Sunday, April 29, 2001

სტუდენტური მოძრაობის დიდი იმედები „მზიურში“

25 აპრილს, „მზიურის“ პარკში საინიციატივო ჯგუფის „სტუდენტები თვითმმართველობისთვის“ ორგანიზებით ჩატარდა ღია, ცოცხალი კონცერტი-აქცია, თსუ-ში 26 აპრილს დანიშნულ სტუდენტთა ალტერნატიული თვითმმართველობის არჩევნების მხარდასაჭერად. „მი-ფა-სის“ შესანიშნავ აპარატურაზე ცოცხლად დაკვრით სტუდენტებს მხარი დაუჭირეს ქართულმა როკ-ჯგუფებმა და მწერლებმა. აღნიშნულ დღეს, თსუ-ში მიმდინარეობდა სტუდკავშირის პრეზიდენტის არჩევნები, რომელსაც, „მზიურში“ შეკრებილთა აზრით, კომკავშირული სუნი ასდიოდა.

აქცია დანიშნული 15 საათის ნაცვლად, მოგვიანებით დაიწყო. პატარა სცენაზე გულანთებული საინიციატივო ჯგუფის წევრები ცდილობდნენ სტუდენტები და ჟურნალისტები დაერწმუნებინათ ამ ალტერნატიული არჩევნების აუცილებლობასა და სარგებლობაში. თუმცა ერთგვარი ლოზუნგებით გამომსვლელ სტუდენტებს სიტყვას პოეტი კოტე ყუბანეიშვილი აწყვეტინებდა, რომელიც პირველი რიგიდან უყვიროდა მათ, პირდაპირ გვითხარით, რა გინდათო. კითხვებით თავმობეზრებულმა საინიციატივო ჯგუფის წევრებმა მიკროფონი მას გადაულოცეს. კოტე ყუბანეიშვილი გულწრფელად დაინტერესდა: სად არიან თქვენი მხარდამჭერი მწერლებიო (იგულისხმებოდნენ: დათო ტურაშვილი, ლაშა ბუღაძე, რატი ამაღლობელი და სხვები – ლ.გ.), რომელთაც დაურწმუნებიათ იგი, მისულიყო აღნიშნულ აქციაზე. პოეტმა ხატოვნად შეადარა ჩვენი უნივერსიტეტი ნესტან-დარეჯანს, რომელიც ქაჯებს ჰყავთ ხელში ჩაგდებულიო. ბოლოს კი, როდესაც აპარატურის გაუმართაობის გამო, კონცერტის დაწყება კიდევ გადაიდო, გაჯავრებულმა ყუბანეიშვილმა აქცია დატოვა და წავიდა.

საკონცერტო პროგრამა გახსნა ჯგუფმა „აუტსაიდერმა“, რომლის ფრონტმენმა რობი კუხიანიძემ სპეციალურად იმ დღისთვის მომზადებული სიმღერა: „შენ ითხოვ“ შეასრულა. „აუტსაიდერი“ შეცვალა ჯგუფმა „33ა“. ნიაზ დიასამიძემ შეასრულა სიმღერები როგორც ძველი, ისე ახალი რეპერტუარიდან. ერთ-ერთის შესრულებისას ელექტროენერგია გაითიშა, რის შედეგად უკმაყოფილო სტუდენტებს შორის მითქმა-მოთქმა დაიწყო, თითქოს ეს ვიღაცამ სპეციალურად მოაწყო. უდენობის დროს სცენიდან საკუთარი ლექსები წაიკითხეს პოეტებმა – ირაკლი კაკაბაძემ და გაგა ნახუცრიშვილმა. შუქის მოსვლის შემდეგ კი კვლავ მუსიკოსებს დაეთმო ასპარეზი. საინტერესო პროგრამით გამოვიდა „მთვარის კლუბი“, აგრეთვე, ბაკურ ბურდული, ისევ „აუტსაიდერი“, რომელმაც „ააგდო“ მაყურებელი. ამას მოჰყვა ახალგაზრდა ჯგუფები „ნეგატივი“ და „2000“, რომელმაც დაასრულა სტუდენტური თვითმმართველობის მხარდამჭერი აქცია.

აქციის განმავლობაში მოვახერხე, გავსაუბრებოდი სტუდენტებს, რომელთა გეგმებმაც ჩემზე სასიამოვნო შთაბეჭდილება დატოვა. სასურველია, მათი ეს გეგმები მარტოოდენ დიდ იმედებად არ დარჩეს და მართლაც სანაქებო საქმედ იქცეს.


