბევრი მისწრაფება მქონდა, ძირითადად სულ ვხატავდი. სკოლის დამთავრებისთანავე ჩავაბარე სამხატვრო აკადემიაში და მე-2 კურსზე დავიწყე დაკვრა. პროფესიით მხატვარ-მულტიპლიკატორი ვარ.

საკმაოდ მუსიკალური ოჯახი და სანათესაო მყავს. დასარტყამები შემთხვევით შემოვიდა ჩემს ცხოვრებაში. პირველად ის დათო სულაბერიძესთან ვნახე, მეორეჯერ – ანსამბლ „ორერას“ კონცერტის დროს ანტრაქტზე. „ორერაში“ დასარტყამებზე ჩემი ნათესავი უკრავდა, რომელსაც „დოდიკას“ ეძახდნენ. არც ერთ ამ შემთხვევისას მე ინსტრუმენტთან არ დავმჯდარვარ. მერე კი უკვე მოზრდილ ასაკში, როდესაც ქუჩებში სეირნობა დავიწყე და ნელ-ნელა საკუთარ ცხოვრებას ვაწყობდი, ბევრი საინტერესო პიროვნება გავიცანი. მათ შორის იყო მარგო (დათო მარგიანი), რომელიც ადრე დიმა დადიანის ჯგუფ „ვალსში“ მღეროდა. მათ რეპეტიციებზე 15 წლის ასაკში მივედი და იქიდან დასარტყამები სახლში გამომატანეს, – დაკვრა ისწავლეო.

ამ დროს აკადემიაში ჩასაბარებლად ხატვის ჯგუფში ვემზადებოდი. აქ გავიცანი გოგიტა ფარესიშვილი და ჩვენ, ჩემს ძმაკაცთან გიორგი ჩხეიძესთან ერთად გავაკეთეთ პირველი ჯგუფი Out Of Need, ანუ „საჭიროების გარეშე“. უკვე მეორე რეპეტიციის შემდეგ ფილარმონიაში კონცერტზე სხვა ჯგუფებთან ერთად გავედით. მერე გოგიტამ გადაწყვიტა, ცალკე ემღერა და წავიდა Mother Of Mondays-ში.

– კაკადუ, კიდევ რა ჯგუფებში უკრავდი, მახსოვს, იყავი „ენერგორესურსში“?

– მაგ ჯგუფში სწორედ მე და მარგო ვიყავით, აგრეთვე იყვნენ ლევან სვანიძე, კირპიჩა (სანდრო კაპანაძე) და დათო თოიძე. ეს ჯგუფი კარგა ხნით გაჩერებული იყო, მაგრამ დღეს უკვე გვინდა აღვადგინოთ, დავიმატეთ ძალიან საინტერესო პიროვნება და მომღერალი, რომელსაც ჰქვია მაკა. ბევრ ჯგუფში ვიყავი, ყველას ვერ ჩამოვთვლი. ზოგჯერ მე და ჩვენი ბასისტი ლევანი კონცერტებზე ხანდახან 8 საათის განმავლობაში ვუკრავდით, ჩვენს ირგვლივ კი ჯგუფები იცვლებოდნენ. 

ვუკრავდი ირაკლი ჩარკვიანთან. კოტე ყუბანეიშვილი იქ გავიცანი. კოტემ მერე ნიაზ დიასამიძე გამაცნო და ვუკრავდი „33ა“-შიც. მერე რაღაც სისულელეები გავაკეთე და ამ ჯგუფიდან წამოვედი. ამის შემდეგ ჩემი მუსიკალური მზე მცირე ხნით ჩაესვენა.

– კაკადუ, უკვე მომასმენინე შენი ელექტრონული მუსიკა. ეს გართობაა თუ სერიოზულად მუშაობ?

– უფრო გართობა შეიძლება დავარქვათ. ამას ვაკეთებ, როცა ხატვისგან ვიღლები. მომწონს ასეთი მუსიკა. დროის განმსაზღვრელი მოვლენაა, მაგრამ მე დრამ-ენ-ბეისი უფრო მიყვარს. 

მამუკა ბერიკასა და ნიკა წერეთლის მუსიკალურ პროექტში „ანიდან ჰოემდე“, დასარტყამების პროგრამირებაზე ვიმუშავე. მე და ნიკა ერთ კორპუსში ვცხოვრობთ. ბავშვობიდან ვმეგობრობთ და ხშირად მინუს მეორე სართულზე მის სტუდიაში ჩავდივარ. ადრე მასთან რეპეტიციებიც გვქონდა, მაგრამ მეზობლები შევაწუხეთ და წავედით. ნიკა როცა რამეს გააკეთებს, მასმენინებს და აზრს მეკითხება ხოლმე. მეც ანალოგიურად ჩემს ნახატებსა და მუსიკაზე ვეკითხები, თუ რას ფიქრობს მათზე. ზოგჯერ ვეუბნები ხოლმე – აქ დასარტყამებს რაღაც ნიუანსების დამატება სჭირდება-მეთქი და ვამატებ. ნიკამ ახლა გამოთქვა სურვილი, დაუკრას „ენერგორესურსში“. ნორმალური სურვილია, რადგან კარგი კაცია. არ არის ცუდი (იცინის).