ტუალეტში დაწერილი ლექსების საღამო კლუბ „სარდაფში“

ტრადიციულ სახუთშაბათო ლიტერატურულ შეხვედრებზე კლუბმა „სარდაფმა“ ამჯერად ნიჭიერ მსახიობსა და უპოპულარულესი შოუს, „ვის უნდა 20000“-ის წამყვანს, დუტა სხირტლაძეს უმასპინძლა. ამჯერად ის საზოგადოების წინაშე წარსდგა, როგორც პოეტი. საღამო ზეპუნქტუალურად დანიშნულ დროზე 13 წუთით ადრე დაიწყო. ამის მიზეზი ის გახდა, რომ ცოცხალი დუტას სანახავად უამრავმა მაყურებელმა შეხვედრის ოფიციალურ დასაწყისამდე ჯერ კიდევ ერთი საათით ადრე დაიწყო ამ მცირე დარბაზის შევსება. ნახევარი საათის შემდეგ კი უკვე იატაკზე დასაჯდომ ადგილსაც ვერ ნახავდით.

ტელეწამყვანის დარბაზში გამოჩენას მაყურებელი ყიჟინითა და ტაშით შეეგება. სახემომღიმარი, უჰალსტუხ-უკოსტიუმო, სრულიად უბრალო დუტა მიკროფონთან მივიდა და წარმოთქვა: „Hi, მოვედი მგოსანი, აკვანი არის სადმე?“ თავდაპირველად პოეტმა საზოგადოებას თავისი მეგობარი, დეტექტიური ჟანრის მწერალი თამაზ ალავიძე და მისი წიგნი „სიკეთე გადაარჩენს სიცოცხლეს“ წარუდგინა. ამ პიროვნებასთან მცირე საუბარი დუტამ ტელეშოუს სტილში ააწყო. გაირკვა, რომ ეს წიგნი ავტობიოგრაფიული ყოფილა და ავტორი მას თურმე 10 წლის განმავლობაში წერდა.

Saturday, April 28, 2001

Alexander Garden – თბილისური ბაღის მეტალისტები

იყო დრო, როდესაც ყოფილ საბჭოთა კავშირში მუსიკალურ მძიმე მეტალურგიულ ინდუსტრიას მნიშვნელოვანი ადგილი ეჭირა ახლად ფეხადგმულ როკ-მოძრაობაში. მაშინ ქვეყანაში შეიკრიბა უამრავი მეტალ ჯგუფი, რომელთაც მომდევნო წლებში დიდი წარმატებას მიაღწიეს დასავლეთშიც. სხვათა შორის, საქართველო არ იყო გამონაკლისი და აქ საკმაოდ ძლიერი მძიმე ჯგუფები არსებობდნენ, თუნდაც Stonehang, „მძიმე ჯვარი“, Double Cross და სხვა. მეტალისტები დღესაც ბევრნი არიან საქართველოს მასშტაბით. დღეს წარმოგიდგენთ რუსულენოვან თბილისურ მეტალ ჯგუფს, რომლის დღევანდელი შემადგენლობაა: ალექსანდრე (საშა) ზაბულუნნი (ვოკალი, გიტარა), ვიტალი ზაბულუნნი (ბასი) და დიმიტრი ოგანესიანი (დასარტყამები). ჯგუფის მომავალი წევრები ხშირად იკრიბებოდნენ დღევანდელი „9 აპრილის“, ყოფილ „ალექსანდრეს ბაღში“ და სახელწოდებაც ამიტომ ჟღერს ასე. მე ვესაუბრე ჯგუფის ფრონტმენ საშა ზაბულუნნის.

* * *


– ჩვენ 1995 წელს შევიკრიბეთ და პირველი ორი სიმღერა 1996 წელს ჩავწერეთ სტუდია „მელოდიაში“. ეს იყო საცდელი ჩანაწერი. თავიდანვე გვქონდა ვოკალისტის პრობლემა და ჯგუფში სხვადასხვა მომღერალი მოდიოდა და მიდიოდა. ერთ-ერთი ყველაზე სერიოზული ვოკალისტი, ვინც ჩვენთან მუშაობდა, იყო გოგი ირემაშვილი, რომელმაც მოუცლელობის გამო, მიატოვა ეს საქმე. მერე მე დავიწყე სიმღერა. ჩემი ძმა ვიტალი დიდხანს არ მიძებნია (იცინის). ძალიან გაგვიმართლა იმედები დრამერმა, რადგან თბილისში დიდი პრობლემაა მძიმე სტილის კარგი დრამერის პოვნა. დიმა სრულიად შემთხვევით გავიცანით. პირველ რეპეტიციაზევე მივხვდით, ჩვენ რომ გვსურდა, ისეთი დრამერი იყო. მას შესანიშნავი ჯაზური სკოლა აქვს გავლილი და როკზე გადმოსვლისთვის მცირე მუშაობა დასჭირდა.

– დღემდე რამდენი ალბომი გაქვთ ჩაწერილი?

– ჩვენ ჩავწერეთ ჩვენი პირველი ალბომი, რომელსაც ჰქვია Верь В Себя – „გჯეროდეს საკუთარი თავის“. ტექსტები რუსულად გვაქვს, მაგრამ გადაწყვეტილი გვაქვს, ჩავწეროთ ინგლისურ ენაზეც. მასტერინგი დავასრულეთ სტუდია „კონტინენტალში“ 2000 წელს. ძალიან დაგვეხმარა კაკო ვაშალომიძე, რომელიც ჩვენი ალბომის ხმის რეჟისორია. იგი შემოქმედებითად მიუდგა ჩვენს საქმეს და საერთოდ, ძალიან სასიამოვნო ადამიანია. ალბომში შევიდა 10 კომპოზიცია. აქედან ერთი ინსტრუმენტული ბალადაა, მეორე – უფრო როკისა და პანკის სინთეზი ჯაზ-როკის ელემენტებით, დანარჩენი მეტალია.


– რუსეთში თუ გქონდათ გასტროლები?

– ჯერ ვერ მოხერხდა, მაგრამ გვინდა დავგეგმოთ. მოსკოვი რუსული შოუბიზნესის ცენტრია, სადაც ყველაფერი დუღს და გადადუღს. ჩვენ გვსურს იქ ჩასვლა, მაგრამ სერიოზულად ჯერ არ გვიფიქრია.

Wednesday, April 11, 2001

ჯგუფი „2000“ – საქართველოში ცოცხალი მუსიკა ჯგუფს კბილებით გააქვს

როკ-ჯგუფი „2000“, როგორც სახელწოდება მიგვანიშნებს, შეიქმნა 2000 წელს. მიუხედავად მცირე ასაკისა, როგორც გავიგე, ამ მუსიკალურ კოლექტივში უკვე მომხდარა ბევრი ცვლილება და ამჟამინდელი შემადგენლობაა: დათო გამყრელიძე (ვოკალი, რიტმ-გიტარა), გურამ მაკალათია (დასარტყამები), გიორგი გობეჯიშვილი (ბას-გიტარა), ლევან მიქელაძე (სოლო გიტარა), გოგა ანდღულაძე (კლავიშები) და ალეკო ნაცვლიშვილი (დამხმარე ვოკალი). ამათგან ვესაუბრე დათოსა და გურამს.

* * *

დათო გამყრელიძე: – ბავშვობიდანვე მუსიკაზე ვიზრდებოდი. ბიძაჩემი მურმან ლომიშვილი უკრავს „მთვარის კლუბში“. აღნიშნული ჯგუფის ბიჭები ბევრ რამეს მასწავლიდნენ. ვსწავლობდი ამერიკაში და იქიდან ჩამოსვლის შემდეგ გადავწყვიტე გამეკეთებინა საკუთარი ჯგუფი, რომელიც დეიდაშვილთან ერთად ჩამოვაყალიბე. მერე გავიცანი გურამი, თეონა და ვინც ბავშვობაში მუსიკალურ ანსამბლში ვუკრავდით, გავერთიანდით. ამ ერთი წლის განმავლობაში ჩვენ ძალიან ბევრი ვიმუშავეთ. ვუკრავთ უფრო ბლუზს, ვიყენებთ რეგეის, ჯაზის ელემენტებს, მაგრამ ძირითადად ჩვენი სიმღერები ქართულ ფოლკლორზეა აგებული. გვსურს, ჩვენი მუსიკა ყველა თაობისთვის იყოს მისაღები.


– რას უმღერით?

დათო: – ზოგი სიმღერა სიყვარულზეა. გვაქვს პოლიტიკური სიმღერებიც. ისინი ძირითადად იმაზეა აგებული, თუ როგორ ცხოვრობს ადამიანი.

გურამ მაკალათია: – ვმღერით საერთო პრობლემებზე, ანუ რაც გვაწუხებს, იმის შესახებ.