– კომიქსების გარდა, კიდევ რას ხატავ?

ჯგუფი „ემბრიონი“ – ჩვენ თაობის ნორმალური წარმომადგენლები ვართ

„ვარსკვლავების“ როკ-ალტერნატივის რუბრიკას დღეს ძალიან მომხიბვლელი სტუმრები ჰყავს. ტრიო „ემბრიონს“ 3 მარტს არსებობის 3 წელი შეუსრულდა. საქართველოში გოგონებით დაკომპლექტებული როკ-კოლექტივი უიშვიათესი მოვლენაა. იმასაც თუ გავითვალისწინებთ, რომ ისინი თინეიჯერები და საოცრად ინტელექტუალი ახალგაზრდები არიან, ვფიქრობ, ჩვენი მკითხველისთვის საინტერესო იქნება მათი შეხედულებების გაცნობა. თუნდაც ის, თუ რატომ უკრავს სამი პატარა ქართველი გოგონა საკმაოდ ხმაურიან, მძიმე მუსიკას. „ემბრიონის“ შემადგენლობაა: მაკა ბაქრაძე (ბას-გიტარა), ნინო ლეშენკო (გიტარა, ვოკალი) და სოფო ფრუიძე (დასარტყამები). ჩვენი ინტერვიუ სოფოსთან და ნინოსთან ჩაწერილია ვერის პარკში, სადაც საუბრის ფრაგმენტების უნებური მოწმე გახდა სოფოს სპანიელის ჯიშის მეტად ენერგიული ლეკვი, 6 თვის ოზი, რომელიც დიდი ოზი ოსბორნის სეხნიაა.

* * *

ნინო, მაკა და სოფო

– თქვენი აზრით, უფრო რომელ სტილს მიეკუთვნება „ემბრიონის“ მუსიკა?

სოფო: – ჩვენ ცოტა მძიმე ალტერნატივას ვუკრავთ. კონკრეტულად არც ჰარდ-როკია, არც პანკ-როკი, არც – მეტალი და არც, რა თქმა უნდა, პოპსა.

ნინო: – ჩვენი სიმღერები ერთმანეთისგან განსხვავდება, ამიტომ კონკრეტულ მიმდინარეობას ვერ დაარქმევ. ჩვენ ვმღერით ინგლისურ და ქართულ ენებზე.

– მსოფლიოს მუსიკაში რომელი ქალი შემსრულებლები მოგწონთ?

სოფო: – Hole-ს კორტნი ლავს არა უშავს, ვაღიარებ ჯენის ჯოპლინს. საქართველოში ნინო ქათამაძეს ვცემთ უდიდეს პატივს.

ნინო, სოფო და მაკა

ნინო: – ერთ-ერთ მხატვრულ ფილმში მომეწონა რეალურად არარსებული ჯგუფი, რომელსაც „ბანდიტები“ ერქვა.

– როგორ ფიქრობთ, ჩვენს ქვეყანაში თუ აქვს მომავალი ქალების მიერ დაკრულ როკს?

სოფო: – ქალების როკს იმ შემთხვევაში აქვს მომავალი, თუ პროფესიონალურად დაუკრავ, თამაში არ შეიძლება. საქმე მაშინ გამოვა, თუ სერიოზულად მიუდგები და ამჯერად ჩვენ თუ არ გავაკეთებთ, სხვა ვინ გააკეთებს? ყველა ხელოვანს აქვს სურვილი, გამოჩნდეს მთელ მსოფლიოში. ჩვენ პირველ რიგში გვინდა საქართველოს მასშტაბით გაგვიცნონ, რადგან ჯერჯერობით არ არსებობს უცხოეთში გასვლის საშუალება. მერე კი, ალბათ, ნელ-ნელა გავცილდებით საზღვრებსაც.

– როგორ აღიქვამთ გამოთქმას: sex, drugs & rock’n’roll?

სოფო: – ჩვენ გასართობად არ გვინდა ვიყოთ მუსიკაში, უფრო სერიოზულად ვუყურებთ მას. სადაც ნარკოტიკებზე და ა.შ. წავა ლაპარაკი, იქ უკვე ვეღარ მიუდგები სერიოზულად საქმეს, რადგან სხვა სურვილები ჩნდება.

– რა არის „ემბრიონის“ მიზანი?

სოფო: – პირველ რიგში, გვინდა მსმენელს დავეხმაროთ ცხოვრების შემსუბუქებაში. პირადად მე სხვისი მუსიკა ბევრჯერ დახმარებია თუნდაც დეპრესიის ან რაღაც პრობლემის შემსუბუქებაში. მუსიკა განწყობას გიქმნის და ძალას გმატებს. გვსურს, რომ ჩვენი მუსიკაც ვინმეს დაეხმაროს. თანაც გვინდა არ ვიყოთ უსაქმოდ. მე სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიურზე პირველ კურსზე ვსწავლობ, მაგრამ ფსიქოლოგობას ჩემი მეგობრებისთვის, საკუთარი თავისთვის ვაპირებ. თუ კი ვინმეს დავჭირდები, უარს არასოდეს ვეტყვი, მაგრამ არ მინდა კაბინეტში ვიჯდე და პაციენტებს ვიღებდე.