– ვინ წერს „2000“-ში სიმღერებსა და ტექსტებს?

დათო: – მე ვწერ მუსიკას და ზოგიერთი სიმღერის ტექსტს. ზოგ ტექსტს გურამი წერს. ერთი სიმღერა გალაკტიონის ლექსზეც გვაქვს. ორი-სამი კომპოზიციის გარდა, ყველა ტექსტი ჩვენია.

– ვიცი, რომ კონცერტებზე ცოცხალ ინსტრუმენტებზე უკრავთ. სტუდიაში მუშაობისას ხომ არ მიმართავთ ელექტრონიკას?

გურამი: – დიდ პრობლემებს ვაწყდებით, მაგრამ ყველა ინსტრუმენტს ცალ-ცალკე არხზე ვიწერთ. ვცდილობთ, ელექტრონიკა არ გამოვიყენოთ. თუკი გვინდა, რომ საქართველოში შოუ-ბიზნესზე იყოს ლაპარაკი, აუცილებელია, არსებობდეს მუსიკალური ფენები, სადაც ერთნი ელექტრონულ მუსიკაზე იმუშავებენ, მეორენი ცოცხალზე და მესამენი კიდევ სხვაზე. ცოცხალ მუსიკაზე თუ მუშაობ, ის კონცერტზე და ჩანაწერშიც ცოცხლად უნდა შეასრულო.

– როგორი მუსიკა მოგწონთ ჯგუფის წევრებს?

Saturday, March 31, 2001

„გოგლი-მოგლი“: ქართულ სცენაზე პლაგიატობა იგრძნობა

ჯგუფი „გოგლი-მოგლის“ შემადგენლობა ქართულ სცენაზე 1994 წლიდან უცვლელია. თუმცა, აღნიშნული სახელი კვინტეტმა სულ ახლახან დაირქვა. ბოიბენდი შეიქმნა ქუთაისში და მისი შემადგენლობაა: რეზო ჯავახიშვილი, ვალერი და კახა ქუთათელაძეები, ლაშა დოღონაძე და ერეკლე დიდია. „გოგლი-მოგლის“ მენეჯერია სულხან გოგოლაშვილი. თავდაპირველად ბიჭები მღეროდნენ არაკომერციულ, ანტიფონოგრამულ სოულს. ასრულებდნენ და ასრულებენ ხუთხმოვან კლასიკური ფორმის სიმღერებს, აკაპელებს და პოპ-კომპოზიციებს. 1996 წლის მაისში მონაწილეობა მიიღეს იუნესკოს ეგიდით მოწყობილ ქუთაისის დღეებში, რომელიც პარიზში ჩატარდა. შემდეგ გამოვიდნენ ფესტივალზე „მარგარიტა 96“. ამჯერად ჯგუფი თბილისშია. ბიჭები იწერებიან და მუშაობენ სტუდია „გამაში“, სადაც შედგა კიდეც ჩვენი საუბარი.

* * *


რეზო ჯავახიშვილი:
– მიუხედავად იმისა, რომ არსებობის პირველ წლებში ჩვენ ვმღეროდით სიმღერებს, რომლებიც არ იყო გათვლილი ფართო მასებისთვის, საკუთარ თავთან ვიყავით მართლები და მუსიკოსები კარგად გვიცნობდნენ. მხოლოდ სალონურ წრეებში გვიხდებოდა გამოსვლა როგორც თბილისში, ასევე ქუთაისში, ამიტომ ამ წლებს დაკარგულად ვთვლით. ახლა ჩვენი კონცეფცია შევცვალეთ. შესაძლოა, საკუთარ თავს ვღალატობ, რადგან სხვანაირი გემოვნება მაქვს. დღეს შოუბიზნესს, რომელიც ახლა იდგამს ფეხს, მოთხოვნა აქვს, რომ მუსიკა ძირითადად უნდა იყოს საცეკვაო. ჩვენ, ბევრისგან განსხვავებით, არ ვაკეთებთ იაფფასიან სიმღერებს. ჩვენი უმთავრესი მოთხოვნა ხარისხიანი კომპოზიციებია, რომელთა ჟღერადობა სხვებისგან უნდა განსხვავებოდეს.

– რატომ დაირქვით „გოგლი-მოგლი“?

სულხან გოგოლაშვილი: – 27 დეკემბერს ჩვენ წარგვადგინეს პირველი სიმღერით რადიო „ფორტუნა პლუსში“. მაშინ ახალი სახელი არ გვქონდა და მსმენელს ვთხოვეთ დახმარება მის შერჩევაში. უამრავი წინადადება შემოვიდა, მაგრამ არ მოგვეწონა. იდეაში გვქონდა „გოგლი-მოგლი“, რომელიც ლაშას უნდოდა და ბიჭებსაც მოსწონდათ, მაგრამ თავს ვიკავებდით. მერე მამუკა ბერიკამ მოგვცა სტიმული, კარგი სახელიაო. მე მგონი, მართლაც ორიგინალური სახელია. „გოგლი-მოგლი“ თავის სიტყვას უკვე ამბობს და იტყვის კიდეც. 

გადასარევი გადაცემაა „მუსიკალური ოქტაგონი“, სადაც ნათლად ჩანს, რომ მომღერლების 70%-ს არ უნდა მღეროდეს. ჩვენ ხარისხის პრეტენზია გვაქვს, გვინდა სახელი და მალე მსმენელი ამაში დარწმუნდება.

ერეკლე დიდია:
– ჯერ მხოლოდ ორი სიმღერა ჩავწერეთ, ხოლო 31-ში „კოკა-კოლას“ კონცერტზე გამოვალთ.

რეზო: – მოხდა რეინკარნაცია და „გოგლი-მოგლის“ სახით ჩვენ ხელმეორედ დავიბადეთ.

– რატომ მიატოვეთ მშობლიური ქალაქი და გადმოხვედით დედაქალაქში?

სულხანი: – ჩვენ ზოგიერთებივით არ ვმალავთ, რომ არა ვართ თბილისელები. ჩვენ ქუთაისელები ვართ. ადრე რომან რცხილაძემ მითხრა, რომ ქუთაისიდან ნებისმიერ სფეროში დიდი ძალა და ენერგია მოდისო. სამწუხაროდ, დღეს ქუთაისში არ არის საქმე ისე აწყობილი, რომ ჩვენთვის მიეხედათ. ჩემი და ჩვენი მეგობრების წყალობით ბიჭები ჩამოვიდნენ თბილისში, თორემ ქუთაისი არ მიგვიტოვებია. ჩვენ პირველი სოლო, ცოცხალი კონცერტი ამ ქალაქში გვექნება. ჩვენი ყოველი სიახლე მიეძღვნება ქუთაისს.

რეზო: – ბევრი აღნიშნავს, რომ ქუთაისი სუფთა ქართული ქალაქია. იქ მუსიკაში არასდროს იგრძნობოდა აღმოსავლური, აშუღური მუსიკისა და ბაიათების გავლენა. ცნობილია, რომ მრავალხმიანი ქართული, ქალაქური სიმღერის და გიტარის კულტურამ ამ ქალაქში მიიღო საბოლოო სახე.

Wednesday, March 28, 2001

ჯგუფი „ნეგატივი“

„ვარსკვლავების“ მკითხველი ამჯერად გაეცნობა ალტერნატიულ ჯგუფს, „ნეგატივი“, რომლის დღევანდელი შემადგენლობაა: სანდრო მაზიაშვილი (ვოკალი, რიტმ-გიტარა), გიორგი მეცხვარიშვილი (ბას-გიტარა) და სანდრო ჟღენტი (დასარტყამები). ამ ახალგაზრდა ჯგუფს საზოგადოება ჯერჯერობით კარგად არ იცნობს. ჩვენ გავესაუბრეთ ჯგუფ „ნეგატივის“ ფრონტმენს, სანდრო მაზიაშვილს.

* * *

სანდრო მაზიაშვილი: – 1997 წელს გავიცანი თომა რაზმაძე, რომელსაც ჰყავდა ჯგუფი „ნეგატივი“. ის კარგ მუსიკას უკრავდა და მეც დავინტერესდი. ჩვენ ერთად დავიწყეთ დაკვრა და ჯგუფი განვაახლეთ. წევრები ხშირად იცვლებოდნენ, მხოლოდ ჩვენ ვიყავით საფუძვლიანად. მერე თომამ ცოლი შეირთო და დავიშალეთ. 

2000 წლის სექტემბერში ისევ შეიკრა შემადგენლობა. ამჯერად სამნი ვართ, მაგრამ გვინდა ავიყვანოთ კლავიშისტიც. ბიჭებს სხვა ჯგუფებში დაკვრის გამოცდილება აქვთ. სანდრო ჟღენტი უკრავდა „ორიონში“, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ჩვენ არა ვართ პროფესიონალები.

– რომელ მუსიკალურ სტილთა ნაზავს იყენებთ მუსიკაში? 

– ჩვენ არა გვაქვს რაღაც გარკვეული სტილი არჩეული. ჩემი სიმღერები ძირითადად ალტერნატიული „გრანჟია“, მაგრამ გვაქვს პოპიც. ჩვენი სიმღერა „ოცნება“ რადიო „საქართველოს ხმაში“ ტრიალებდა. დანარჩენი უფრო მძიმე სიმღერებია. ამისკენ და საერთოდ, დაკვრისკენ ჯგუფმა Nirvana-მ მიბიძგა. ეს ჯგუფი რომ არ ყოფილიყო, ალბათ, საერთოდ არ დავუკრავდი.

– სანდრო, კიდევ რას საქმიანობ? 

– პირველ რიგში ვსწავლობ. მუსიკა ამჟამად ჩემთვის მეორეხარისხოვანია. მეგობრებმა რაღაც სარეკლამო სააგენტოს მაგვარი გავხსენით, რომლის საშუალებითაც გვინდა კონცერტები მოვაწყოთ და ა.შ. გვინდა ჩვენი გარკვეული სიტყვა ვთქვათ შოუბიზნესში. აგრეთვე ვმუშაობ რადიო „საქართველოს ხმაში“ აგერ უკვე ერთი თვეა. ვარ მუსიკალური წამყვანი.

– „ნეგატივის“ წევრებს „ნირვანას“ გარდა თუ მოსწონს სხვა ჯგუფები? 

– „ნირვანას“ პრიმიტიული მუსიკა თინეიჯერულ პერიოდში, ვინც კი როკს უსმენს, ყველამ გამოიარა. ამჯერად მას ნაკლებად ვუსმენ. ახლა მომწონს ჯგუფი Bush, რომელიც საქართველოში რატომღაც ნაკლებად პოპულარულია. ყველას მოგვწონს „პინკ ფლოიდი“, „ბითლზი“.

– სანდრო, ე.ი. მუსიკა შენთვის უფრო გართობაა თუ ამ მხრივ სერიოზულ მუშაობას აპირებ? 

– გართობაა იმიტომ, რომ საქართველოში იკვრება, სადაც არანაირი მუსიკა არ ფასდება. თუნდაც ჯგუფი „ვაკის პარკი“. ამ ჯგუფს ძალიან ვაფასებ და მათი მუსიკა ძალიან მომწონს. საქართველოში მუსიკას ვერ გავყვები, რადგან ვიცი, არაფერი გამოვა. ამიტომ თავს ვიკავებ და ამჟამად ის მხოლოდ ჰობია.

– თუ აპირებთ მომავალში, უცხოელი მსმენელიც დააინტერესოთ? 

– ჩვენს წასვლაზე ჯერ არც მიფიქრია, რადგან მიმაჩნია, რომ დასავლეთში ბევრი ჩვენნაირი და ჩვენზე უკეთესი ჯგუფია, ამიტომ, ვფიქრობ, იქ ზედმეტები ვიქნებით. ჯობს, ჩვენი სათქმელი საქართველოში ვთქვათ.

– მაშინ რა არის ჯგუფის მიზანი? 

Saturday, March 24, 2001

„ზღვარი“ – როგორი მჩატე სიტუაციაცაა ქვეყანაში, ისეთივე მჩატე მუსიკა იკვრება

მიუხედავად იმისა, რომ ჯგუფი „ზღვარი“ 1999 წელს შეიქმნა. მასში უკვე გამოცდილი მუსიკოსები შედიან, რომელთაც თავიანთი პირველი კოლექტივი – „მირაჟი“ 1994 წელს შექმნეს. 1997 წელს კი როკის მოყვარულები გაეცნენ მათ ჯგუფს „სფინქსი“ (არ აგერიოთ დღევანდელ „სფინქსში“). „ზღვარის“ შემადგენლობაა: კახა ბაციკაძე (ფრონტმენი, ვოკალი, რიტმ-გიტარა, სიმღერებისა და ტექსტების ავტორი), გიორგი მაჩიტაშვილი (დასარტყამები), ლუკა ამირანაშვილი (სოლო გიტარა), გიორგი ზუხბაია და სერგი ლომაძე (ორივე მუსიკისა და ტექსტის ავტორები). ჩემთან საუბარში ჯგუფის წევრთაგან მონაწილეობა მიიღეს სერგი ლომაძემ და გიორგი ზუხბაიამ.

* * *

სერგი ლომაძე: სიმღერების უმრავლესობას ქართულ ენაზე ვასრულებთ. ზოგიერთი მათგანი ნათარგმნი გვაქვს ინგლისურადაც, რადგან ვფიქრობდით და ვფიქრობთ საზღვარგარეთ წასვლაზე. გვინდა წვლილი შევიტანოთ ქართული როკის განვითარებაში, რომელიც ერთ დროს არსებობდა და ახლაც არსებობს, მაგრამ სხვა სტილები უფრო ჩანს. სინამდვილეში როკი ახლაც პოპულარულია, მაგრამ ცდილობენ, რეალური სურათი დამალონ. დღეს ბევრი ცდილობს როკ-ჯგუფის შექმნას. მაგრამ როგორი მჩატე სიტუაციაა ქვეყანაში, ისეთივე მჩატე მუსიკა იკვრება.


გამოცემული გვაქვს ალბომი და გადაღებული გვაქვს ორი კლიპი. ახლა მესამეს ვიღებთ. ჩვენი ყველაზე ძლიერი სიმღერაა „შრამი“, რომელსაც ფილოსოფიური ტექსტი აქვს. ერთ-ერთ კონცერტზე მაყურებელს ხელში ეჭირა პლაკატი წარწერით, „ზღვარი“ ქართული „ბითლზებიაო“. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ჯგუფზე მეტად „ქუინი“ და „ლედ ზეპელინი“ მიყვარს, მაინც გვესიამოვნა და ეს დიდ მიღწევად ჩავთვალეთ.

– რატომ ჰქვია ჯგუფს „ზღვარი“? რისი ზღვარია ეს?

სერგი: გიორგი ზუხბაიას მოთხრობა „ზღვარის“ გამო, რომელიც, ჩემი აზრით, გენიალური ნაწარმოებია და ჯგუფისთვის ამ სახელის დარქმევა ჩემი იდეა იყო. მარტივად რომ ვთქვათ, ეს ის ზღვარია, რომელიც მუსიკის სიძლიერეს დაუდეს. ჩვენ გვინდა როკში ფილოსოფიური და პოეტური სიტუაცია შევქმნათ და დავიწყეთ ახალი მიმდინარეობის შექმნა. ეს ცოტა თავხედური განცხადებაა, მაგრამ ეს ჩვენი ექსპერიმენტია. აქ რაც უნდა გააკეთო, საქართველოდან მაინც არაფერი გავა, სწორედ ამიტომ გვინდა ევროპაში წასვლა, სადაც ყოველთვის ნამდვილი ხელოვნება იმარჯვებს. მაგალითად, რიკი მარტინის კონცერტზე მილიონი კაციც რომ მივიდეს, მას „პინკ ფლოიდს“ მაინც ვერ შეადარებენ. ამაზე მუსიკოსები სიცილით მოკვდებიან. საქართველო უბრალო ქვეყანა ნაღდად არაა, მაგრამ ასეთი მუსიკალური სიტუაცია ჯერჯერობით აქ არ არის.

– რატომ გადაწყვიტეთ მძიმე მუსიკის დაკვრა?

სერგი: ადრე უფრო ჩვეულებრივ როკს ვუკრავდით. მძიმეს დაკვრა ამ ბოლო დროს დავიწყეთ. „შრამი“ ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე სერიოზული მძიმე ნაწარმოებია, რაც საქართველოში დაუკრავთ, რადგან ჩვენს ქვეყანაში სიმძიმეს ნაკლებად იყენებენ. თუნდაც „აუტსაიდერის“ მსგავსი ჯგუფი არ არის ბევრი. ადრე იყო კიდევ ნიჭიერი ჯგუფი „მძიმე ჯვარი“. ჩვენს მიმდინარეობას „რაიმ-როკს“, ანუ პოეტურ როკს ვეძახით. ამ მიმართულებაში ყველა სტილი შეიძლება გამოიყენო, სადაც ტექსტიც და მუსიკაც პოეტური უნდა იყოს.

Sunday, March 18, 2001

კლუბ „სარდაფში“ მაგიდაზე აკა მორჩილაძის „აგვისტოს პასიანსი“ გაიშალა

15 მარტს თეატრალურ სარდაფში გაიმართა აკა მორჩილაძის ახალი დეტექტიური წიგნის, „აგვისტოს პასიანსის“ პრეზენტაცია. ლიტერატურული საღამო ტრადიციულად 17 საათზე დაიწყო და იგი დათო ტურაშვილმა გახსნა, რომელიც მიესალმა იქ მისულ ლიტერატურის ახალგაზრდა მოყვარულებს და მათ აუწყა, რომ აკა მორჩილაძე, სამწუხაროდ, გრიპით იყო ავად, მაღალი სიცხე ჰქონდა, ამიტომ პრეზენტაციაზე მოსვლა ვერ მოახერხა. შემდეგ კი სცენა აღნიშნული წიგნის გამომცემელს, ბაკურ სულაკაურს დაეთმო, რომელმაც შესავალ სიტყვაში აკა მორჩილაძეს, როგორც მწერალს ხოტბა შეასხა და აღნიშნა, თქვენ შესაძლებლობა გაქვთ, აქვე იყიდოთ ეს წიგნიო.

საგანგებოდ გამოტანილ მაგიდაზე მკითხველს შეეძლო შეეძინა „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობაში“ დაბეჭდილი წიგნები. მათ შორის აკა მორჩილაძის „ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები“, „გადაფრენა მადათოვზე და უკან“ და, რა თქმა უნდა, 2001 წლით დათარიღებული მწერლის „აგვისტოს პასიანსი“, ანუ სანთლის შუქზე საკითხავი ბულვარული რომანი. წიგნი 190 გვერდიანია, მომცრო ზომისაა, მისი დიზაინერია ირაკლი ვარვარიძე და რედაქტორია ლოლა ქადაგიშვილი. ბაკურ სულაკაურმა თქვა, რომ ეს პირველი ქართული რომანია, რომელსაც რეკლამა ტელევიზიით გაუკეთდა. წიგნი გარდა მაღაზიებისა, გაიყიდება საგაზეთო ჯიხურებშიც. ივნისში კი დაგეგმილია აკა მორჩილაძის ახალი ნაწარმოების, „გაქრები მადათოვზე“ პრეზენტაცია, რომელიც რომანის, „გადაფრენა მადათოვზე და უკან“ გაგრძელებაა.

ბაკურ სულაკაურმა ისაუბრა მისი გამომცემლობის სხვა გეგმებზეც. უახლოეს მომავალში დაიბეჭდება დათო ტურაშვილის ახალი წიგნი „ტიბეტი არ არის შორს“. ეს გამომცემლობა მხატვრულ ლიტერატურაში დღემდე მხოლოდ ქართულ თანამედროვე პროზას ბეჭდავდა, მომავალში კი თარგმანების გამოცემასაც აპირებს. თუმცა „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა“ მხოლოდ მხატვრული ლიტერატურით არაა შემოფარგლული. იგი ბეჭდავს წიგნებს ბავშვებისთვის, ენციკლოპედიებს, სამედიცინო და კომპიუტერულ სახელმძღვანელოებს.

წელს, 14 ივნისიდან ფილარმონიაში, პირველად ამიერკავკასიაში, უცხოურ გამომცემლებთან ერთად გაიმართება წიგნების გრანდიოზული ფესტივალი, ანუ „წიგნის ბაზრობა“. გამომცემლობა მალე გამოუშვებს ლიტერატურულ ალმანახს, „ფორუმი“, რომელიც წელიწადში ორჯერ გამოვა. ბაკურ სულაკაურმა განაცხადა, რომ თითქმის ყველა წიგნი მისი გამომცემლობის ხარჯით გამოდის და იგი ცდილობს, მწერალმა კარგი ჰონორარი მიიღოს, რათა ამ ჰონორარით მან იარსებოს და ახალ ნაწარმოებებზე იმუშაოს.

დათო ტურაშვილმა დამსწრე საზოგადოებას აცნობა ზაალ სამადაშვილის იდეა, რომ აკა მორჩილაძის ბიუსტი თუნდაც მრგვალ ბაღში დაიდგას, რათა სიცოცხლეშივე ვცეთ პატივი ამ შესანიშნავ ახალგაზრდა მწერალსო. ამას ხუმრობაში ნუ ჩამოგვართმევთ, რადგან აკა მორჩილაძემ თავისი დიდებული ნაწარმოებებით ეს უკვე დაიმსახურაო. ამ წინადადებას მკითხველები ტაშით შეეგებნენ. მომავალ ხუთშაბათს დაგეგმილია შეხვედრა მწერალ ლაშა ბუღაძესთან.

გამოქვეყნდა 2001 წლის 17 მარტს, ჟურნალ „ვარსკვლავებში“